't Zit niet in beton is een podcast voor leiders die scherp willen denken.

Dat hij het gewoon is gaan doen.

En tegen de stroom in.

Daar heb ik heel veel bewondering voor.

Ik ben Malon Hamoen, ondernemer in het mkb en naast mij zit Debby Tol,

coach voor leiders in de zorg.

Dat je ook in staat bent om jezelf steeds af te vragen wat was nou mijn rol in dit

verhaal? Wij schijnen ons licht op wat jij tegenkomt in je werk en leven altijd met de

genuanceerde blik erin, waardoor andere mensen toch minder overtuigd

raken: van dit is de weg.

Verwacht geen uitgekauwde oplossingen, want die ken je vast al.

Maar voel je die nu dan?

Ik voel hem wel. Van ons krijg je verschillende invalshoeken bij situaties die

jou bekend voorkomen. Ik ben gewoon een oordeel op pootjes.

Humor.

Hoezo humor? Chagrijn.

Herkenbaarheid en inspiratie zijn de ingrediënten voor de frisse moed waar jij mee

verder kunt.

Je luistert naar de podcast 't Zit niet in beton van Debby en Malon.

Deze podcast is speciaal voor jou.

Tja. Malon. Goedemorgen.

Goedemorgen!

Hoe is het met je?

Nou, best goed om eerlijk te zijn.

Sowieso, in de zomer ben ik altijd boordevol energie.

Als het dan ook nog heel erg warm wordt, dan krijg ik nog meer energie.

Hoe warmer hoe beter.

Ja, ik wil niemand tegen de schenen schoppen,

maar het is eenmaal zo.

Dan denk ik ja.

Voor jou niet zo'n probleem.

Nou, ik heb daar wel, maar die warmte, dat vind ik een

bijverschijnsel wat ik helemaal niet erg vind.

Dus ja, daar krijg ik energie van en heb ik zin om veel dingen te doen.

En dus dat, ja, dat straalt wel af op mijn werk en leven.

Gaat jouw werk in de zomer gewoon volle bak door?

Of heb je ook nog zoiets als een zomerstop of minder druk?

Nee, het gaat gewoon lekker volle bak door.

Er zijn ook heel veel projecten, juist, die in de zomer plaatsvinden.

Dus bijvoorbeeld: nu zijn we voor een hele grote keukenmaker in Duitsland bezig met

brochures.

En ja, die komen dus nu juist uit, die worden juist nu gemaakt zodat ze dan

straks ook op beurzen kunnen staan met de juiste spullen,

in de juiste talen, enzovoorts.

Dus dat gebeurt ook veel.

En ja, er is ook heel veel werk dat gewoon altijd doorgaat.

Altijd. Nou, dat is voor ons natuurlijk fijn,

ja, en anders zouden we gewoon dicht moeten en met zijn allen tegelijkertijd op vakantie.

Maar dat is dus niet. We gaan om de beurt op vakantie.

En ja. Dan In de tussentijd hebben we nog steeds best heel veel te doen.

Er lopen ook wat andere opdrachten die ook eigenlijk ...

In het najaar zijn dat mensen die dan dus gaan van start gaan met een aantal dingen of

juist een proces in gang hebben gezet voor het wijzigen van de website.

De huidige branding of het merkverhaal moet aangepast worden.

Dus daar zijn we ook juist heel erg druk mee bezig in de zomer.

Dus ja, zo gaat het bij mij.

Lekker bezig.

Lekker bezig! En kijk, ik heb heel in het kort denk ik in een van de

andere afleveringen verteld dat we verhuisd zijn en dat we ook andere speerpunten wat

meer ruimte gaan geven in ons bedrijf.

En daar is zo langzamerhand wat meer stabiliteit gekomen.

Kijk die hele tijd van heel veel veranderingen tegelijkertijd.

Ja, die heeft ook woelig water gemaakt, maar nu zie je gewoon dat het allemaal weer

een beetje, ja wat gestructureerder loopt.

En dan moeten er nog veel dingen gebeuren.

Bijvoorbeeld alle functies gaan we even herzien.

Nou, dat zoiets dus bij alle functies even kijken van oké,

dit was hoe je eerst als het werkte in vorige situatie,

maar nu hebben we heel veel dingen aangepast, dus welke elementen gaan we meenemen? Wat zou

je hiervan willen doen?

En is het dus nog passend?

Dat ga je kijken bij wat je nu doet.

