[Muziek]

Hallo luisteraars, welkom bij de podcast van Fragile Wing voor SRM Survivors. Mijn

naam is Carla Hamoen. Ik ben psycholoog en werk al zo'n 25 jaar met SRM survivors en mensen met

dis. Ik ga in deze podcast op reis met Emma, een survivor die ons mee gaat nemen in haar wereld.

om inzicht te geven in geprogrammeerde dis en om survivors aan te moedigen in hun helingsproces.

Welkom allemaal bij aflevering 2. Emma, jij ook welkom weer. Dankjewel. Fijn om weer met jou in

gesprek te mogen vandaag. Ja, dat vind ik ook. Eh de vorige keer hebben we het erover gehad ehm ja,

hoe jij er eigenlijk achter kwam dat je dis had, hè, dat je delen had.

Eh vandaag willen we het gaan hebben over hoe werkt Dis in het dagelijks leven en hoe kom je in

contact met je delen. Daar gaan we het vandaag wat uitgebreider over hebben. Ehm ja, hoe werkt dit in

het dagelijks leven? Kun jij daar wat over zeggen? Waar waar loop je tegenaan? Loopt overal tegenaan

om mee te begin zo dat zijn veel botsingen dus. Ja, heel veel botsingen. Ja, ik wil daar iets over

vertellen en dat gaat vooral over mijzelf, want ehm ik weet dat er veel verschillende

varianten hierop zijn. Bij mij is mijn eern is een heel groot stuk van bewaard gebleven.

En dat dat betekent eigenlijk dat ik als Emma in de buitenwereld ben en in de binnenwereld ben.

Maar dat betekent ook dat ik kan sturen. Ik ken ook mensen die is hebben en daar sturen heel veel

delen of de alt sturen daar en is de kern heel klein. Dus ik denk dat ik een soort van geluk heb

gehad dat mijn kern gewoon eh groot is geweest. En en mijn kern is de afgelopen jaren echt wel gaan

groeien. En dat is van een klein meisje, want zo werd ik gezien in de binnenwereld. Kleine meisje

Emma die moet beschermd en bewaard blijven en die mag niks weten. En wij dragen alles. Eh vanuit dat

kleine muisje ben ik nu gegroeid tot de volwassen vrouw Emma. Dus jouw delen gingen eigenlijk jou

als kern beschermen. Eh moet ik het zo zien? Ja, dat klopt. Ze zagen mij ook als klein meisje. Als

ik binnen was in de binnenwereld eh dan zagen ze mij als klein meisje. En als ik dan zeg: "Ja, maar

we gaan niet meer naar eh de afspraken toe van de groep." Ja, wat heb jij er nou over te zeggen? Jij

bent nog heel klein. Maar als ik dat nu dus als volwassen Emma zeg, we gaan niet met het afspraak

van de groep, dan heb je dan heb je gewicht hè in in erin te leggen. Precies. Ja, maar dan word

je ook serieus genomen. Ja, want jouw delen wisten dus wel: "Jij bent de kern en jij moet

beschermd blijven, maar je zat als klein meisje niet achter het stuur." Eh zeg ik dat zo eh zo

goed? Ja. En zij kunnen als ik klein ben, kunnen zij niet op mij rekenen dat ik hun veilig hou.

Nee, jij kunt niet voor hun zorgen. Zij zorgen voor jou als zorg zij zorgen altijd voor mij.

Dat hebben ze natuurlijk eh gedaan dat ik ontdekte dus eh wat er aan de hand was met mij. Waren hun

zij waren eigenlijk de volwassenen in mij in in mijn leven. Ook al waren het heel veel tieners.

Ja. Maar zij waren in hun beleving in elk geval ouder dus dan dan jij. Ja, ze waren ouder dan mij.

