[Muziek]

Hallo luisteraars, welkom bij de podcast van Fragile Wing voor SRM Survivors. Mijn naam is

Carla Hamoen. Ik ben psycholoog en werk al zo'n 25 jaar met SRM survivors en mensen met dis. Ik ga in

deze podcast op reis met Emma, een survivor die ons mee gaat nemen in haar wereld. om inzicht te

geven in geprogrammeerde dis en om survivors aan te moedigen in hun helingsproces. Voor de mensen

die niet weten wat SRM eh betekent, zal ik eh dat eerst even uitleggen. Dat eh staat voor satanisch

ritueel misbruik. Soms wordt het ook sadistisch ritueel misbruik genoemd. Het gaat daarbij in

elk geval om georganiseerd misbruik in cults, in groepen, in netwerken. Nou, mensen die daar

slachtoffer van zijn geworden eh ontwikkelen dis. Dat staat voor dissociatieve identiteitsstoornis.

Dis is een overlevingsmechanisme. Ik zie het zelf ook niet als een stoornis, ook al staat de

afkorting daar misschien voor. Eh maar ik zie het echt als een overlevingsmechanisme zonder welke

de survivor letterlijk het niet had overleefd in mijn eh visie. Dis dus een overlevingsmechanisme

wat het menselijke bewustzijn kan als er veel te veel trauma op iemands pad komt en als er daarbij

geen enkele steun is eh van de omgeving. Dus als een kind zijn vroege kinderjaren allemaal ehm

zeer traumatische ervaringen meemaakt waarbij die geen steun ontvangt van oudersverzorgers,

maar dat in de regel juist de daders zijn, dan wordt er disontwikkeld. Dat betekent dat je

eigenlijk in verschillende deelpersoonlijkheden uiteenvalt. Dan eh heb ik in de intro gezegd dat

dit ook over geprogrammeerde dis gaat. Dat gebeurt als ehm mensen een achtergrond van

ritueel misbruik hebben. Dan is er dus niet alleen het overlevingsmechanisme van de persoon zelf,

maar wordt dat ook als het ware gekaapt door de daders die ehm door allerlei hele

nare praktijken ook delen kunnen creëren en die kunnen programmeren. Daar zullen we het later

ook verder nog met Emma over hebben. Zij kan dat eigenlijk veel beter uitleggen dan ik. Welkom bij

deze eerste aflevering van de podcast en welkom ook aan jou Emma. Dankjewel. Ja, misschien wel

goed om even te delen waarom eh wij deze podcast eh wilden maken. Eigenlijk is het idee ontstaan

naar aanleiding van een ehm trainingsdag die ehm een collega van mij en ik samen met Emma hebben

gedaan om eh te vertellen over eh geprogrammeerde dis of wat wij ook wel dis 2.0 noemen. En ja,

toen kwam we er eigenlijk achter dat het zoveel informatie is en eh dat eh survivors zelf

natuurlijk ook heel getriggerd kunnen raken door die informatie. Dat we dachten: "Nou, misschien

is het wel heel goed om gewoon een eh een podcast te maken die mensen dan ook op hun gemak af kunnen

luisteren of in gedeeltes af kunnen luisteren. En omdat het sowieso goed is om eh meer informatie

te geven over dit onderwerp. Wat eh wat was jouw ehm motief om mee te doen, Emma? Nou ja,

ook deze motieven natuurlijk. Eh toen ik ook bij de training was eh hoorde ik later dat er iemand

was geweest die de eerste drie zinnen eh die ik had gezegd gehoord had en daarna niks meer omdat

hij zo getriggerd was en ja, heel zijn verdediging ging aan. Hij wilde alleen maar weg weg.

En ja, ik vond dat zo jammer, want eh er is zoveel waardevolle informatie waar hij wat mee kan kan

gaan doen in zijn proces. Ja, ik vond dat jammer. Maar ik denk we moeten dit gewoon eigenlijk

op gaan nemen, zodat hij eens rustig terug kan luisteren. En ik vind het ook ehm belangrijk dat

er veel meer informatie gaat komen. Ik vind dat er te weinig schouders zijn die dit dragen. Er is

te weinig informatie over eh te vinden. Dus heel veel hulpverlenings die ik ken zijn het maar gaan

doen. Daarin ontwikkeld van eh hoe dingen werken en niet dingen werken. vind ik het mooi om mijn

bijdrage te leveren aan eh aan aan hoe je mensen uit die dis 2.0 kunt helpen, omdat er gewoon zo

weinig hulp, echt goede hulp is. Ja. Ja, heel mooi en ook heel herkenbaar. Ik vond eh dat je het ook

eh zo goed eh kon verwoorden op de trainingsdag dat ook wel mijn reden was om aan jou te vragen:

"Zou je dit willen doen?" Ehm ja, omdat ik het helemaal met je eens ben dat er veel meer

informatie over moet komen. En tegenwoordig is er best wel wat meer informatie over DIS te vinden en

gelukkig ook steeds meer hulpverleners die met dis kunnen werken. Maar dis 2.0, geprogrammeerde dis

is nog wel weer even iets heel anders eigenlijk eh hoe dat werkt. Ja, dat klopt. Het is wel een

echt een vak apart. En wat ik teruggehoord heb van een aantal eh eh diszers die zeiden van door jouw

eh verhaal daar op de training was het zijn dingen duidelijk geworden. Heb ik stappen kunnen maken en

denk ik nou vertel alleen mijn eigen verhaal maar daarmee kan ik dus andere mensen helpen om eh eh

ja om hun proces verder te maken. En dat vond ik heel heel bijzonder. Had ik niet verwacht.