Kijk, als iemand eerst teamleider was en nu heeft hij nog maar een halve persoon in zijn

in zijn team dan is hij misschien geen teamleider meer.

Wat is je team?

Wat is het dan wat je doet?

En de werkzaamheden aan de binnenkant zijn nog wel hetzelfde gebleven misschien?

Of er zijn dingen bijgekomen.

Maar ja, het kan ook zijn dat mensen wensen hebben.

Vind ik ook altijd leuk dat ze zeggen Oh, ik zou heel graag willen meewerken met dit

onderdeel. Nou, dan kunnen we dat nu gaan doen.

Dus eerst was het ook een soort, voor hun, een soort even wachten.

Dan was ik die nieuwe strategie aan het uitrollen.

En ja, degene die gewacht hebben, die moeten natuurlijk ook dan beloond worden.

Ja! Die mogen nu.

Ja en het is nodig, want je kan niet alles tegelijkertijd overzien.

Tenminste, ik kan het niet.

Misschien zijn er luisteraars die zeggen nou,

ik ben zo'n fantastische leider, ik kan dat meteen ook zien welke functies

daar straks uit moet komen rollen.

Maar ik had dat niet. Ik moet ook sommige stappen eerst doen en dan denken:

oh ja, wacht even.

Oh, het is ook een proces, dus dat je begint bij je strategie en van

daaruit ga je zien van: oh ja, maar dan moet ik nu dat aanpassen en

dat uit passen. Ja, en eerst ...

Volgens mij is dat altijd. Ja.

Je hebt ook eerst vervelende dingen om te doen.

Ook. Dus moeilijke dingen, dingen die je moet afsluiten of dingen

waarvan je zegt: nou dit, dit kunnen we gewoon niet meer doen of dit is

niet meer winstgevend of...

Dus dan, eerst ga je afbouwen, dat is natuurlijk een hele andere tijd dan de

tijd waarin we nu zitten, waarin we weer opbouwen.

Ja, en dan ben je volgens mij tenminste, dat is wat ik vaak zie,

dat je, als je een verandering door brengt dat je aan het afbouwen bent,

dan ga je weer opbouwen.

Maar ondertussen zijn er ook nog dingen vanuit het oude stuk,

dus het is altijd, het loopt ook altijd een beetje door elkaar heen.

Ja. Het is niet dat je kan zeggen van nou, dan moet je echt stoppen met een bedrijf.

En zeggen van: nou oké, dit stopt en ik ga iets heel nieuws beginnen,

dan ga je alleen maar opbouwen.

Maar zoals jij, dat je binnen je bestaande bedrijf met dezelfde de medewerkers dan

wisselt dat elkaar af.

Maar ook als je een bedrijf zou stoppen, wat heel veel gebeurt tegenwoordig.

Dus als je naar de cijfers kijkt, dan zie je heel vaak alleen de cijfers van

failliete bedrijven.

Maar er zijn nu heel veel ondernemers, ook in het afgelopen jaar,

die gewoon de stekker eruit hebben getrokken.

Ja, En nou ja, dan, maar dan zeg ik: "die gewoon".

Maar dat is ook een heel proces.

Want wat doe je met de mensen?

Wat doe je met je contracten?

Wat doe je met je huur?

Wat doe je? Dus dat is helemaal nog niet zo snel.

Zo van: oh nou, ik zie dit echt niet meer zitten.

Weet je wat? Vanaf volgende maand doe ik het niet meer.

Nee. Dat kan dus niet, dus.

En in mijn geval ja, sommige dingen zijn ook gestopt,

andere dingen zijn er bijgekomen of groter geworden.

En dan, ja dan ... En je kan ook niet alles voorzien.

Er zijn ook mensen bijvoorbeeld toch vertrokken die eigenlijk zouden blijven,

dus dan moet je daar toch oplossingen voor vinden.

En dat heeft aandacht nodig.

Dus nou ja, een lang verhaal, maar dit is hoe het hier gaat.

Hoe het hier is.

En ja, zonnig, rooskleurig eigenlijk weer vol energie de volgende stap aan het zetten.

En ja, dus dat is goed.

We hebben het ... Ja, ik heb ook heel veel bewondering voor mijn

team, dat ik ook denk: ja, ze moesten echt op mij vertrouwen.

Ik moest eigenlijk gewoon steeds zeggen: oh wacht,

nog heel even, Ik heb ...

Bijna heb ik mijn hoofd eromheen en dat gingen ze doen.