Ja. Ja. Ja. Nou, en dat zeg je net ook wel even goed hè, dat er ook eh natuurlijk mensen zijn die

in zichzelf in elk geval geen kern eh herkennen, hè. Die die zeggen: "Ik heb niet echt een een kern

of een ik of eh hè er er zijn er altijd meerdere delen aanwezig. Dat is dus anders eigenlijk dan

in jouw situatie." Ja, het klopt. Dus in dat opzicht is er ook veel eh verscheidenheid in

hoe het dus van binnen in elkaar kan zitten bij bij mensen. Nou ja, en je vraagt hoe is het in

het dagelijks leven? Als je dus niet als kern stuurt, dus altijd je delen eh laat beslissen,

is het een heel ingewikkeld warrig leven. Want je je gaat van hot naar her net naar gelang wie er eh

boven is zoals jij dat noemt hè of wie er vooraan zit die die bepaalt eigenlijk de kant waar je op

gaat of wat je wel of niet doet. Ja en dat had ik in zekere klimaten ook wel. Ik bedoel ik moest ook

niet onvoorhoorbereid de kledingwinkel instappen, want dan wist ik ook niet zo goed waar ik later

mee thuis kwam. Eh stapelskleren die ik nooit heb aangehad, want ja, dan eh nu herken ik dat en denk

ik: "Oh, dat heeft die en die aangeschaft." En dat is grappig. Maar op zo'n moment is het heel

stressvol en eh daar zit ook weer schaamte op. Ja. Dus jij ontdekte dan thuis dingen

die je had gekocht terwijl je dat niet eh had meegekregen dat dat een deel dat had gekocht. Ja,

ik heb ook wel eens broeken gehad en denk ik die pas ik echt niet. Oh, die waren de verkeerde maat.

Dat was de verkeerde maat. Ja. Ja. Ja. Ja. En die en ja, dat deel was daar helemaal eh blij mee.

En en ik het buitenlijf kon het niet aan. Ja. En dat is eh grappig en heel ingewikkeld en ook heel

verdrietig. Alles tegelijk, hè. Ja. Ja. Ja. Want ook daarin voel je dus eh geen zelfvertrouwen.

Nee. Nee. Je kunt niet van jezelf op aan. Nee, want het is heel onzeker, lijkt mij. Het is ook

heel erg onzeker. Ja, precies. Klopt. En het is natuurlijk ook heel verdrietig als als er zo'n

grote kloof zit tussen de delen en bijvoorbeeld het buitenlijf hè. Dat dat daar een heel ander

beeld van is dan wat het in werkelijkheid is. Ja. Ja. Dus op een gegeven moment had ik wel ehm wist

ik een beetje hoe het werkte. Ik had jongens die auto rededen en ik had de meiden die de kinderen

verzorgden en ik had de jongens die om mij heen liepen. Ik kreeg dat een beetje in beeld en ik

hoorde steeds van binnen eh ja, maar Emma kan dat niet. Toen dacht ik: "Hoezo Emma kan dat

niet?" En toen zag ik mij dus zelf steeds als klein. Zij zagen mij zij bleven mij als klein

zien. Ik ben in hun beleving niet meegegroeid. Dat hebben zij niet meegekregen dat jij groter bent

geworden. Dat je ouder bent geworden. Ja. Ja. Dus toen ben ik eens een keer heel onbammhartig voor

de spiegel gaan staan en heb ik eh degene die om mij heen waren uitgenodigd: "Kijk eens mee,

want dit ben ik dus nu." En dat is natuurlijk voor een jongen van binnen die met mij meedraait in

de buitenwereld en eh helemaal niet leuk om te zien. Want ze zien dus zichzelf in de spiegel,

maar ze zien een een vrouw eh als vrouw, een volwassen vrouw. Een volwassen vrouw. Dat wil

je niet zijn als je zelf 19 bent en een jongen. Dus dat is natuurlijk zulke dingen moet je niet

zomaar doen. Dat is heel confronterend en ook heel erg frustrerend. Maar ik had het heel erg

nodig dat zij mij zagen als volwassenen, als mij als een groot, want ik moest een vertrouwen gaan

winnen. En dat wilde ik heel graag. Ja. En dat is niet als er een klein kind aan het sturen is. Is

er niet een vertrouwen van zij gaat ons veilig maken. Nee. Eh precies. Een een poos geleden

moesten we naar een bijeenkomst en dat moesten we door een triggergebied rijden en er waren zenuwen

van binnen en ik kon zeggen: "Jongens, we gaan daarheen. Het draait geen tweede agenda. We gaan

daarheen rijden en ik zorg ervoor dat we allemaal vanavond weer thuis zitten. En als dat dan lukt,

ja, dat geeft zo vertrouwen van binnen van oké, ze is dus groot, ze kan zelf ook rijden. Ook handig.

