Het zit niet in beton is een podcast voor leiders die scherp willen denken...

Dat hij het gewoon is gaan doen, en tegen de stroom in:

daar heb ik heel veel bewondering voor.

Ik ben Malon Hamoen, ondernemer in het MKB en naast mij zit Debby Tol,

coach voor leiders in de zorg.

Dat je ook in staat bent om jezelf steeds af te vragen wat was nou mijn rol in dit

verhaal?

Wij schijnen ons licht op wat jij tegenkomt in je werk en leven.

Altijd met de genuanceerde blik erin,

Waardoor andere mensen toch minder overtuigd raken van:

dit is de weg. Verwacht geen uitgekauwde oplossingen,

want die ken je vast al.

Maar voel je die niet dan?

Ik voel hem wel.

Van ons krijg je verschillende invalshoeken bij situaties die jou bekend voorkomen.

Ik ben gewoon een oordeel op pootjes.

Humor!

Hoezo humor? Chagrijn!

Herkenbaarheid en inspiratie zijn de ingrediënten voor de frisse moed waar jij mee

verder kunt.

Je luistert naar de podcast 't zit niet in beton van Debby en Malon.

Ze lachen. Deze podcast is speciaal voor jou.

Hallo, daar zijn we weer met een volgende aflevering van t zit niet in beton.

En ik heb ook een hartstikke leuk onderwerp bedacht en expres hebben we daar nog niet van

tevoren over gesproken.

Dat is wel weer grappig.

We gaan ervoor.

Ja, we gaan ervoor. Het gaat vandaag over ja en nee zeggen.

Volgens mij krijgen we elke dag om onze oren dat we veel vaker nee moeten zeggen.

En daar zeg ik nog even niks over.

Ik wil zeggen: ja!

En ik had dit opgeschreven, want dat is misschien wel leuk om meteen te

zeggen vanuit welke gedachte vinden we dit onderwerp nou interessant?

Ik had dit opgeschreven: ja en nee zeggen.

Heb je tijd nodig om ja of nee te zeggen?

Is het je wel eens overkomen dat je ja zegt en later spijt krijgt?

Begint alles met ja? Of ben je eerder een nee-zegger?

Waarom eigenlijk? Welke problemen krijg je als je te vroeg ja of nee zegt?

En gebeurt je dat wel eens?

Tegen welke dingen heb je ja gezegd en heeft het je verrassend veel gebracht?

Dat had ik over dit onderwerp opgeschreven?

Heel veel vragen.

Lekker veel, ja.

Lekker veel.

Zo gaat dat in mijn hoofd.

Nou, laten we beginnen met de eerste. Ben je een ja-

of een nee-zegger? Ik ben een ja-zegger.

Ik ook. Nou, klaar met deze podcast.

Heb ik wel eens te snel ja gezegd.

Ja, dat heb ik ook wel ja.

En waar merk je dat dan aan?

Dat het te snel is?

Ja, dan heb ik er niet goed over nagedacht.

Of ja, punt. Dat. Heb ik er niet goed over nagedacht.

Dus dan vraagt iemand iets en denk ik: oh ja,

dat kan! Bijvoorbeeld zonder in mijn agenda te kijken.

Oh ja, op die manier. En als iemand iets vraagt van:

"kun je dit of dat voor me doen?" Of iets, dan zeg je gewoon ja uit enthousiasme of denk

je gewoon ik wil diegene helpen.

Ja, niet altijd, maar ik zeg wel.

Ja, ik kan me. Ja, dat is echt vreselijk.

Ja, ja.

Ja.

Ja, ja, ja.

Nee, nee. Wat erg dit. Dan denk ik er gewoon niet over.

Dan denk ik: oh ja, daar kan ik wel of dat doe ik wel. Of dat de enige keer wanneer ik

echt nee zeg, direct, is als het echt iets is waarvan ik weet:

oh ja, dan moet je mij niet voor hebben. Dus dan kan ik wel direct zeggen:

oh nee, dan moet je mij niet voor hebben. Maar ik weet wel iemand.

Dus impliciet zeg ik dan toch weer ja.

Ja precies. Je zorgt er wel voor dat degene die het aan jou vraagt altijd geholpen is.

Dat probeer ik. Ik zeg niet dat hij altijd geholpen is,

maar dat probeer ik.

Dat zit er wel in. En jij dan?

Nou, ik wou nog een vraag terug stellen eerst.