En dat is natuurlijk fantastisch dat mensen dat daadwerkelijk doen.

Dus je hebt wat te vieren?

Jazeker. Nou en jij?

In de zomer.

En ik? Ja, ik ben ook lekker bezig.

In de afgelopen periode een nieuwe opdracht gestart.

Twee nieuwe opdrachten gestart en dat is leuk.

Dat is weer in een andere rol.

Dus ik zit meer op het coachende stuk weer van leidinggevende managers.

En meedenken over hoe krijg je nu een implementatie of een verandering

geïmplementeerd? Dus dat is waar ik nu mee bezig ben en dat is superinteressant.

Want dat gaat over: hoe gaan we dat nou doen in de toekomst?

In de zorg en dan in dit geval de ouderenzorg.

Als je minder mensen hebt, maar ook als er een andere,

een ander soort mensen binnenkomt.

En dan vind ik dat heel leuk om mezelf als voorbeeld te nemen.

Want dan denk ik: oh ja, met een beetje pech zit ik over tien of

vijftien jaar. Mag ik ook in zo'n inrichting wonen.

In een inrichting? Ik vind het vaak een inrichting en dat is natuurlijk niet helemaal

waar.

Een instelling, toch?

Ja, en instelling, een inrichting.

Het is toch gemaakt, weet je, we zeggen .. Je wil heel graag dat

mensen, mensen wonen daar.

Het is hun huis en de zorg is er om te ondersteunen.

En toch is dat anders dan wanneer je in je eigen huis woont.

En da, de wijkverpleging is wat anders als intramuraal en dat zit in gevoel.

Even terug naar mezelf.

Stel dat ik die instelling over een x aantal jaren in zou moeten.

Ja, dan ben ik ook niet blij zoals het nu gaat.

Dus dan begrijp ik wel dat ...

Dan is het niet alleen maar een stukje van oh ja,

ik heb een passie voor de zorg en daarom nee,

ik zeg altijd ... Je werkt nu ook voor jezelf? Precies! Er zit ook een

beetje eigenbelang in denk ik.

Ja en ik zeg dat ook wel eens tegen teams.

Dan zeg ik ja maar luister eens even, stel dat ik hier nu zou wonen en je zou op

deze manier, of ik zou dit zo moeten volgen zoals het hier gaat,

dan zet ik ook heel die hut op zijn kop.

Oh ja.

Daar word ik ook niet blij van. Nee.

Dus het is, én dat er dus, er spelen ook heel veel uitdagingen:

minder mensen, een andere doelgroep, minder financiering.

Mag daar iets over vragen?

Altijd! Want jij zegt: een andere doelgroep:

hebben de mensen andere dingen?

Hebben ze vaker bepaalde aandoeningen of worden ze gewoon ouder en krijgen ze daarom

aandoeningen?

Mensen worden sowieso ouder.

Dat is zo. We worden nu ouder dan vijftig jaar geleden.

Ja. Gemiddeld. Dat is één.

Dat betekent dat je andere fysieke klachten krijgt of andere mentale klachten.

Het aantal mensen met dementie is natuurlijk één op de vijf,

geloof ik.

Ja. We gebruiken ook veel meer gif.

Ja dus ik dat daar. Daar zijn ook allerlei theorieën over,

maar feit is dat, dus er komt een hele hoos van mensen aan die zorg nodig hebben.

Ja, terwijl de mensen die die zorg leveren, die worden minder.

Ja.

Maar dat wisten we toch al heel lang? In de jaren tachtig maakte ik al een spreekbeurt

over de vergrijzing.

Dat wisten we. Ja, jij. Maar jij liep heel erg voor.

Helemaal niet. Ik bedoel, dat was volgens mij een onderwerp.

Dat weten we ook al heel lang. En dat is natuurlijk wel de grap.

Er wordt heel lang over gepraat.

Een paar weken geleden zat ik in gesprek met een MT en toen zei een van die MT-leden,

die verwoordde het heel mooi, die zei: Ja Debby, weet je waar we hulp bij

nodig hebben? Dat we gaan van: hoe dan?

naar doe dan!

Oh ja, dat is zeker mooi.

En ik denk dat dat daar een hele erge kern van waarheid in zit.

Dus we hebben jarenlang gepraat over hoe dan?

Ja, het komt eraan, het komt eraan.

Oh ja, hoe kunnen we dan ... Plan, plan, plan.

Maar nu is echt wel, Ja, het is, geen vijf voor twaalf.