Ik denk ik deel mijn mijn eh mijn struggles en mijn eh ja, waar ik de laatste jaren doorheen

gegaan ben. En dan dat dit dan eruit komt eh dat je andere mensen daarmee kan helpen. Dat vond ik

wel een bijzondere bijzonder om te horen. Ja, dat kan ik me voorstellen. Ja. Ja. En dat is voor mij

ook wel een belangrijke reden om om deze podcast eh te gaan opnemen. Ja. om ook andere survivors

ja aan te moedigen hè en en hoop te geven en en handvatten misschien te geven of herkenning

of erkenning. Ja. Hè, dat zij er ook wat eh aan mogen hebben. Ja. En vooral die hoop is

dat is dan ook wel weer leuk dat je dat vanuit de hulpverlening terughoort die daar ook in de

zaal waren. Die zeiden: "Er zijn dus manieren om hieruit te komen. Er zijn dus wegen om los uit

zo'n netwerk te komen." Ehm ze zijn er dus. Ja, ik vond het eh bijzonder dat ik daar dus ook hoop kon

brengen voor de mensen die ermee werken. En eh ja, dat vind ik heel heel heel mooi om eraan mee te

werken. Dus ik hoop dat deze podcast ook gewoon ja eh de mensen die luisteren dat ze zeggen van nou,

maar er is er is een manier uit. Precies. En het is niet makkelijk, maar eh hij is er wel. Ja,

precies. Ja, er is hoop en er is een uitweg. Ja. Ja, dat is heel mooi gezegd. Ehm en hoe ben jij

er eigenlijk achter gekomen dat je delen had, eh Emma? Eh nou, ik eh wist niet dat ik delen had.

Ik wist wel dat het eh in die periode, dat is ongeveer 15 jaar geleden, heel slecht met me ging,

dat ik echt bedacht: "Het leven is zo moeilijk en er zijn zoveel dingen waar ik zo bang voor

ben en onverklaarbare angsten en onverklaarbare eh veel gedachten van zelfmoord in die tijd dat

ik dacht van ik trek dit niet meer. Ik kan niet meer. Ik ben zo ontzettend moe. Ik ben op."

dat ik dat bedacht van nou, ik ga heel langzaam terugtrekken uit het leven eigenlijk. Dus ik

begin met eh een beetje terug te trekken uit de kerk, uit de gemeente waar ik toen was. En dan

ga ik langzaam weg uit het gezin en op een gegeven moment verdwijn ik gewoon. Ik denk,

want ik kan niet meer. Ik weet niet hoe ik verder moet. En toen eh kwam ik in gesprek met

iemand waar ik een vraag stelde eigenlijk wat helemaal niet met dis te maken had.

was meer over van ben ik dan hooggevoelig misschien wel. Ik kwam dus in gesprek met deze

man en eh hij zei eh zullen we eens verder praten? En toen dacht ik nou ja, goed dan gaan we het over

hooggevoeligheid hebben. Dat is goed. Ik wil wel weten hoe hoe dat werkt allemaal in mijn leven.

Nou, en wij hadden dus eh één van de eerste gesprekken en toen kwam één van mijn delen

boven en ik weet dat nog heel goed. We zaten we zaten aan tafel ergens en opeens was eh deze eh

deze deze man met een jongen aan het praten. En die jongen dat zat in mij en hij zei allemaal

hele rare dingen. En hij vertelde eh eh over hoe hij zich voelde. En eh ik voelde hoe hij dacht.

Eh en ik voelde mij opeens een jongen van 15 jaar. Ik wist niet wat er gebeurde. Ik was zo een shock.

En ik denk nou, maar hier wil ik niks mee te maken hebben. Ja, deze jongen vertelt allemaal hele rare

dingen. Dat eh dat hoort helemaal niet in mijn leven. Ik ben een moeder. Ik eh ben helemaal

geen jongen van 15. Ik heb een gezin waar ik voor zorg. Ik heb een baan. Maar eh dit was dit was zo

naar zo shocking dat ik dacht van ik ik wil me helemaal niks met hem te maken. Ik distancieerde

mezelf zo erg zeg maar dat ik gewoon hem vanaf een afstandje zat te kijken. Ik zag hem met die

man aan de tafel zitten en ik denk eh ik wil hier niks mee mee want eh dit hoort niet in mijn leven.

Maar je kon zelf dus nog wel denken terwijl de jongen aan het praten was. Ja. Ja. Het was ehm

het was heel vermengd eigenlijk met elkaar. Ik heb later gemerkt dat dus ook delen boven komen

waarvan ik niks meer weet dat ze boven waren of dat ik ook niet meer weet wat ze vertelden. Maar

bij deze eh was dat niet zo. Ik ik was echt bewust van zijn aanwezigheid, maar ook van mijn eigen

aanwezigheid. Oké. Dus je was geen tijd kwijt op dat moment zoals je dus met andere delen wel hebt

Ja. Nee, ik was later heb meegemaakt. Nee, ik was geen tijd kwijt. Nee. En hoe ging dat toen verder?

Nou ja, eh dat gesprekken werd op een gegeven moment beëindigd en ik werd bleef echt gewoon

eh in in een soort van shock toestand achter. Ik was heel blij dat niemand daarbij was. Alleen die

man. En hij deed alsof dit de normaalste zaak van de wereld was. Ehm achteraf bleek ook dat hij dus

precies wist eh wat er met mij aan de hand was, hè. Hij had daar over niks gezegd gelukkig. Hij

had het al in de gaten wat er gebeurde. Hij hij wist al wat er met mij eh wat er met mij aan de

hand was. Maar hij heeft dat eh stilgehouden en en het ook als heel normaal eh laten bestaan.