Ja, zeker. Maar ook van maar we kunnen van haar op aan precies dat zij dus ons veilig thuisbrengt. En

al zou er misschien toch nog een tweede agenda ergens draaien, dan heeft ze dat vast straks in

de gaten en dan zorgt zij er toch nog voor dat wij veilig thuisken. Ja. Dus jij moest dat eigenlijk

of je wilde dat eigenlijk ook graag aan je delen laten zien. Ik moest mezelf ook bewijzen dat jij

dat kon. Ja. Dat je vertrouw Ja, precies. Dat je te vertrouwen bent. Dat ik te vertrouwen ben. Ja.

En dat heeft eh dat heeft lang geduurd. Eh dat heeft er zeker eh aan bijgedragen dat eh dat ik

op een gegeven moment afstand ben gaan nemen van mijn familie. eh dat ik zei: "Wij gaan daar niet

mee heen, want ik wil er niet meer heen. Ik wil er geen deel meer van uitmaken." Dat is ook een

heel cruciaal ding wat je natuurlijk nu zegt. Ik was op een eh congres over ehm gedesorganiseerde

hechting. Dat is weer een ander onderwerp, maar in de therapeutische relatie, dus eh met mensen

die vroeg kinderlijk trauma meegemaakt hebben. En ja, daar werd heel duidelijk ook gezegd van

de eerste vraag moet eigenlijk zijn: is het trauma gestopt? trauma. Ja, want als je nog bloot blijft

staan aan dat trauma of aan de mensen die het jou aandoen of aangedaan hebben, eh ja, dan is het dan

is dat de eerste prioriteit natuurlijk. Ja, en dat was de moeilijkste stap die ik moest nemen eh voor

mijzelf, hè. Want je gaat weg uit een familie wat echt kwaad is. Eh dat is goed om te doen,

maar hij doet zo zeer, want je bent dan helemaal los van iedereen. En dat was iets wat absoluut

nooit zou mogen gebeuren. Dat je je familie de rug toekeert. Precies. Dat dat daar was ondenkbaar. En

dan doe je dat. Daar is natuurlijk heel veel op ingezet dat je dat nooit zou doen. Dat je

nooit daar toe zou komen. Was altijd en de familie moest blijven en je jij blijft in de familie. Je

blijft onze dochter. Je blijft onze zus. En dat is waar je bij hoort. En verder nergens anders.

Verder heb je ook niemand wordt dan gezegd. Maar op een gegeven moment ging ik ging ik stellen en

denk ik ja, maar ik heb die en ik heb die en ik heb die. Ik heb wel andere mensen en dat heeft

wel ook echt geholpen om om de stap te maken. Ja, maar het doet het doet zo zeer om dat te breken,

want dat wil je eigenlijk helemaal niet. Nee. Ook al weet je wat er allemaal gebeurt is? Het het Ja,

het doet zozeer. Maar dat is denk ik de pijn die er is als die juist degene die voor je zouden

moeten zorgen dit jou aandoen, hè. Want vanuit jezelf zou je helemaal niet willen dat het nodig

is om om het contact te verbreken. Maar het is dan wel ontzettend nodig als juist zij jou zo

beschadigd hebben natuurlijk. Dus er zit altijd heel veel rouw bij en heel veel verdriet en heel

veel verlies natuurlijk ook van de illusie van wat je dacht dat dat je had die was heel heftig

die illusie van het Ik heb zo lang nog echt jaren later heb ik nog eens bedacht van stel hè dat ik

het dat ik het allemaal verzonnen heb dit. Stel dan zou ik gewoon morgen teruggaan. zou ik naar

mijn familie gaan, zou ik zeggen sorry voor alles wat ik heb bedacht en maar willen jullie

me alsjeblieft terugnemen in de familie jaren later en ik wist echt heel veel al hoe slecht het

allemaal was en hoe hoe opgezet en wat gemeen het allemaal. Heel dat dat heel dat dis ja eh training

is natuurlijk een een heel duister ding wat in je gelegd wordt. Het is heel moedwillig ook hè. Het

is natuurlijk niet per ongeluk eh een kwetszuur die je per ongeluk oploopt. Nee, is kwaad. En ja,

toen dacht ik oh als het niet Stel ik hoop zo dat het niet zo is. Ja, dat ik zo ik wil zo graag