Volgens mij is het vijf over twaalf en is de tijd van hoe dan voorbij en wordt het nu doe

dan en ik ben heel erg van doe dan.

Ja precies.

Laten we maar "doe dan" gaan doen.

Oké, dus daar ben je nu lekker mee bezig! Daar ben ik druk mee.

Nou, daarnaast ben ik nog een nieuw bedrijf op aan het zetten.

Ook heel leuk. Mmhm.

Ja. Mmhm, zei ze. Ja, ik weet er iets van.

Ja, want jullie verzorgen daar, heel fijn, ook de website en,

nou, alles wat beeld en tekst moet worden.

Superleuk project.

Geweldig project, samen met mijn dochter.

Dat vind ik ook echt super!

Daar komt weer een heel andere energie vrij en daar denk ik van:

nou ga het maar doen. Zij gaat die kar trekken en ik ben op de achtergrond.

Dat is heel grappig om dat samen zo te doen en alle vertrouwen erin dat dat gewoon een

mooi bedrijf gaat worden. Na de zomer gaan we starten.

Nou goed.

Dus, nou, er komt ook nog wel meer over denk ik,

hoe dat dan weer is. Ook weer een nieuwe rol.

Zeker. leuk!

Ja. Dus dat is leuk. En dan verder, ja, ben ik ook een beetje wiebelig.

Ja.

Want het wil allemaal fysiek niet zo.

Er zijn wat klachten en kwalen en dat is dan wel weer bijzonder.

Dus daarom denk je al aan het verzorgingstehuis?

Ja, ze lachen. Nee nee.

Nee. Dat heb ik al, echt, dat roep ik al tien jaar denk ik zo van nou,

als het een beetje tegen zit.

Was een geintje, he? Ja.

Want soms zitten we, we denken altijd wel, ja,

wanneer ben je oud? Dat schuift natuurlijk ook steeds op,

maar dat het oude mensen zijn die in het verpleeghuis zitten.

Maar er zitten ook mensen, ja, ik vind mezelf niet oud,

maar als ik het aan mijn kinderen vraag, die zullen waarschijnlijk zeggen:

nou mam.

Je kinderen niet, maar je kleinkinderen misschien?

Die vinden mij wel oud, ja, maar ook van onze leeftijd zitten echt

wel in het verpleeghuis.

Ja, het is heel verschillend.

Ja, ja dus dat. Nee. Maar goed dat maakt wel dat ik ook weer over mezelf na ga denken van:

oh ja, maar hoe doe je dat?

Hoe goed zorg je dan voor jezelf?

Ja.

Goede kans weer.

Ja, dat is echt wel weer, en daar had ik een paar maanden geleden al

van bedacht van: oh ja, maar in de opdracht waar ik nu in zit,

die wil ik eigenlijk niet meer.

Dat is op dit moment niet goed voor me.

Nou, het kan best zijn dat er toen al wel iets van dat fysieke aan de gang was.

Dus dat vraagt weer denkwerk en een beetje wandelen en een beetje stilstaan.

En nou dat. En daar is de zomer dan voor mij wel weer een leuke tijd voor.

Ja, dat is wel weer grappig.

Nou fijn.

Oké.

Nou.

Wij hebben ook een heel leuk onderwerp bedacht voor vandaag en ik vind het heel

grappig omdat jij net in niet het afgelopen onderwerp,

maar het onderwerpje daarvoor in jouw relaas over je nieuwe bedrijf

samen met je dochter, een opmerking maakte die daar eigenlijk heel

goed bij past.

Nou, vertel! Je zei namelijk zij gaat de kar trekken en ik ben een beetje op de

achtergrond.

En het onderwerp van vandaag dat wij hebben uitgekozen is:

Nou, ik heb wel eens het gevoel dat ik te veel ben.

Ja. Of misschien vroeger gehoord of weet ik veel van:

"Dim nou eens even". Terwijl dat natuurlijk ook een leiderschapskwaliteit kan zijn.

En wanneer breekt dat je op, dat gevoel, en wanneer zet je het juist in en

hoe zet je het dan in?

Dus ja, dat is ons onderwerp.

Ik hoop dat luisteraars zich daar ook in herkennen van:

goh, misschien heb ik wel eens gehoord van: "Man,

je hebt altijd zo'n sterke mening!"

Of mensen zijn bang van je.

Ja? Ja, die heb ik echt wel een paar keer ...

Oh no!

Ja, ja, dat is één, dat is echt ...