Is dat ook een vorm van oplossingsgerichtheid?

Hmm, misschien wel.

Ja, eigenlijk daaruit ontspruit?

Misschien wel. Of is het please-gedrag?

Ja, Debby. Kan ook! Vind je dat iets wat bij je past?

Ik bedoel, ben je daarmee behept met please-gedrag?

Ben ik daarmee behept?

Nou, niet meer. Heb ik wel gehad.

Dus dan zei ik wel vaker ja, denk ik.

Dat het jaren geleden wel meer was dan nu.

En met please-gedrag is ja dan eigenlijk wel een echte ja?

Dat is eigenlijk een rare vraag, want niet echt een vraag denk ik.

Maar het is eigenlijk al een antwoord.

Ja, een beetje wel. Dat is niet echt een goede vraag,

maar ik zat te denken.

Want kijk, als je steeds ja zegt omdat je die ander niet te teleur wil stellen,

dan moet je jezelf misschien in heel veel bochten wringen.

Ja.

Ja, stom woord zeg, ja.

Dat heb ik ook, ja, dat heb ik ook best veel gedaan denk ik toen ik jonger was.

En wat leverde dat dan op?

Nou, stress.

En was die ander dan uiteindelijk wel tevreden?

Dat denk ik niet. Ik denk dat ik me daardoor ook wel in de problemen geholpen heb.

Of die ander, of dat ik net niet deed wat ik beloofd had.

Oh ja. Dus dan zei je wel ja, maar je had dan,

je kwam in de problemen, dus kreeg je het toch niet voor elkaar en dan

moest je alsnog terug naar die persoon om te zeggen: oh, het lukt niet, Sorry.

Ja, het is niet gelukt.

Ja.

Oh nee, dat lijkt me helemaal vreselijk. Ja.

Dus. Of ik krijg het ook vaak wel voor elkaar,

maar dat kostte dan wel, dat kostte me dan wel heel veel ja.

En dat is fijn als je ouder wordt, dan doe je dat allemaal niet meer.

Nee?

Nee. Minder, stukken minder.

Dan interesseert het je minder wat een ander van je vindt.

Dus daardoor is dan je please-gedrag verminderd.

Ja. Ja. Dit is het, denk ik dan.

Ja dat herken ik ook wel hoor.

En ook wel ja zeggen en dan vervolgens zelf inderdaad tot middernacht.

Precies ja.

En ik heb ook wel eens, iemand die kwam naar me toe en die zei uit

mijn team en die zei van: oh en ik heb het zo druk en ja,

ik overzie het eigenlijk helemaal niet. Wil je me helpen? Nou,

ik help prima. Toen mijn eigen werk, waar ik natuurlijk ook nog dingen voor op

mijn agenda had staan. Dat wachtte dan dus even,

want ik ging diegene helpen want het was mijn eigen teamlid.

En toen dacht ik: oké, zal het al genoeg zijn?

En toen kwam ze me precies met haar neus om de hoek van de deur en toen zei ze:

Nou, ik ga naar huis, he! Fijne avond.

Toen voelde ik me toch een beetje gebruikt of zo.

Terwijl ja, ik had misschien toch zelf eerder even aan de bel moeten trekken van:

hallo!

En toen zei je niet van jo, hallo, misschien kun je mij helpen?

Nou nee, want.

Dat kon niet? Nee, mijn taken kon zij dan niet overnemen of zo.

Maar toen dacht ik wel: oh ja, dit is nou wel weer zo'n typisch ding

waarbij ik een ander ga helpen.

Die ander is geholpen en die is daardoor klaar en kan lekker op het terras gaan

zitten. En ik?

Ja dat is denk ik ook wel wat ik dan bedoel met in de problemen komen.

Dan zit je natuurlijk niet echt in de problemen, maar je brengt jezelf wel in een

ongemakkelijke situatie.

Nou, ik moest er wel een klein beetje om lachen. Ik dacht wel bij mezelf dit is ook

wat eigenlijk! Ik vroeg me wel af.

Hoe dan?

Of ik dat zelf dan vroeger zo had gedaan.

Dat geloof ik dan niet.

Maar ik moet zeggen, ik vroeg ook nooit om hulp.

Nee. Ja, want hoe ben je daar nu mee?

Met hulp vragen?

Ja, stukken beter. En dat komt eigenlijk omdat ik ook veel duidelijker heb gemaakt wat

ik allemaal doe.