terug. Dat is denk ik heel sterk hè in ons mensen dat je dat je toch wil dat je hechtingsfiguren

goed zijn. En dan ja, om te bedenken dat zij dit met opzet gedaan hebben. Zij niet wil dat ik zou

leven. Ja, het alle ongeluk van de wereld over mij heen wilde storten. En nog steeds dat is niet te

bevatten. Nee, dat is ook niet te bevatten. Nee, dat gaat tegen alles. Dat klopt zo niet en dat

dat dat past zo niet. Nee, dat dus dat is maar dat was een hele moeilijke stap. Ja, maar voor

mijn binnenwereld was het een hele grote stap van vertrouwen. En op een gegeven moment dacht ik:

"Ja, ik ik moet echt met mezelf verder." En ik kreeg zoveel empathie voor mijn delen,

voor wat ze allemaal voor mij hadden gedaan. Dat was onvoorstelbaar wat ze voor mij gedragen

hebben. En als ik ze zou vragen: "Wil je het nog 10 jaar dragen?" Dan zouden ze dat nog willen ook.

Ik denk: "Maar dan wordt het tijd voor mij ook om mee te gaan dragen en om hun veilig te maken."

Want dat hebben ze meer dan dan verdiend. Ja. Dat je eigenlijk voor hun ging opkomen. Ja. Ja,

precies. Want er was nog nooit iemand voor hun opgekomen. En laat ik dan de eerste zijn.

Wow. En dat was wel eh dat dat zijn waren hele grote stappen. Krijg ik wel kippenvel van. Ja,

dat is dat gaat heel diep. Ja. Ja. En dat heeft me heel veel gebracht. En dat wij ook op een gegeven

moment tegen elkaar gingen zeggen van maar we zijn niet elkaarsvijanden. Want hè zo werkt het systeem

dat je tegen elkaar opgezet wordt. Ja. Maar we zijn niet elkaars vijanden. Maar de daders dat

zijn onze vijanden. En onze neuzen gingen gewoon dezelfde kant op. En vanaf die tijd konden we

samenwerken, konden we afspraken maken en konden we sturen en kon ik sturen, want ik kreeg steeds

meer ruimte om te sturen, omdat het dus vertrouwen was in mij. Emma houdt ons veilig. Ja. Zij zorgt

nu voor ons in plaats van eh wij dat wij voor haar moeten zorgen. Ja. Ja. Nou, dat lijkt me

wel een hele grote verandering in je proces, hè. als als dat zo omdraait en als jij degene wordt

die ook voor je binnenwereld kunt zorgen en voor je binnenwereld kunt opkomen. Ja. En het was ook

gewoon eh een stuk veiligheid ook voor delen die nog niet bekend waren dat de jongens wel eens naar

me toe kwamen en die zeiden van ja, maar stel dat er nog wel programma's lopen. Stel eh al zouden

we naar die bijeenkomst gaan en en er draait nog een tweede agenda, wat dan? Wat moeten we dan?

En en hoe gaat dat dan? Kunnen we dat ondervangen of niet? En dat ik steeds vaker dacht van ik moet

gewoon meer doorvragen. Ik moet nog eh gaan kijken als er dus nou ja eh wat ik leerde is

dat er als er opeens spontane ideeën ontstaan van oh eh ik heb opeens zin in aardbeien en die moet

ik nu gaan ophalen in de winkel. Nu, het moet ook nu gebeuren. Ja. Ja. Ja. Dat ik dan wel eens moet

nadenken van heyé, wat is er aan de hand? En niet denken: "Oh ja, het is eigenlijk best wel lekker

hè, die aardbeien." Maar dat ik denk van: "Hey, daar zit programmering." Eh jongens, we gaan even

vertragen. We gaan even rustig zitten. We gaan even een kopje thee drinken of een kopje koffie en

dan gaan we nog eens denken van zijn die aardbeien nu echt zo heel erg nodig of kan dat morgen ook?