Maar ik was heel blij dat daar niemand bij was. Ik denk dit mag niemand weten, want dit

is een verschrikkelijk toneelstukje wat hier wordt opgevoerd. En ik dacht: "Kom op eh Emma,

je moet jezelf een beetje ja bij elkaar rapen. Dit mag niet meer gebeuren." Dat dat had ik heel erg

bedacht. Was dat ook schaamte? Ja, enorm. Ja, ik ben er gewoon een volwassen vrouw en dan opeens

ben je een jongetje van 15 wat zo getraumatiseerd was. Ik denk ik: "Maar waar komt dit vandaan?

Ik had gewoon Ik had geen idee. Dus je hoorde ook dingen van hem die je helemaal niet wist

voordien. Nee, dat ging eh over hele nare dingen, over eh mishandeling. Ja, in het begin natuurlijk

nog niet. Er werd er nog heel weinig verteld, maar dat ik denk maar ik ben nooit mishandeld geweest.

Hoe wat wat is dit? Wat wat vertelt hij? Ja, ik was echt compleet in de war. Ja. Nou, dat daar

kan ik me iets bij voorstellen. Ja. Ja. Het kwam eigenlijk als een beetje donderslag bij Nou ja,

het was geen heldere hemel natuurlijk, maar het was wel een donderslag. Het was een hele donders.

Ja. Ja. Ja. En het zette heel mijn leven op mijn kop. Ja, dat was wel duidelijk. Er was iets iets

ernstigs aan de hand met mij. Dat had ik wel die had ik wel scherp, maar ik wist echt niet

wat. Dus toen ehm ja, ben ik gaan zoeken naar eh ik ik hoorde wel dat dit bestond. Ik had het met

die man over gehad en hij eh had dat genoemd. Dus ik ben gaan zoeken en toen kwam ik erachter dus

ja dat dat dis is wel iets serieus hè. Dat krijg je niet omdat je vader of moeder een keer lelijk

naar je gekeken hebt of eh ergens zweetvoeten hebt geroken ofzo. Dat is echt iets wat eh wat eh wat

behoorlijk eh trauma eh is geweest. Maar dat had ik niet. Daar wist je zelf helemaal niks van. Nee,

dus hoe kom je dan aan? Dus toen had ik een website gevonden. Nou, later bleek dat van jou te

zijn van Fet Your Wing en daar stond meer dingen over this en ik maar ik ga gewoon lezen want

dan ga ik gewoon mezelf bewijzen dat ik het niet heb. Ik heb dan gewoon geen dis. Dan zou die man

helemaal naast zitten en er iss vast heel raars iets met mij gebeurt daar met die jongen in die

kamer. Maar dan kan ik in ieder geval zeker weten dat ik het niet heb. Dat is ook een manier van

lezen toch om te bewijzen dat je het niet hebt. Ja, precies. Ja. Dus ik ging ja jouw jouw site is

doorlezen en daar vond ik de grootste reden dat ik geen dis was. Want eh er stond namelijk dat je een

vermogen moet hebben om goed te kunnen dissociëren en zeer ernstig traumatische ervaringen vanaf de

vroege kindertijd en verwaarlozing. En dat het kind er alleen voor staat en van niemand steun

krijgt. Het kind groeit op in situatie vol geweld, misbruik in mishandeling. En er is niemand die

het kind geborgigheid geeft. Toen dacht ik nou, ik heb geen dis, want dit heb ik allemaal niet.

Ik had ouders. Ik heb een broer en een zus. Ik heb geen traumatische ervaringen. Tuurlijk in

ons gezin was er ook wel eens wat, maar dat is overal zo. Klaar. Had je helemaal geen

herinneringen aan je kindertijd of waren die er wel aanwezig? Ik heb herinneringen aan mijn

kindertijd, maar uit mijn kindertijd, niet aan de binnenwereldkindertijd. Precies. Ja. Ja, maar ja,

ik kon het wel 100 keer zeggen tegen mezelf dat ik dus niet had, maar het was dus wel gebeurd daar in

die in die kamer en die jongen was dus wel boven geweest. En ik eh ik denk het klopt niet. En ik

ging nadenken. Ik ging mezelf heel veel vragen stellen. Hoe komt het dan als ik dit niet heb?

Dus maar hoe komt het dan dat ik zo bang ben voor harde geluiden? Hoe komt het dan dat ik bang ben

als iemand mij plotseling aanraakt? Hoe komt het dan dat ik bang ben dat iemand achter me staat of

voetstappen op de trap? Want daar had ik nooit een antwoord op. En ik heb dat steeds maar weggedaan

als van nou daar ga ik geen aandacht aan besteden. Maar ja, nu was het toch best wel handig om eens

over na te gaan denken. Ehm het lukte mij trouwens ook niet hoor om dieper over na te denken. Het was

dan werd het blanco. Ja, dan kon je niet verder denken. Nee, maar dat had ik altijd al gehad, dus

dat vond ik ook niet raar. Dat was jouw normaal eigenlijk. Ja, precies. Ja. Ja. Nou ja, ik vond

het ook niet erg dat het zo blanco was, want ik wilde er gewoon ook eigenlijk niet over nadenken.