Debby, weet jij dat mensen bang van jou zijn? En dan dacht ik: huh?

Dat is best wel een belediging eigenlijk.

Of voel je dat niet zo? Ja, nou, belediging weet ik niet,

maar hij kwam wel binnen. Want het laatste wat ik wil,

is dat mensen bang van mij zijn.

En dan heb ik het nu, het is nu echt al, nou,

tig jaren geleden dat ik hem kreeg.

Dus het was vooral toen ik, nou,

ergens half de twintig tot, weet ik veel.

Toen ik me nog niet zo heel erg bewust was van de impact die ik kon hebben.

En waar lag dat aan? Dat zij, dat deze mensen dus klaarblijkelijk bang voor

je waren? En was dat zo?

Nou, dat zal vast zo geweest zijn, dat denk ik wel,

dat het zo was. En waar dat aan lag?

Ja, aan mij! Ik kan natuurlijk best stevig een mening neerzetten,

voor mensen die minder stevig zijn misschien.

Of die op een andere manier dingen verwoorden.

Wij hadden het daarnet ook even over dat jij zei:

ja, ik kan dat wel diplomatiek zeggen.

Diplomatiek is voor mij echt lastig.

Ik ga er, als ik ... Ik kan met gestrekt been ergens ingaan.

Dat is niet handig. En dat doe ik dan op het moment dat iets me raakt en als ik ...

Op het moment dat je je daar niet van bewust bent,

wat dus was toen. Jaren geleden, was ik me daar niet van bewust.

Ja, dan ging ik er gewoon met gestrekt been in,

terwijl dat voor mij niet een gestrekt been was.

Was het voor jou dan vooral: ik ben nu heel duidelijk?

Want het is ook belangrijk in je leiderschapsrol om heel duidelijk te zijn.

Want ik ga niet per se met een gestrekt been in dingen,

ik ga ook diplomatiek, ga praten, ik ga luisteren,

enzovoort.

Maar op een gegeven moment zeg ik wel: dit is de richting en zo gaan we het doen.

En dit is jouw rol. Ja.

Zo hebben we het afgesproken.

Dan is het zo.

Nou, dat woord duidelijk.

Ik vind zelf dat ik vaak niet duidelijk ben.

Waarom niet? Waardoor?

Waaruit blijkt dat dan?

Dat het dan, ja, dat is gewoon zo'n idee wat zich geworteld heeft bij mij,

denk ik, van: oh ja, dat is weer helemaal niet duidelijk. Terwijl, ik krijg vaak terug

van klanten, van coachees, van medewerkers in het verleden.

Ja, je bent zo lekker duidelijk en dacht ik: oh wat grappig,

want ik heb zelf vaak het idee dat ik dat niet ben.

Dat wordt ook wel minder.

Ik weet nu wel dat ik het ben, dus dat gaat er misschien ook over.

Welk idee van duidelijk heb ik dan?

Maar ook wel. Kijk, je zegt net ook want ik, ik ...

Het is heel handig voor de ondertiteling straks. Sjonge,

jonge.

Ik ik ik ik.

Ik. Oké.

Je zei net; ik was me er toen niet van bewust en nu ben ik me ervan bewust.

Ja. En ik denk over mezelf vaak dat ik niet duidelijk ben en dan was ik het toch.

Of dan bleek later dat iemand zei: ja, je was lekker duidelijk.

Maar ik heb dus zelf een gedachte over mezelf dat ik dat dan niet ben.

Dus zijn al die bewuste dinge, zijn die nou eigenlijk een bottleneck of een

struikelblok? Of helpt dat ook echt daadwerkelijk?

Of word je je ook heel bewust van jezelf dat je denkt:

oh, ik moet wel nu voldoen aan dat beeld wat zij hebben,

dat ik lekker duidelijk ben.

Ja, dat ligt aan de situatie en de omgeving.

Dat is wel een mooie vraag.

Oh bedankt.

Fijn? Ja. Fijn.

Nee nou, want, ben ik me dat bewust op een moment dat ik op een plek ben,

zeg maar waar ik gewoon mag zijn wie ik ben, dus dat het ook oké is als ik misschien wel

even dat been net even iets te ver strek.

Dan zit het meer onbewust en dan doe ik onbewust ook de juiste dingen.

Als ik in een omgeving ben waar ik nou eigenlijk is,

dat dan misschien wel een omgeving waar ik niet zo goed pas. Het gaat er natuurlijk om,

en dan ga ik heel erg opletten om te voldoen aan:

hoe heurt het hier? Wat wordt er van mij verwacht?