Ja, want ik leerde dat daar dus eh op op die momenten dat daar een trainingsprogramma draait

voor ontmoetingen of voor boodschappen doorgeven aan leden van de groep. Ja, lijkt heel onschuldig

aardbei halen in de winkel. Precies. Maar daar kan een rapportage plaatsvinden op dat moment. Ja. Dus

het was eigenlijk een soort queue om dan eh ergens naartoe te gaan om daar eh een dader of iemand van

de groep te ontmoeten of Ja. Ja, precies. Die dat je zelf uitgevraagd wordt of dat je aan hun

iets moest doorgeven of dat soort dingen. Ja. Ja. Even ook voor de luisteraars ter uitleg. eh

de trainings programma's. Daar gaan we het later echt nog uitgebreider over hebben. En de tweede

agenda's die eh Emma noemt. Ehm dat zullen we later nog eh dieper op ingaan om dat verder uit te

leggen. Ehm maar je ging dus eigenlijk herkennen bij jezelf. Als er ineens een soort urgente moete

eh kwam van wat dan ook, dan werd je alert van oh dat er speelt dus iets anders. Het is niet zomaar

de aardbeien, maar er is iets anders aan de hand. Er is iets anders aan de hand. Ja, toen ik dat

ging ondervangen krijg je ook weer vertrouwen in het systeem van de jongens hè in het systeem. Ja,

ze gingen jou meer vertrouwen dat jij dat door had als er als er zoiets aan de hand was. Ja, dat zijn

de dingen die niet zo heel zichtbaar zijn. Kijk, als jij iemand voor je hebt staan die slecht is,

eh die je kent van vroeger bijvoorbeeld, ja, dan weet je gewoon dat is foute boel. Maar eh

aardbeien halen in de winkel, ja, dat klinkt heel onschuldig. Dat klinkt heel onschuldig. Precies.

Ja, alleen de urgentie die erbij zit is dus niet wat niet onschuldig hè, want het moet nu dat Ja,

want als daar gerapporteerd wordt, dan wordt er verteld waar je bent in het proces, met wie je

omgaat, met wie je praat. Ja. En dat is natuurlijk heel beangstigend voor al die jongens die dus wel

al praten, die dus wel bij het hulpverlening lopen, die dus mij in vertrouwen nemen,

is dat natuurlijk een heel beangstigend ding. Ja. Omdat ze eigenlijk dan vanuit de groep gezien

allemaal dingen doen die niet mogen. Juist. Ja, precies. Ja. Zijn er ook dingen in je dagelijks

in je zeg maar in je gewone dagelijkse leven? Je bent aan het koken of nou ja, je bent iets met de

kinderen aan het doen hè, waar je dan tegenaan loopt eh wat dan ineens kan triggeren of Ja,

nou ja, wat ik al vertelde is dat begin, zeker in het begin dat het zo begon te stromen aan aan

verhalen eh dat ik dat niet kon combineren met het gezin. Ehm dat ik daar afspraken over gemaakt heb.

van eh ik maak tijd vrij om om te laten schrijven, om te vertellen. Ehm afspraak met je eigen

binnenwereld bedoel je dan? Ja. Binnenwereld. Ja. Ja. Omdat het niet te doen was. Ik kon mijn tijd

niet verdelen tussen eh mijn binnenwereld en mijn gezin. Ik kwam overal tijd tekort. Ja. Ik voel je

aan beide kanten tekort schieten eigenlijk. Die enorm werd er aan een norm dingen die

ik niet kon combineren. Die twee levens waren zo verschrikkelijk verschillend. Eh het het was niet

te combineren met elkaar. Dus het moest ook nog gescheiden blijven van elkaar. Maar eh ik moest

keuzes maken en waar ga ik mijn tijd en energie insteken? En dan worden je prioriteiten wel eh ja,

dat die worden op scherp gezet, zeg maar zeggen. Ja, behoorlijk. Ja. En daar leidt natuurlijk je

sociale leven en alles leidt daaronder. En zeker in mijn proces is het ehm ja, het was met donder

en geweld in het begin en en eh ja, dat is ook heel ingewikkeld voor de mensen om je heen van

wat gebeurt daar nou opeens? En en als het een poos langer duurt of jarenlanger duurt, dan ja,

dan vallen de mensen af of er is geen draagkracht bij mensen en en eh mensen trekken het niet. Zulke

verhalen al is het maar heel weinig. Ehm en en dat is wel eh dat is wel pittig. Je voelt ook je

sociale leven uit elkaar spatten eigenlijk door eh door dit. Ben je veel mensen tegengekomen die jou