En ik wilde met rust gelaten worden. Want als ik met rust gelaten werd, dan bleef het tenminste

ook rustig in mijn hoofd. Want ik hoorde heus wel stemmen in mijn hoofd. Ik was nooit alleen. Dat

wist ik wel. Ik was altijd met meerdere, maar dat vond ik ook normaal. Was dat dan meer het

normaal of was het ontkende je dat ergens ook voor jezelf? Of was dat gewoon iets waar je niet over

nadacht omdat je daaraan gewend was eigenlijk? Ja. Ja, ik dacht dat iedereen dat had. Ja. Later

hoorde ik verhalen dat ik daar ook echt nooit meer over mocht vragen van heb jij dat ook of heb jij

dat ook aan andere mensen bijvoorbeeld? Oké. Ja. Dat dat het echt afgestraft is. Dus dat je niet

mocht checken met andere mensen of die dat ook hadden. Bedoel jij? Ja. Oké. Om te kijken dus of

dat normaal was of niet. Dat mocht niet. Dus nee, dat mocht niet. En vanaf die tijd ben ik daar dus

ook echt Ja. is daar ook mee gestopt. Precies. Ja. En is het als normaal gaan vinden dat je dus met

meerdere banden dat je hele gesprekken met binnen kan voeren. Had je deed je dat wel? Had je Ik had

gesprekken met mijzelf. Precies. Dacht ik. Ja. Ja. Ja. Ja. Ik kon eindeloos met mezelf praten. Maar

dat is dan toch iets anders dan of je dis hebt of dat je dus ja in je eentje bent eigenlijk.

Ja, ik zeg ook wel eens wat tegen mezelf, maar er zijn geen andere delen die dan terugpraten. Dat is

toch een verschil, denk ik. Ja. Ja, precies. Ja. Heyé. En nadat die jongen eh boven was geweest,

kwamen er daarna dan vaker delen boven of hoe ging dat verder? Eh ja, voor mij helaas. Ja. Ja,

de eh het was eigenlijk een soort van snelkookpan in die tijd. Het ja, de kurk ging van de fles. Het

het ene verhaal naar het andere verhaal werd verteld. Er zat zoveel spanning van binnen

op dat een heel aantal waren gewoon zo blij dat ze het het die konden de last niet meer dragen.

En dat heb ik dus wel gevoeld die tijd dat het niet meer te dragen is. Ja. Voor de voordat de

delen tevoorschijn kwamen eigenlijk voelde je dat heb ik die last gevoeld. Ja, precies. Ja. Kijk,

het is natuurlijk een heel dicht systeem geweest bij mij. Het is echt eh hè de binnenwereld,

de buitenwereld is heel erg gescheid geweest bij mij. Maar tuurlijk siippelde er af en toe best

wel eens wat doorheen. Ja. En dat was dus ook het gevoel van angst. Eh hè de voetstappen op de trap.

Precies. Ja. Ehm en dat was ook die druk van binnen van ik trek het niet meer en dat ik daar

toch niet de vinger op kon krijgen van wat het dan precies was. Dus toen nog op een gegeven moment

door deze begeleider dan eh want hij is mij gaan begeleiden. Ja. Steeds werd aangeprikt zeg maar.

Ja, ging de ging de kurk van de fles. Het ene verhaal en het andere verhaal kwam eruit. Dat ging

allemaal over mishandeling, over misbruik. En ik ik wist niet wat me overkwam. Maar ik ben gewoon

maar gaan schrijven. Ik ben gewoon alles maar ik ik ging ja letterlijk achter mijn laptop zitten en

mijn vingers die vloogen over de toetselbord heen. En na een mumpftijd stond er verhaal op. Nou,

wat je niet zelf had getypt. Dus eigenlijk absoluut niet. Wat een deel van jou had getypt.

Ja. Ja. En ik was echt in het begin was ik vond ik dat echt niet leuk, want ik was ook gewoon heel

erg bang. Ik denk ik ga ik weer zitten met mijn laptop en wat staat er straks op het scherm? Ja,

je wist eigenlijk al wat dat er dan weer wat ergs ging komen. Er zou sowieso iets heel naast komen.

Ja, daar was ik heel erg zeker van. Ehm en toch ging je wel toch ging je wel weer achter je laptop

zitten. Wat maakte dat je dat toch deed ondanks je angst? Het was niet te houden. Hm. Nou, dat

gaan we het straks nog wel even over hebben over hoe is het is het leefbaar is. Hm hm. Maar ik had

een gezin. Ik had kinderen rondlopen overdag. En als dat eh als die verhalen constant blijven gaan,

het is niet met combineren met elkaar. Dus ik had wel ik had wel bedacht eh dat heb ik ook

wel geleerd om daar vaste tijden voor te doen. Nou, dat was dus eigenlijk nu 's nachts omdat het

gewoon ik geen rust had overdag. Maar het moest wel, ik moest schrijven. De druk was zo groot.

Het moest er gewoon uit. Het moest eruit. Ja. Ja. Het het het was echt een snelkookpan geworden.