Wat doe je wel? Wat doe je niet?

Daar zit dan misschien ook nog wel iets van een stukje please-gedrag in.

Of aardig gevonden willen worden of het goed willen doen.

Nou, al dat soort belemmerende overtuigingen.

En dan ben ik eigenlijk mijn eigen chaos aan het organiseren.

Want wie bepaalt of jij mag zijn wie je bent?

Ja.

Je bent er toch gewoon?

Ik ben er en dat is fijn van ouder worden.

Naast het feit van het doembeeld van ik moet ooit misschien ergens gaan wonen waar ik niet

wil zijn.

Dat ik daar steeds minder last van heb.

Dus ik denk nou, dit is het.

Doe het er maar mee.

En wat heeft daarbij geholpen?

Want de luisteraars zijn misschien niet allemaal zo oud.

Nee. Als jij. Ja. Nou ja.

Ja. Wat bij mij geholpen heeft,

is gewoon vallen en opstaan.

Dus toch regelmatig, regelmatig Klinkt weer heel zwaar,

maar dat je wel bewust bent of dat je nog eens terugkijkt als iets,

een gesprek of een opdracht die je had of een klus die je uit moest voeren,

en het liep niet helemaal.

En je krijgt daar feedback op, vind ik ook een naar woord doen,

kunnen we het ook wel eens over hebben, maar van:

goh nee, dat is toch niet zo oké, hoe je dat doet of wat je doet.

Dat je daar dan, dat je dat voor jezelf nog eens afpelt en dat je denkt:

oh ja, maar wat had ik anders kunnen doen?

En er zit ook regelmatig een kern van waarheid in.

Ik denk: ja, dat was ook niet handig om dat te doen.

Ja. Maar. En dan maar dan gaat het wel over: in hoeverre ga je je aanpassen?

Dus wil je dan op een plek zijn waar jij dus niet helemaal jezelf kan zijn?

Wil je dat? Of wil je op een plek zijn waar het oké is en dus voor mij:

ja, pas je op de plek waar je dan bent?

En als je dat kan voelen.

Ik voel hem. Ik weet niet of jij dat wel hebt.

Dat je denkt nou, dit is echt niet mijn omgeving.

Nee, dat denk ik, dat denk ik ook weleens.

Dat denk ik eigenlijk ...

Alleen maar, heel de dag.

Ja, ik. Ik weet überhaupt niet altijd heel veel van wat ik ...

op deze wereld doe.

Maar.

Ja.

Maar, of waar ik dan bij pas.

Maar ik heb wel dus altijd al, ook als kind,

gewoon toch wel gezegd: ja, ik ben dit.

Ja, dat heb ik dus niet gedaan.

Ik ben dit, dus. Nee, maar omdat je nu zegt van:

ja, ik zie dan dat die omgeving niet bij me past.

Maar je begon met de zin die er gewoon natuurlijk uit kwam rollen:

werk ik in een omgeving waar ik mijzelf mag zijn en dan is het toch een soort beeld dat

jij gaat kijken: mag ik hier mezelf zijn?

Terwijl eigenlijk,

Nee, dan kijk ik niet, die voel ik.

Ja, maar de toestemming om jezelf te mogen zijn is altijd bij jou.

Ja. Dus hoe zou dan een onbewust gevoel van,

een belemmerend gevoel eigenlijk, daar kunnen ontstaan?

Kijk, als jij dan zegt van: goh, ja, hier heb ik eigenlijk het gevoel dat

ik dan heel erg moet opletten wat ik dan moet doen.

Dan, eigenlijk voel je nog niet helemaal dat jij gewoon jezelf kunt zijn.

Nou, misschien zit het er wel in dat ik ergens ...

Ik ben groot geworden in de zorg.

Ik ben ergens, en daar ben ik nou voor mijn gevoel toevallig terecht gekomen,

toeval bestaat niet, dus er zal een reden geweest zijn dat ik daar terechtkwam.

Maar ik heb het wel ergens altijd nodig om nodig te zijn.

Snap je wat ik zeg? Ja.

Dus, ergens wil ik ...

Dat is ook wel wat anders, dat er een ...

Ik heb altijd een soort van toestemming nodig of zo.

En niet van oh ja, is goed wat je doet.

Nee. Maar ik moet hem kunnen voelen.

En er zijn ongeschreven regels.