Eerst dacht ik ja, dan moet ik eerst helemaal gaan uitleggen wat ik allemaal doe. Dus dan,

pfff, dan ben ik ook weer 1,5 uur verder.

Misschien wel voordat diegene begrijpt wat hier dan precies aan gedaan moet worden.

Omdat die helemaal nog nooit, zeg maar ingewijd was in mijn activiteiten of

werkzaamheden. Dus, er waren natuurlijk altijd wel wat mensen die zeiden:

kan je kan ik je ergens mee helpen of kan ik nog iets voor je doen?

Maar dan dacht ik: ja dat kan, er is nog genoeg te doen hier.

Maar ja, welk deel zou ik dan aan jou kunnen overdragen?

Terwijl, nu is dat veel duidelijker.

Alle mensen om me heen die weten veel duidelijker van:

oh jij bent hiermee bezig.

En ik kan ook veel zelf een veel beter beeld schetsen van het stukje wat ik dan aan die

ander heb gegeven. Oh, je zou me echt heel erg helpen als je dit

even oppakte.

Is het dan zo, wat ik nou zit te denken?

Is het dan zo dat als je ...

In de trainersopleiding werd er gezegd van: een goede trainer is een luie trainer.

Oftewel als jij heel hard aan het werk bent als je dat voelt,

dan leert de groep eigenlijk niet zo veel.

Die hangen achterover en die luisteren.

Dus, de kunst is om juist die groep aan het werk te zetten.

En geldt dat dan voor leidinggeven ook, denk jij?

Dus als je als leidinggevende ...

Je moet natuurlijk wel hard werken, maar hoe dan?

Op welke manier? Is dat dan vooral uitvoerend?

Goeie vraag. Nou, uitvoerend, soms.

Het hangt een beetje van af natuurlijk waar je leidinggeeft.

Sommige uitvoerende taken moet je wel uit handen kunnen geven.

Dus dan om hulp vragen.

Of gewoon delegeren natuurlijk.

Waar we het ook weleens eerder over hebben gehad. Niet bij alles zeggen ja,

dat doe ik wel even zelf.

En dat vind ik zelf nog wel eens lastig hoor.

Want dan denk ik: ja joh, ik draai hier echt m'n hand niet voor om.

En een ander zit hier misschien 1,5 uur aan te klooien en ik ben gewoon in 20 minuten

klaar. Dus ja.

Dat is bij jou, zit ie dan op snelheid?

Dat die ander ... Jij doet het sneller omdat je gewoon,

je weet hoe het moet en je hoeft het niet meer uit te vogelen.

Want ik hoor ook wel vaak dat leidinggevenden denken:

ik doe het zelf wel, want dan weet ik zeker dat het goed gaat.

Heb je die ook? Ken je die?

Nou, niet zo. Wel eens natuurlijk.

Als ik dan dacht van, ja, als ik dan dacht van:

iemand zit hier heel erg aan te klooien en daarna ben ik ook nog een half uur bezig om

allerlei dingen weer te fixen.

Dan had ik dat ook wel eens, maar dat lag dan meer aan dat het dan dus

niet de juiste persoon is om het aan uit te besteden.

Dus terwijl, Of dat die persoon nog niet precies wist,

misschien nog niet helemaal goed ingewerkt was.

Nee, maar precies dan is die persoon dus niet de juiste persoon.

Dus als je een ervaren iemand ...

Weet ik niet? Hoe moet je het anders leren, als je het nooit doet?

Wat zei je, sorry?

Hoe moet je het anders leren dan als je het nooit doet?

Nou, als iemand het echt nog niet kan, dan moet die het leren in kleine brokken en

niet onder tijdsdruk, met ...

Oh ja! Dus dan, als je zegt nou dit is een ingewikkeld ding,

daarbij heb ik hulp nodig.

Dat moet iemand anders het ook voor een deel kunnen oppakken.

Dan moet dat wel iemand zijn die daar voldoende voor uitgerust is.

En als dat niet het geval is, ja, dan is het dus op dat moment niet de

juiste persoon. Bedoel ik niet, nee, die persoon is niet goed.

Dan bedoel ik die persoon is niet fit voor deze job nu.

Dus ja. Maar goed, we dwalen wel een beetje af,

want het is natuurlijk weer een beetje delegeren en zo.

En ik denk dat over het ja en nee zeggen.

Nou nee, zeg ik eigenlijk bijna nooit.