Ja. En het zou ontsporen als ik dus niet zou gaan schrijven. Ja. Ja. En daar was ik heel bang voor,

want dan zouden andere mensen het komen te weten. Ik was heel bang dat ik hele rare dingen ging

doen, bijvoorbeeld in de supermarkt of dat ik eh naakt over straat zou gaan lopen rennen of

eh nou echt van van die van die buitensporige heftige dingen omdat ik dus van binnen de de

ja de druk erophield van en mag niet niemand mag het weten en niemand mag het mag het horen. En ja,

dat dat wilde ik wel heel graag, maar dat lukte natuurlijk niet om te zorgen dat het

niet naar buiten kwam. Bedoel Nee. Ja. Nee, dat dat dat was geen houden aan. Nee. Nou,

het lijkt me best wel heftig als er ineens dingen uit je komen die je helemaal niet wist. Dan kan ik

me ook best voorstellen dat je dus bang wordt voor raar gedrag van jezelf. Omdat je als dit zomaar

naar boven komt waar je helemaal van niks bist, lijkt me dat inderdaad heel eh beangstigend en

ook dat je dan niet meer van jezelf op aan kunt. Ja. Nou, dat klopt. Ja, je wordt echt gewoon zo

bang voor jezelf al eigenlijk. Ik was ook heel bang dat ik gewoon door echt door zou draaien

dat ik gewoon ergens opgenomen zou worden ofzo. Denk ik. Ja. En de kinderen dan en ik wil ik wil

ik moet hier thuis blijven. Dus ik moet ervoor zorgen dat het leefbaar blijft. Precies. Ja. dat

je gewone leven eigenlijk door kan gaan terwijl je dus ook door dit hele proces heen ging. Ja. Ja,

het was een monsterclus dat sowieso. En we praten nu over eh afgelopen 15 jaar. Ja. Als ik terugkijk

dan was het eigenlijk gewoon niet te doen. Maar ik heb het wel gedaan. Ja. Ja. Het was eh ja 24

uur vol aan de bak. Ja. Dat heeft ze toch geëist, maar dat heeft ze ook wel gebracht dat ik nu dit

kan opnemen met jou podcast. Ja, precies. Dat je nu bent waar je bent. Waar ik ja, dat ik erover

kan praten. Dat ik er manieren gevonden heb om te leren omgaan met heel de binnenwereld. Ja,

precies. Ja, dat vind ik heel mooi om om gevonden te hebben dat ik zover ben gekomen eigenlijk door

mijn eigen manieren te ontwikkelen van hé, wat past nou het beste bij mij? Eh uitproberen, heel

veel dingen uitproberen van past dat? Ja, werkt dit? Ja, dat is ook wel een hele goede dat je dat

zegt, hè, want het is bij niemand hetzelfde, hè. De ene disser is de andere niet. Ja, klopt. En eh

wat bij je past, wat kan helpen is ook weer voor iedereen verschillend. Dus het is natuurlijk ook

echt een zoektocht. Ja. Ja. En mijn begeleider was toen destijds ook wel eh dat hij echt er

veel van wist, maar nog lang niet alles. Dus hij moest ik heel erg blijven meelezen. Dat we ook

op een gegeven moment zeiden van we moeten samen ontdekken wat werkt. En ik vond dat heel prettig,

want dan kan je dingen proberen en als het niet lukt is het niet erg. Dat is zo. Ja,

want dan heb je het geprobeerd en sommige dingen lukten voor mijzelf wel. Bijvoorbeeld een aantal

trauma gerelateerde eh oefeningen. Die werkte voor mijzelf eh maar voor mijn voor mijn kern zeg

maar. Voor voor ja, maar niet voor mijn delen. Of er was dan een deel die heel erg boven was

en dan konden we daar wel weer mee doen, maar dat mocht niet geschoven worden op dat moment.

Ja, dat dat is heel erg zoeken van Ja, dus ook binnen jezelf kan het nog verschillen. Wat werkt

voor het ene deel, werkt niet voor het andere deel. Ja, klopt. Klopt. Dat klopt. En ik vond

het heel fijn dat ik die vrijheid daarin had om samen te zoeken van en ook eh ja,

de verantwoordelijkheid daarin te nemen. Dat we er samen voor kiezen eh we gaan op onderzoek uit. En

we weten het soms ook gewoon allebei niet. En dat was vond ik heel fijn. Ja. Ja, dat is ook

eigenlijk een soort gelijkwaardige samenwerking wat je dan met elkaar hebt, hè. Dat dat vind ik

zelf ook een heel mooie manier. Ja. Ehm want ook als begeleider of hulpverlener weet je natuurlijk

niet precies hoe het in iemands hoofd in elkaar zit. En is dat inderdaad een samenontdekken. Ja,

klopt. En je maakt eh wat ik heel erg belangrijk vind is dat je eh zo zelfverantwoordelijk bent

voor je eigen proces. En eh dat stimuleert dit eigenlijk alleen nog maar dat je zelf mag

inbrengen en zelf mag ontdekken van wat werkt wel en wat werkt niet. En dan ja, vind ik het niet zo

eh erg als het niet lukt, want dan heb je het wel geprobeerd. Precies. Ja. En wat wat is voor jou de

kracht van die eigen verantwoordelijkheid? Nou, zeker in het begin eh ja, ik was natuurlijk ja,

overdonderd door alles wat er gebeurde. Ja, hè. En en eh mijn begeleiden nam natuurlijk in een

heel veel dingen het voortouw. eh daarin. En dat was echt heel erg goed. Ja, maar op een gegeven

moment heb ik eh geleerd als ik beslissingen neem gaat dat drie keer zo hard. Ja. Heb je dat echt

zo ervaren? Dat heb ik echt zo ervaren. Ik denk ik heb ook wel eens gedacht, ik leun achterover,

laat laat de hulpverlening het maar doen. Ja, dat is natuurlijk ook best wel makkelijk. En

en daar daarnaast hangt natuurlijk wel heel erg van maar het is mij ook allemaal aangedaan, hè.