Dus dat je iets doet en dat je dan, dat er niks gezegd wordt,

maar dat je voelt van: hé, wacht even, maar dit doen we je niet.

Zo, zo, zo doen we dat hier niet.

En als dat iets is wat ten diepste van mij is,

dus ja, dan wordt het voor mij heel lastig.

En ga je het dan dus ook niet doen?

Dus bijvoorbeeld ... Nou.

Bijvoorbeeld, je kracht is: er met een gestrekt been in gaan en daarna

even zo met elkaar levelen van: oh oké.

Want met dat gestrekte been kan ook een kwaliteit zijn.

Kijk, iedereen schrikt misschien even, maar het is misschien even goed dat dat zo

is.

Dat heb ik moeten leren.

Dus eigenlijk gaat het om doseren en om aanvoelen wanneer kan ik het wel,

wanneer kan ik het niet?

En als ik ... Want dat, dat is wel wat ik nu doe.

Dus af en toe, dan ga ik gewoon lekker fel erin.

Of ik roep wat, waarvan ik denk: oh, maar deze willen ze eigenlijk niet horen,

Dit willen ze eigenlijk niet horen. Of dit mag ik eigenlijk niet zeggen hier,

maar dan zet ik het bewust in.

Ja. Dus dan komt die eerst vanuit mezelf, dan komt er eigenlijk daar achteraan gelijk

zo'n stemmetje dat zegt: ongeschreven regel,

dat doen we je niet. Ja, maar ik ga het nu wel doen,

want ik wil beweging krijgen.

En dan kan ik inderdaad kijken wat er gebeurt.

Maar dan zet ik hem bewust in, maar dan zit ik wel in mijn kracht.

Maar wanneer komt die onzekerheid dan bijvoorbeeld om de hoek kijken?

Als je zegt van: oké, nu zit ik de hele tijd maar te denken:

kan ik dat hier wel?

En dan ga ik mijn eigen chaos organiseren en dan doe ik eigenlijk niet waar ik goed in ben

en dan wordt het eigenlijk allemaal net niks.

Ja, dat vind ik echt heel lastig om te benoemen wanneer dat is,

want dat zit echt in, ja, in de sfeer zeg maar die erin,

soms in het systeem, soms in een opdrachtgever kan het ook zijn,

die dan zonder woorden laat blijken:

Nee, nee! Ja, dus om dat concreet te maken: dat is echt een gevoel.

En wat gebeurt er dan op dat moment?

Dat je dat gevoel dan dus hebt.

Zeg je dan: Ik ga naar huis, ik ga voor de spiegel zitten en kijken:

is dit de opdracht waar ik pas?

Of ja, zeker ben ik nodig?

Juist omdat zij ... Dus ik ga er gewoon door.

En als hij maar wegsturen.

Nou ja, dan merk ik het vanzelf.

Als ik, op het moment dat het wisselt zeg maar,

dus dat ik een moment heb dat ik denk: oh dit,

dit. Ik kan hier niet mezelf zijn of ik heb ook wel opdrachten gehad waarin ik dacht:

huh, ben ik nou zo dom dat ik het niet snap?

Want dat is dan, dat gebeurde dan ook wel, dat dacht:

ik begrijp helemaal niet waar het hier over gaat.

Als dat afwisselt met momenten waarin ik denk:

oh ja, wacht even, maar dat gevoel van mij, dat is misschien wel wat verder,

wat meer mensen hebben in deze organisatie, dan ga ik daarop verder en dan komt er wel

weer beweging. Dan kan ik door.

Als dat alleen maar dat is, dus als het constant zeg maar,

als ik dat gevoel, dan loop ik erop leeg, dan is al mijn energie weg en dan weet ik:

wegwezen hier. Dit is niet mijn plek en dat ligt niet aan die organisatie of de mensen

die daar werken, dat zit bij mij.

Maar dat is dan niet de goede plek voor mij.

Ja, want je kunt je natuurlijk ook afvragen: wat doe je er als je juist dat krachtige stuk

misschien niet kan inzetten.

Als dat er niet is?

Ja, als je dat niet kan inzetten.

Dan heb ik dus, kijk, mijn missie is altijd om wel ergens beweging

te krijgen, om iets van meerwaarde te creëren.

In de zin van: nou, ik stuur natuurlijk keurig iedere maand een factuur,

dat moet wel wat opleveren.

Op het moment dat ik niet in mijn kracht zit,

lever ik ook niet op wat ik op zou kunnen leveren.