niet geloofden of niet serieus namen of ja of niet wilden weten misschien wel. Vooral niet wilden

weten. Ja. Die net deden of er niks aan de hand was. Eh en eh dat vond ik in het begin heel erg

moeilijk eh omdat ik het zelf ook nog maar amper kon geloven. Ja hè wat er gebeurde. Maar ook eh la

nu weet ik eh ze doen dat omdat ze het zelf daar helemaal niet mee om kunnen gaan. Hm hm. Maar er

zit altijd een rand aan, maar dan laten ze mij dus wel mooi in de steek. En die vind ik al die vind

ik altijd wel heel moeilijk. Ja. Ja. Ehm ja, zo bewust zal dat misschien van die mensen niet zijn,

maar zo voelt het misschien aan jouw kant natuurlijk wel. Want bij wie kun je wie willen er

weten van jouw geschiedenis? Wat natuurlijk zo'n eh groot deel van je leven uitmaakt, hè? Ja, en

als mensen daar niet willen weten, dan kunnen zij daar hun eigen redenen voor hebben en hun eigen

issues mee hebben. Maar het betekent uiteindelijk wel dat je dan alleen staat natuurlijk, hè. Dat

die mensen er dus niet voor je kunnen zijn. Ja. Ja. Ja, klopt. En ook ehm dat ze nou ja,

met drie zinnen eigenlijk al helemaal eh omvallen en denk ik: "Ja, ik heb eigenlijk nog niks

verteld." Precies. En dan denk je: "Nou, hier zit totaal geen draagkracht eh achter." Nee, en die

mensen zijn ook heel gauw weg uit je leven dan. Dat is dat is echt daar hoef je niet zoveel voor

te doen. Nee, die eh die zetten het op te zwaar. Ja, precies. Ja. Ja. En het is ook best lastig,

want de mensen die wel blijven, die worden ook soms overvraagd, hè. Want het is gewoon ook heel

veel. Maar als als ik over de kop ga, over dingen die die boven komen, dan heb je de mensen waar je

terecht kunt. Maar voor hun is het soms ook gewoon heel erg veel. Zij moeten daar ook mee eh mee mee

dealen. Ja. Dus dan wordt het dragen last wordt eigenlijk maar over een paar mensen verdeeld. Ja.

En daardoor is het een grote last ook. Ja. Ja. Wat voor mij al heel normaal is dat dingen eh gebeuren

bijvoorbeeld hè eh er zijn eh represses die komen als je uit de groepen stapt. Als je zulke dingen

helemaal niet weet eh maar alleen maar dat is vroeger gebeurd. Nou, dat het dus nu nog steeds

gebeurt is natuurlijk heel heftig te horen. Dat is zeker zo. Ja. Hè, en als mensen ook hè mensen om

je geven en en ze moeten ook verdragen dat er dus nog iets met jou gebeurt of kan gebeuren in het

heden. Ja. Ja. Dat is toch een hele andere lading weer dan als het vroeger is geweest. Klopt. Dat

is heftig ook hè voor de mensen om je heen om dat Ja, ik denk ook wel om dat te verdragen soms. Ja.

Ja. Ja. En daarom denk ik ook dat gewoon een heel stuk kennis eh gewoon heel erg belangrijk is. Dat

je weet dat dit gebeurt. Dat je ja niet alleen van een heel emotioneel verhaal hoort wat gebeurd is,

maar dat je weet ja, maar dit kan gebeuren. Gewoon een een Ja, precies. Ja, ik vind kennis heel erg

belangrijk. Ik vind belangrijk hoe om te weten hoe training werkt. Ik heb daar heel erg veel

van geleerd omdat ik daardoor dingen veel meer beter snapte van jezelf. van mezelf, maar ook

van eh wat er dus nog kan komen eventueel. Waar waar reageert een groep op? Eh waar reageert

een trainer op? Of hoe werkt het als je eruit gaat? Hoe hoe hou je jezelf veilig? Ja. Eh ik

vind dat belangrijk omdat je dan weet waar je op kan sturen en waar je rekening mee moet houden

en dat je dus niet helemaal over de kop gaat als het dus ook nog werkelijk gebeurt. Ja. Ja.