En dan moet ik dit dus nu allemaal gaan fixen en opruimen en onder ogen zien en al die dingen. Ja,

er zit heel veel onrecht in hè dat je dat het is jou allemaal aangedaan. Dus en jij zit met

de brokken en dan moet je die ook nog zelf gaan opruimen terwijl anderen het je hebben aangedaan.

Juist. Dus dat was een hele dat wordt een hele moeilijke en hele rouwe om doorheen te werken.

Ja. En dat kan je ook heel erg weerhouden van eh om zelf de verantwoordelijkheid te gaan nemen.

Ja. dat je dan toch in het gevoel van het is niet eerlijk of niet rechtvaardig dat je daar

eigenlijk in blijft. Ja. Ja. Maar ik heb gemerkt met zeker met het eh ja contact krijgen. In het

begin eh deed men begeleiden dat contact krijgen met ook nieuwe delen. Dat ik wel wist dat dat er

wat zat of er wat verteld van hé die en die zijn daar en die. Dat ik zei wil jij een begin maken

met een gesprek met hun en dat ik later dus het gesprek gewoon voortzetten dat hij ons eigenlijk

aan elkaar introduceerde. Oké. Ja. En dan kon je met elkaar in gesprek eigenlijk. Ja. In het begin

had ik dat nodig omdat ik moeilijk zelf contact kon krijgen en ik werd steeds makkelijker erin.

Dus dat ik steeds makkelijker ook omdat ik zelf ging. Ik kon in de binnenwereld ook naar binnen

lopen op een gegeven moment dat ik zelf contact ging maken met met mijn delen. En toen dacht ik

oh maar dit werkt heel goed en ik hoef niet te wachten tot volgende week of die week daarna

om weer contact Maar dat kan ik dus nu doen. Ja, precies dat in het begin wist je dat natuurlijk

nog niet hoe dat moest. Nee, nee. Eh je had het over bij jezelf naar binnen gaan en rond kunnen

lopen. Ehm wat moet ik me daarbij eh voorstellen als niet disser? Eh ja, dat lijkt me ook heel erg

moeilijk om voor te stellen. Dat besef ik ook ook als ik andere dingen eh zeg eh of uitleg. Maar

eigenlijk is er een hele binnenwereld gecreëerd door daders en de delen bevinden zich daar. Oké.

Eh ze hebben daar allemaal een eigen ruimte om om te verblijven. Daar is heel veel over te zeggen.

Ook hoe dat gecreëerd wordt en hoe de delen worden aangemaakt. Daar gaan we het later nog uitgebreid

over hebben. Ja, in een andere aflevering eh gaan we daar even verder eh op in. Een heel

stuk training zit daarin. Ja, daar is zoveel over te zeggen. Dat doen we in een andere aflevering.

Helemaal goed. Maar ik wou nog wel even terug naar dat je vroeg van kwamen er andere delen boven in

de gesprekken? Nou, dat was dus heel veel zo. En en ik heb ook al gezegd van hè, ze maakte contact

met mijn begeleider en dan kon ik later ook weer met hun in contact komen. En soms was het zo dat

ik wist wat er gezegd werd in de gesprekken. En soms wist ik echt niet meer. Daar moest ik echt

bijgepraat worden door mijn begeleider. En dat vond ik wel heel naar altijd als je zo eh ja,

eigenlijk een soort van aan de kant wordt gedrukt waar ook heel veel delen die zeiden: "Em mag het

niet weten." Dus dan drukte ze mij helemaal onder helemaal onder het systeem eigenlijk of

in onderin mijn bewustzijn. Dus je je delen die aan het woord waren deden dat dan eigenlijk jou

weg wegduwen zeg maar, zodat jij het niet mee zou krijgen. Ja. Juist. Ja. Dan was ik altijd heel erg

bang voor wat ze zouden zeggen, maar ook wat ze zouden doen. Ik had heel veel eh verdedigers die

echt heel agressief eh gedrag eh hadden. Was echt ja, als je het over schaamte hebt daar dat vond

ik echt heel naar. Dat vond ik echt naar. Ik heb zo vaak sorry gezegd tegen mijn begeleid. Sorry

voor alles wat ze doen. En hij vond het niet erg, maar ik vond het zelf. Ik vond het echt heel erg.

Het was geen wenselijk gedrag voor jou en geen gedrag wat je van jezelf kende misschien.

Absoluut niet. Nee, absoluut niet. En ik wilde ook eigenlijk helemaal niet dat het gebeurde. Dus ik

probeerde heel erg zelf boven te blijven. Maar ja, dat lukte gewoon ook echt niet. Nee. En daarvoor

gaf ik nog minder ruimte, zodat zulk gedrag nog heftiger werd. Want ze ja, ze kwamen met geweld

boven bij wijze van. Eigenlijk ook omdat jij ze een beetje probeerde te belemmeren. Ja, absoluut.

Oké. Ja. Ja, ik weet wel in die tijd dat ik ehm de gesprekken heel goed voorbereid. dat ik ook altijd

mijn begeleider op de hoogte stelde van ehm ik wil wel dat hij of zij boven is, maar ik vind het ook

heel erg moeilijk wat hij vertelt en ik schaam me ervoor dat het constant te blijven zeggen.