Dat is voor mij niet fijn, maar dat is zeker voor de opdrachtgever niet

fijn, want.

Ze komen ook nergens.

Precies, dus dan ga ik wel het gesprek aan van:

Joh, weet je, ik denk niet dat je de juiste persoon hebt voor deze klus.

Ja. En dan moet er iemand anders gezocht worden.

Ja, en daar wil ik ook nog bij helpen, ook. Of ze zeggen:

Nou Debby, dat is inderdaad helemaal precies wat wij dachten.

Dus nou en dan nemen we afscheid.

Ja, oké. Dus dat levert ook die bewustwording op.

Dus in plaats van dat je alleen onzeker wordt van:

oh, ik ben misschien te veel, want dat heb je misschien als kind gehoord,

of op school of weet ik waar.

Ik ben misschien te veel. Heb je dat omgezet in je kracht.

Maar zeg je ook: ik ben er zo bewust van dat ik,

als ik voel dat ik maar in die onzekerheid blijf hangen van:

oh ja, ik kan eigenlijk niet doen waar ik echt goed in ben,

dan hou ik er ook mee op.

En dat is, als je dan zegt hoe is dat nou, hoe ben je tot die conclusie gekomen?

Of hoe ben je gekomen waar je nu bent?

Ja, dat heeft ook wel wat bloed, zweet en tranen gekost in de zin van ...

Geloof ik.

Opleidingen, trainingen.

Dus wel die mensen opzoeken die je dingen terug kunnen geven,

vanuit het idee dat je daarvan kunt leren dat je er beter van wordt.

En dat bedoel ik dan ook met vallen en opstaan.

Dus op het moment dat ik denk: nou zit ik alweer in deze situatie,

hoezo kom ik hier iedere keer?

Weet je, ken je dat? Natuurlijk.

Kun je denken, bleh.

Iedereen wel, denk ik.

Dan kan ik denken: ja, de wereld is gek of nee,

dan als ik drie keer in dezelfde situatie kom,

ja, dan moet ik daar ergens iets.

Ja, dan moet je ook achter je eigen oor krabben.

Ja. Dan moet je echt eens in de spiegel gaan kijken en denken:

nou! En als ik, het is heel lastig om dat van jezelf te zien.

Tenminste, voor mij is het heel lastig. Ik heb anderen nodig om me die spiegel voor te

houden.

Ja. En nou, dan ging ik iets zoeken waarvan ik dacht:

oké, dus hier loop ik nu, ja, vast is een groot woord,

maar hoe kan ik verder? En dan ging ik een opleiding doen,

of een training volgen.

Of intervisie of nou ja, dat.

Dus het is eigenlijk: moet je constant toch met jezelf bezig

blijven, hoe vervelend dat af en toe ook is.

Wat leuk!

Nou ja, soms.

Ik denk ik heb al een sein gekregen natuurlijk.

Je hebt al een sein. Ja.

We moeten er weer een eind aan breien en dat gaan we dan bij deze doen.

Ik hoop dat onze luisteraars zichzelf hebben kunnen herkennen in deze struggles die het

hebben van een duidelijke visie of een duidelijke mening soms ook kunnen opleveren.

Een keerzijde van die medaille.

Maar het blijft hoe dan ook een kracht en ja,

die we kunnen inzetten op de juiste manier.

Dus zeker. Superfijne weken de aankomende weken en over twee weken zijn we er weer met

nieuwe interessante onderwerpen.

Mochten de luisteraars nog iets beantwoord willen hebben of besproken.

Schroom niet, we horen het graag.

Stuur ons een bericht.

Yes.

Ik heb er vast een mening over.

Ja, ja dat hoop ik. Ja, dat hoop ik.

Ja.

Alright. Oké. Doei, doei, Doei.

Dit was 't zit niet in beton.

Geen opsmuk, geen blabla, maar gewoon scherpe gesprekken waar je iets

aan hebt. Of niet. Dat laten we lekker aan jou.

Vind je dit nu een leuke podcast?

Geef ons dan sterren. Daarmee help je anderen om ons ook te vinden.

En abonneren mag natuurlijk ook.

Zo krijg je direct een heads-up als er een nieuwe aflevering online staat.

Heb je een vraag, situatie of thema waarvan je denkt:

dit moeten jullie bespreken?

Kom maar door! Stuur ons een DM via Instagram of LinkedIn.

Tot de volgende keer! En onthoud: leiderschap staat nooit vast.

't zit niet in beton.