Ik heb er ook een foeihekel aan en ik moet zeggen ...

Oh grappig, ik zeg altijd: nee is ook een antwoord.

Ja, maar dat vind ik echt een but-antwoord!

Ik merk weleens dat mensen dat zeggen, maar dan denk ik ja dat is hartstikke leuk.

Als jij op de EHBO aankomt en die mensen zeggen:

oh nee, ik heb het al zo druk gehad: nee is ook een antwoord. Dat kan dus niet.

Nee, maar dat is natuurlijk wel extreem.

Nou ja, maar zulke dingen zijn er soms.

Er zijn ook echt wel situaties waarin het echt wel een antwoord is.

Nou ja, best, maar voor mij is het zelden een antwoord.

Het moet wel heel raar lopen, wil het voor mij een antwoord zijn.

Wil jij nee zeggen.

En dat heeft eigenlijk wel te maken met mijn achtergrond.

Dat is wel grappig, want ik ben opgegroeid in een gezin waarbij mijn moeder niet goed in

haar vel zat.

Sterker nog, ze was gewoon eigenlijk ziek en daardoor waren heel veel dingen te veel.

Dus "nee" was echt het meest gehoorde woord zo ongeveer in ons huis.

Nou, ik word daar gewoon een enorme rebel van.

Dus dat triggert iets bij jou.

Ja, hou op hoor. Ik heb al zoveel ...

En vroeger moest ik dat dus bevechten, want ik wilde wel een goed leven,

want ik ging dus niet in die bubbel zitten.

Dan zei ik, dan was ik twaalf of zo.

En dan zei ik: Nou, ik ga picknicken met die en die.

En dan zei mijn moeder O nee hoor, wat een gedoe allemaal.

En moet het allemaal? En oh, en nou en dan zei ik:

joh, ik regelt het allemaal zelf hoor! Ik eh,

jij hoeft helemaal niks te doen.

Nee. En ik merk ook dat mensen die dus veel beren op de weg zien,

zelfs al is het geoorloofd, want als je ziek ben,

is het eigenlijk logisch dat je dus heel weinig energie hebt en dat je dan dus sneller

nee gaat zeggen. Dat is natuurlijk logisch.

Dat weet ik gewoon met mijn verstand.

Maar als mensen dus veel beren op de weg zien,

dan denk ik altijd: oh, hoe kom jij ooit vooruit in het leven?

Dus die mensen zeggen heel vaak "ja, maar ..." Die zeggen geen nee.

Nou, ze zeggen ook wel eens ... En die zeggen ook weleens:

nee is ook een antwoord.

Nou, niet voor jou, denk ik dan.

Je zegt al zo vaak nee.

Dus daar zit wel een soort dingetje bij mij.

Ja, wat ik heel goed weet, maar waardoor ik ook wel een beetje

ja-zeggers ze om me heen verzamel.

Die dus niet bij elk wissewasje denken: Oh, dit gaat misschien wel te veel voor me

worden als ik deze ene dag iets meer doe dan anders.

Ja, je hoort het al.

Jij wil gewoon van die zwoegers, van die buffelaars, van die mensen die maar

doorgaan.

Dat wil ik niet per se, maar doorgaan.

Maar ik vind het wel heel veel voldoening geven om,

als er bijvoorbeeld een grote klus staat en je met elkaar dus zegt:

kom op, we gaan het even met elkaar fiksen.

En dan daarna kan je weer eventjes.

Daarna is ...

naar het terrasje.

Altijd ook superveel ruimte om later te beginnen,

lekker te lunchen. Lang!

Ik heb ook, ik zit zelf dus in een deadline branche,

maar ik heb verder zelf dus niks met tijd.

Dus mij zul je echt niet horen.

Als iemand dus gewoon om tien over half tien binnenkomt of weet ik veel.

Dat maakt mij dus echt niet uit.

En zeker niet als we dan die dag van tevoren,

dus ik weet niet wat, hebben zitten buffelen om iets op tijd aan

een klant te kunnen afleveren.

Dus ik vind het ook leuk om ja te zeggen, er echt voor te gaan en daarna ook met zijn

allen uit te rusten. Maar als jij de enige bent die ja zegt,

dan wordt het echt tot middernacht.

Dan wordt het sleuren, zwoegen.

Die anderen profiteren ervan, want die zitten tot middernacht op een

terras. En ik vind werken dus ook nooit erg, dus dat mag.