Ik schaam me er zo voor en ik vind het zo naar en dat vond ik heel belangrijk want ik voelde me ook

verantwoordelijk voor wat daar gebeurde. Je voelde u verantwoordelijk voor het gedrag van je van je

delen. Ja. Ja. En mijn begeleider zei steeds: "Ja, maar dat is hun gedacht." die probeerde dat uit

elkaar te halen, maar ik zei uiteindelijk ben ik eindverantwoordelijker. Ja. En en en die vond ik

altijd heel erg moeilijk om om om te plaatsen, want het is natuurlijk het uiteindelijk is dat

zo. Ben ik in de kern ben ik eindverantwoordelijk voor wat er gebeurt. Maar je hebt niet overal grip

op. Nee, zeker niet. Als je het helemaal nog niet weet of niet meekrijgt. Nee. Dan heb je er op dat

moment nog geen grip op. Nee, nee. Dus dat was echt een lang proces van steeds zeggen, loslaten,

laat maar gebeuren. Vertrouwen krijgen ook hè in de begeleiding. Ja. Maar ook steeds meer eh ruimte

geven aan iedereen binnen, zodat je dus dat hele heftige gedrag ook niet meer zo kreeg, maar dat

ze wisten: "Ah, er wordt naar me geluisterd." Ja, dan hoef je het niet meer met geweld op te eisen,

maar dan voel je je meer welkom als deel waarschijnlijk. Ja. Ja. En dan geeft wat meer

rust. Ja, dat klopt. Waar was je het bangste voor wat er eventueel zou kunnen gebeuren of boven zou

kunnen komen? Nou, ehm twee dingen eigenlijk. Ik eh wist dat er veel seksuele dingen waren

gebeurd met mij. Veel misbruik. Ja. En toen had ik zelf bedacht, maar als er heel veel misbruik

met je geweest is ook als deel, dan kan je dat ook heel normaal gaan vinden. Of dan kan je ja,

daar je gedrag op op aanpassen dat je dat dus ook heel normaal vindt. En denk ik: "Ja, maar

ik zit hier wel met een man in de kamer." En dan komt er zo'n deel boven die dat dus heel normaal

vond. Nou, ik was doodsbang dat boven zou komen. Ja, begrijpelijk. Ja. En ook in in samenspraak met

hem hebben we dat heel langzaam ja gewoon ja in de week gelegd eigenlijk van oké dat is er dus.

We gaan daar afspraken over maken. Eh wat vind je zelf fijn? Nou, ik uiteindelijk was mijn angst eh

ongegrond, want er was voor mij eh uit al zoveel vertrouw gegeven aan die aan die meiden eigenlijk

dat zoiets dus niet gebeurde. Maar we hebben het ook echt kunnen ondervangen door zijn toen heel

vaak gaan wandelen toen toen die toen die meiden boven kwamen of dat ze ruimte gaven van nou morgen

hebben we gesprek dan mag jij naar boven komen. En er is dus nooit zoiets gebeurd. Dan hoefde ze zich

niet te profileren met dat gedrag eigenlijk, zeg maar. Nee, maar ik was er zo bang voor. Maar het

was meer mijn eigen angst die ik had bedacht. Ja, want mijn meiden die dus dit hebben meegemaakt,

die waren zo timide. Ja. Eh maar ook zo ontzettend lief. Dat had ik nooit van ze verwacht. Nee,

je had er een heel ander beeld bij. Ja, ik had er echt een heel ander beeld bij. Ja, dus het was ook

een aantal keren dat we gewandeld hebben en toen was het ook gewoon ook helemaal niet meer nodig,

want het was gewoon goed. Maar om dat voor te bereiden en om gewoon heel erg verdacht te zijn,

maar ook op je eigen veiligheid, maar ook je eigen normen en waarden omdat het blijven aangeven,

dingen niet leuk zijn. Ja, dat blijft dat blijft belangrijk. En ik vond het heel fijn dat er in

daar heel veel ruimte in was. ook te zeggen hoe jij het ervaarde en wat jij wel of niet

moeilijk vond zeg maar aan wat er gebeurde. Ja. Ja. Ja, want dat kan wel eens verloren

raak in alle hectiek en eh ja hè eh alles wat er gebeurt. Maar ik ben ook nog ergens. Absoluut.

Ja. En en zeker in het begin was het de één na de ander. En op een gegeven moment dacht ik:

"Ja, maar waar ben ik?" Iedereen vertelt van alles, maar waar waar moet ik dit allemaal nog

laten? Weet je wel? Hoe moet ik hoe moet ik dit allemaal gaan plaatsen? En hoe is het voor jou

en hoe ervaar jij het en hè wat vind je ervan? Ja, dat is natuurlij belangrijk verhalen te horen. Er

zat geen geen voor en geen einde aan. Ik snapte er niks van. Het waren heel veel fragmenten van

dingen. Nee. En ging over logeerpartijtjes toen ik toen ik twee was. Feestjes daar en feestjes daar.

Maar ik denk wie dan en hoe dan? En maar dat werd allemaal verzwegen. Dat werd wie eigenlijk degene

waren die het je je delen aangedaan hadden, bedoel je? Ja, want het werd allemaal verteld

over hoe het eraan toe gingen en eh nou wat we aan hadden of of niet of maar niet hoe ik daar kwam.

Dus waar ik had heel veel losse puzzelstukjes in mijn hand eigenlijk van allerlei gebeurtenissen.

Maar ik kon ik kon de puzzel niet leggen. En dat is natuurlijk ook omdat je zo gefragmenteerd bent

hè. Alles wordt opgeknipt en opgesplitst. Nou, dat gaan we ook nog wel weer hebben met de training.

Ja, zeker. Dat niemand heeft een heel verhaal. Want het zijn allemaal hele kleine stukjes. En

ik weet nog heel goed dat ik echt met een soort van ja eh in beelden denkend eh een

hand vol met puzzelstukken stond. En toen zei ik en toen vroeg ik letterlijk aan aan mezelf of en

aan mijn binnenkant. Zo maar hoe komt dat dan je bij zo'n logeerpartij bent geweest? Ik ben twee.