Die combinatie maakt natuurlijk dat ik wel eens heel vaak ja zeg op dingen waar andere

mensen misschien wel eerder nee zouden zeggen. Maar ik vind het ook leuk om gewoon:

yes, ervoor te gaan.

Ja, ik herken dat wel.

Ik zeg ook wel als ik ja zeg dan, vaak zijn het dan ook van die onmogelijke of

dan lijkt het onmogelijk.

Zo van ja kan dat? Gaan we dat redden?

Gaat het lukken? Ja, ja, dat gaat lukken.

Want nee, dat ken ik dan niet.

Maar dan moet je wel inderdaad een clubje om je heen hebben die dat ook willen.

Anders wordt het gedoe.

Gedoe?

Ja, als je er op rekent dat de mensen om jou heen of als die ja zeggen maar eigenlijk nee

bedoelen en het kan allemaal net en er wordt niet dat extra stapje gedaan.

Dan moet jij zelf wel heel veel stapjes extra zetten.

Ja.

De winst vind ik van vaak ja zeggen is een groot zelfvertrouwen.

Als in: echt vertrouwen hebben dat jij dat kunt,

kunt.

Dus steeds binnen al die afgekaderde dingetjes zitten,

waarbij je dus eigenlijk nooit eens een keer een beetje de grens oprekt en nooit eens een

keer eigenlijk net iets te moe nog iets afmaakt.

Ja, die is heel beperkend.

Dus voor mij is bijvoorbeeld ruimte veel meer een woord dan bijvoorbeeld grens.

Want als ik mijn grens nooit verleg, krijg ik geen zelfvertrouwen.

En ik ben altijd nieuwsgierig naar wat er misschien nog kan.

Kan dit ook nog? Lukt dit ook nog?

En als het dan lukt, joh, en dat is echt fantastisch!

Ja, dan word ik heel blij.

Heb je dat wel eens ja gezegd en daar spijt van gekregen?

En dat het dan later toch wel, dat je er toch wel blij om was?

Dus gaandeweg dat je dacht: oh, wat heb ik nu gedaan?

Ja, ik heb ooit eens ja gezegd op een spreeksessie.

Toen was ik spreker op een conferentie en dat had ik nog niet zo vaak gedaan.

Nu vind ik het heerlijk.

Echt, zet me ergens neer en ik vind het fantastisch om lekker al die mensen te lezen

en zo en te kijken van wat hebben ze nu nodig en hoe waar reageren ze op,

waar gaan ze op aan? Hoe improviseer ik?

Nou, dat vind ik allemaal leuk. Maar toen was dat was ik daar helemaal nog niet bedreven

in. Ik kon het gewoon ook nog helemaal niet.

Ik ging het gewoon proberen.

Dus ik had ja gezegd en het was in Berlijn.

Dat weet ik nog. Het was ook in het Engels, dus dat is op zich prima.

Ik kan gewoon prima Engels, maar het is dan natuurlijk niet mijn

moedertaal. Nee. En ja, ik stond tegenover een hele grote groep met

allemaal professionele mensen.

En toen dacht ik ook van hm, weet ik wel genoeg?

Weet je wel, zoals iedereen dat vaak heeft, weet ik wel genoeg?

Kan ik wel genoeg? Heb ik wel ervaring genoeg?

Wie ben ik om hier dan ...

Had je dan ook spijt? Dat je dacht waarom heb ik ooit ja gezegd?

Oh!

Verschrikkelijke spijt.

Verschrikkelijk. Nou, vooral van tevoren.

En toen kwam ik Andrew tegen, die dus ook de techniek doet.

En hij was ook in Berlijn en ik zei tegen hem:

Werkelijk waar, Andrew, de volgende keer dat ik ja zeg tegen zoiets,

dan zeg jij tegen mij: nee, nee, nee, doe het niet!

En geldt die afspraak nog?

Nee. Hij zei nee. Hij zei Nee, dat ga ik niet doen.

Jij gaat het helemaal prima kunnen. Ja.

Dus het is soms ook natuurlijk voor een ja -zegger spannend om meer ruimte te zoeken in

zijn eigen geest.

Dan om, binnen de al gebaande paden gewoon een beetje te blijven ronddolen waar je

altijd al was. Dus aan de ene kant wil ik dat dan dus.

Dus ik zeg ja, ik had het fantastisch voorbereid.

Ik had een goede presentatie.

Achteraf gezien sloeg die super aan.

Het ging over fair business practices.

Nou, het was toen helemaal nog niet zo hip als nu.

En ik had ook allemaal praktische tips voor.

Dus mensen konden er dagelijks mee aan de slag door een aantal routines in hun

dagelijkse praktijk uit te voeren.

Dus ik bedoel, er was echt helemaal niks mis met wat ik daar ging doen.

Maar ik dacht zelf ineens van waarom heb ik ja gezegd tegen?

Waarom zei ik niet gewoon nee joh, niks voor mij.

Iemand anders vragen? Ik weet nog wel iemand.

Ik weet nog wel iemand.

Neem maar iemand die het heel erg leuk vindt om in het middelpunt van de belangstelling te

staan.

Want kijk, ik was vroeger dus altijd super verlegen.

Ik was zo verlegen dat ik gewoon ook helemaal niet naar school wilde.

Ik wilde wel leren, maar dan liever gewoon thuis in mijn hoekje tussen de muur en de

stoel.

Ja.

En, dus dit hele gebeuren van ergens heen gaan,

mezelf presenteren en laten zien is voor mij altijd al een ding geweest.

Ik bedoel, sluit mij gewoon een beetje op, zo. Tenminste,

ik sluit mezelf dan liever op, sluit mij niet op maar.

Ja je wilt wel ...

He?

zelf de sleutel hebben.

Ja, precies. Dus ja, ik heb wel eens spijt gehad,

ja. Maar het is dus toch goed uitgepakt.

Het was een goede oefening.

Natuurlijk, omdat ik nu meer ervaren ben, zou ik het nu anders uitvoeren.

Maar een aantal jaar geleden zag ik nog eens een keer een foto voorbijkomen op LinkedIn

van iemand die toen tijdens die sessie een foto had gemaakt van haar eigen

aantekeningen. En zei van ja, ik heb mezelf maar weer eens een herinnering

gestuurd dat ik dit ga doen.

Dus er is ook nog iets in beweging gezet ook.

In ieder geval bij één persoon.

De rest weet ik niet.

En dan is het goed, toch?

Dat vond ik wel.

Ja.

Dus ja. Verrassend, verrassend genoeg.

Ja. En hadden we nog meer notities?

Oh ja, we hadden er ook nog ingezet.

Begint alles met Ja? Of begint alles eigenlijk met grenzen?

Pffff.

Jeetje. Nee. Alles begint met ja toch?

Ja.

Dat is ook niet helemaal waar. Het zijn echt ook wel dingen die niet met ja beginnen.

Welke dingen dan?

Nou, als iets niet oké is, dan begint het echt wel met nee.

Ja, maar dan mag het ook nooit een ja worden.

Nee.

Als iets echt niet oké is.

Dus niet alles begint dan met ja.

Of ben ik nou te simpel?

Nou nee, dat ga ik nooit over jou zeggen.

Mag hoor.

Nou, alles begint met ja.

Ik denk niet dat je dat zo kan zeggen.

Zo, zo stellig. Ik ben niet zo van stellig.

Nee, ik wil altijd wel ergens een beetje in het grijs kunnen.

Alles is ook wel een beetje groot.

Maar goed. Kijk, alles begint met ja, daar ben je ...

Maar je wordt natuurlijk wel ...

Ben je ingesteld naar de ja-kant of naar de nee-kant?

Is dat dan?

Nou, als ik iets moet starten moet er wel een wil zijn.

En een wil zit volgens mij wel echt bij "ja".

Maar je kan alleen maar starten met een ja toch?

Als een nee is dan start je niet Nee.

Maar dat is dus eigenlijk denk ik wat de bedoeling is van die uitspraak:

Alles begint met ja. Oké.

Dat je als je dus iets in gang wil zetten, ja,

dan zul je toch moeten zeggen: ja, ik zet het in gang.

Moet iedereen dan ja zeggen op hetzelfde moment?

Nou, ik denk niet dat dat je erover gaat of een ander ja zegt.

Ik kan alleen beslissen of ikzelf ja zeg toch?

Ja, ik word echt gek van dat ge-ja.

Ja nee ja nee.

Ja nee ja nee ja nee nee.

Maar als: stel je wilt iets van de grond krijgen en je hebt daar een team voor nodig.

Dan heb je dus mensen in je team en dan ga je uitleggen wat je wilt gaan doen.