Wie brengt je daar dan? Want je bent toch bij je ouders. Je ouders die zorgen toch ervoor dat je

dat je 's avonds in je bed ligt. Dat je niet op zo'n logeerpartij komt. Maar ja, dan kan je als

tweejarige je stapt niet op je fietsje om daarheen te gaan. Dus je moet vervoerd worden door iemand.

Maar wie deden dat dan? En en ik weet het nog zo goed, ik stond daar in die kamer. Ik stond me daar

echt gewoon te bevragen en op een gegeven moment viel mijn mond letterlijk open. En toen dacht ik:

"Maar, het waren dus mijn mijn ouders. Die brachten mij overal en die zorgde dus dat ik

klaar was om weer mee te gaan ergens heen." Of eh die zorg dat de mensen kwamen of dat ik mee

werd genomen. Die die faciliteerde de boel. Zij waren degene die alles organiseerde. Nou,

dan staat je wereld wel helemaal stil, denk ik, eh als je als dat tot je door begint te dringen. Ja,

dat was echt een moment waar inderdaad staat je wereld helemaal stil. Ja, dat was dat was echt

heel heftig. Als je dat gaat bedenken, denk ik vooral om dat je dan bedenkt, maar dan was het

dus nergens veilig. Dat begint dan door te dringen. Ja. Ja. En toen ik daaraan dacht,

toen dacht ik misschien moet ik toch nog maar eens dat stukje lezen over eh dis en dan eens kijken

wat daar ook alweer instond. En daar stond dus wel in dat je dus geen veilige omgeving hebt gehad en

geen troost hebt gehad en dus misbruikt werd. Want toen kwamen dus ook de verhalen en de nachtmerries

die er ook eh heel veel waren. Maar ik zag nooit haar gezicht en opeens begon het gezicht te komen.

Die kreeg een vorm en die kreeg ogen en die en die kreeg een mond en een neus. Toen dacht ik:

"Ja, maar ik ken jou." Toen ging je het herkennen. Ja. Toen dacht ik maar dan is het echt serieus.

Dat lijkt me heel heftig. Dat was echt heel dat was echt dat gaat beseffen terwijl je dat

eerder niet wist en dat degene die eigenlijk voor je zouden moeten zorgen zelf de onveilige

mensen waren hè en en die het gevaar eigenlijk in jouw leven hebben gebracht. Ja, want er was dus

geen ontsnappen aan. En dat beklemde gevoel dat herkende ik. Want je kon geen kant op.

die zat echt gevangen. En dat maakt het ook zo super vanijnig omdat het dan zo verborgen kan

blijven. De eerste vier jaar van in je leven ben je gewoon compleet afhankelijk van je ouders. En

als dit je ouders zijn, dan is het heel erg mis in je leven. Absoluut. En dan kun je nergens

heen. Dan ben je overgeleverd aan onveilige mensen. En ik weet wel dat ik toen ik me dat

begon te realiseren dat ik ook anders naar mijn delen ging kijken. Dat ik meer empathie voor ze

ging krijgen. Denk ik. Maar als jullie hier allemaal doorheen zijn gegaan en dit allemaal

gedragen hebben al die jaren, dan snap ik ook wel dat je nu echt compleet uit je plaat gaat.

En dan vind ik het ook eigenlijk helemaal niet zo heel erg gek meer. Nee, dan komt het in een heel

ander eh licht te staan, hè. Ja. Ja. Dat dan wordt het echt eh veel beter te begrijpen en

kan ik het veel beter ehm ja plaatsen. Beter mee om. Beter plaatsen waar het vandaan Ja. waar het

vandaan komt. Ja. Dus kreeg je eigenlijk toen al een beetje compassie voor je delen. Ja. Ja,

dat is natuurlijk heel mooi en heel nodig ook denk ik. Ja. En we kregen in de gaten hè dat we ja,

dat we in twee vriendende werelden hadden geleverd. Want hun wisten ook niet van mijn

wereld. Ze wisten niet van van school, van hun eh verjaardagen, van eh gewoon gezellige eh gezin eh

werk, leven, ijsjes buiten. Eh dus zij hadden jouw wereld niet meegekregen en jij hun wereld niet.

niks van meegekregen. Dus op een gegeven moment begonnen we dus elkaars wereld te ontdekken,

letterlijk en nam ik ze mee naar eh de ijskoboer en eh gingen we ijsjes samen eten, want dat dat

wat dat kenden ze niet. Dat de leuke dingen kenden ze niet. En k ik kende hun wereld niet. Van die

afschuwelijke verhalen die verteld werden. En zo gingen we dat. Ja. Jij zij namen jou mee naar hun

wereld en jij ging hun meenemen naar jouw wereld zeg maar. Mooi. Nou, Emma, het lijkt me een mooi

moment om eh deze aflevering eh ja, mee af te sluiten. Ehm er is een mogelijkheid om vragen te

stellen eh onder de podcast in de Spotify en ehm dan eh gaan wij één keer in de zoveel tijd maken

wij een eh aflevering waarin we jullie vragen willen gaan beantwoorden. Ehm de volgende podcast

zal gaan over hoe werkt Dis in het dagelijks leven en hoe maak je contact met je delen. Ja,

dus daar gaan we het dan in de volgende aflevering over hebben. Ja, wordt weer een mooie aflevering.

Dat denk ik ook. Ja. Nou, tot de volgende keer allemaal. Bedankt voor het luisteren.

[Muziek]