Ja, en dan heb je commitment nodig.

Ja, dan vraag ik dus wel of ze ja gaan zeggen,

want als zij nee gaan zeggen, dan worden ze mijn rem.

En mag ik dan ook zeggen ik weet het nog niet? Kan dat ook?

Dat hangt ervan af. Ik denk bij de start moet iedereen weten dat ie gaat starten.

Als iemand dan nog blijft dralen, wat doen we dan met die persoon?

Nee, dan gaan we het daarover hebben.

Ja dan is het zo. Dan doet hij misschien niet mee.

Ja, dat kan.

Dat kan.

Dat zou een optie kunnen zijn.

Ja. Maar ik vraag het dus.

En ik vraag het dus ook bij sollicitaties.

En soms kan het ook niet.

Dan heb je het echt wel nodig dat iedereen meedoet.

Als je in.

Ja, als iemand niet mee wil doen ...

Ja, in die zorg, met al die verandertrajecten.

Dat zijn echt wel trajecten van jaren.

Dan gaat het over cultuurverandering.

Gedrag veranderen. Dat doe je natuurlijk niet in twee maanden.

Nee. Dan merk ik wel dat er echt mensen zijn,

ja, die staan te springen in het tuig en dat er ook mensen zijn die zeggen:

nou, hm, ik weet het nog niet.

Ja, maar als er iets verandert ...

Dat is dan geen nee. En als die mensen echt zeggen:

nee, dat ga ik niet doen, dat kan dus niet in mijn beleving.

Nee. En als de organisatie een kant opgaat waarvan jij zegt:

vroeger paste ik hier, want deze richting, die paste goed bij mij.

Maar de volgende richting, die past niet zo goed bij mij.

Dan is het denk ik ook je eigen verantwoordelijkheid om te zeggen:

is dit dan nog mijn plek?

Dus niet vanuit de leidinggevenden van ja jij moet maar weg,

want jij weet het niet.

Maar meer dat: ik weet het niet, ook een signaal kan zijn voor mij als

teamlid. En als ik teamlid ben, dan denk ik ja,

ik weet het, maar de hele tijd niet. Elke keer worden er dingen aan me voorgelegd en

elke keer denk ik tja, tja, tja, ik weet het eigenlijk allemaal

niet. Dan is er misschien ook en als leidinggevende,

als je dat steeds hoort, misschien ook wel een aanleiding om te

zeggen: Hé, zullen wij eens even kijken van, jij weet het steeds niet,

al drie keer of zo, maar drie dingen wist het niet.

Is het handig om eens even te kijken?

Is dit nog de plek of heb je oren naar een andere rol in een ander team of wat?

Nee, dat vind ik ook dat dat hoort.

Nou, ik vind inderdaad ook dat je dat als medewerker zelf moet kunnen

bedenken en daar het gesprek over aan moet kunnen gaan.

En als dat niet kan, dat je dan als leidinggevende daar een taak in hebt.

Het is ook een signaal als iemand steeds zegt tja, tja,

ik weet het allemaal niet. Ja, dan zit diegene dan nog lekker in z'n vel op

de plek waar hij zit of de richting waar de organisatie uit gaat?

Ja. Past het nog?

Ja.

Ja.

Nou, ik denk dat we er alweer zijn voor deze dag.

Ja, het is lekker snel!

Hatseflats. Ja, we mochten geen wekker zetten,

maar we moesten ons wel aan de tijd houden.

Dat hebben we netjes gedaan, vandaag.

Dat hebben we volgens mij keurig gedaan. Dus,

en ik denk ook dat het best wel handig is om hier nog eens even flink over na te denken.

Dat denk ik ook. Dat is een ja.

Ja. Bye!

Doei.

Dit was 't zit niet in beton, geen opsmuk, geen bla bla,

maar gewoon scherpe gesprekken waar je iets aan hebt of niet.

Dat laten we lekker aan jou.

Vind je dit nu een leuke podcast?

Geef ons dan sterren. Daarmee help je anderen om ons ook te vinden.

En abonneren mag natuurlijk ook.

Zo krijg je direct een heads-up als er een nieuwe aflevering online staat.

Heb je een vraag, situatie of thema waarvan je denkt dit moeten jullie bespreken?

Kom maar door! Stuur ons een DM via Instagram of LinkedIn.

Tot de volgende keer! En onthoud.

Leiderschap staat nooit vast.

Het zit niet in beton.