Dat het je dan eigenlijk niet helemaal overvalt. Ja. Nee. Oh ja, dat dit gebeurt omdat ik heb ook

bedreigingen gehad en dan weet je dat dat gebeurt omdat en en dat maakt het dan ja niet leuker,

maar wel eh het heeft een een Ja, het is beter te plaatsen. Ja. Ja. En dan ergens dus toch ook

beter te handelen misschien omdat je toch ergens een soort voorbereid misschien ook bent. Ja. Ja.

Het is een logisch gevolg van precies. En en dat is dat is logischer om het eh ja om het een plek

te geven in mezelf, in mijn eigen leven denk ik. Oké, maar ik heb gekozen om de weg te gaan. Dan is

het logisch dat daar dat daar gevolgen op komen. Precies. Ja. En ik vind dat niet leuk en ik wil

ook niet dat het gebeurt. Nee, tuurlijk niet. Maar het zou gek zijn als het er niet zo is. En en die

houding ja die zou ook beter zijn als mensen dat om je heen hebben. Dat ze weten wat er gebeurt.

Dat ze dat ze weten van oh zo werkt dat dus. Dat ze niet constant stij achterover slaan door alles

wat je weer vertelt. Precies. Ja. Nou dat is echt wel een eh goed punt. Ja. Want eigenlijk is het

voor jezelf dus al zo dat het je minder overvalt. Maar als mensen om je heen ook kennis hebben,

dan ligt er al een eh bedje waar het op landt. Zullen we dan zullen we dan maar zeggen: "Zo

zie ik het dan voor me, hè?" Van dan is het niet iets van: "Oh, wat gebeurt er nou weer?" En iets

wat je helemaal overvalt en overrompelt, maar iets wat je dus dan ook als omgeving kunt plaatsen. Ja.

Nou, er is zoveel over te zeggen dat we soms ook helemaal een andere kant op dwalen dan wat we

in de planning hadden, maar dat geeft helemaal niks. Het zijn ook allemaal belangrijke dingen

om te noemen. Ehm Emma, kun jij eens eh ja, wat triggers noemen waar je in het dagelijks

leven tegenaan loopt? Ehm nou, wat ik een hele ingewikkelde vind is naar de dokter gaan. En dat

heeft niet alleen maar mee te maken dat ik vaak bij een dokter ben geweest eh wat heel naar was

van eh de herinneringen, maar ook ehm omdat we dus met heel veel zijn, maar één lijf hebben. Eh en is

daar wat met het lijf, dan is het altijd maar de vraag: wie voelt wat en wie heeft er pijn? Wie is

er verkouwen? Is datadwerkelijk het buitenlijf wat verkouwen is of ziek is of pijn heeft of is het

een mengeling van de delen die dus pijn hebben? Dus dat kan eigenlijk ook nog dat delen dingen

kunnen voelen die eigenlijk niet echt op dat moment in het buitenlijf aan de hand zijn. Ja. Eh

maar die je dan wel voelt. Ja. Het kan zo vermengd zijn dat het heel erg voelt alsof het buitenlijf

echt heel veel pijn heeft, maar dat het dan toch uiteindelijk bij een deal zit. dat het eigenlijk

een lichaamserinnering is om het zo eh te noemen. Ja. Ja, klopt. Ja. En eh dan is heel erg de vraag

van ga ik bellen voor een doktersafspraak of ga ik het niet doen. Dus je hebt heel veel voorwerk

voordat je uiteindelijk toch eens een keer een dokter belt. Kijk, een gebroken been dat is

niet zo moeilijk. Dat is allemaal te zien. Maar buikpijnklachten eh ongesteldheidsklachten, eh

bloedingen die zomaar komen of hoofdpijnklachten, eh zere schouders, zere knopen in je lijf.

Ja, dat is allemaal natuurlijk heel veel stress gerelateerd, maar soms is er ook echt wat wat aan

de hand in je in je in je in je maag of in je nou ja, in heel je buik eh dat er echt naar gekeken

moet worden. Ik kan me voorstellen dat dat heel moeilijk te onderscheiden is. En zelfs als het dus

zover gaat hè dat je wat je bijvoorbeeld zegt dat je zelfs een bloeding kunt krijgen. Dus je lijf

kan ook nog dingen laten zien als het ware die misschien niet nu met een klacht te maken hebben,

maar met het verleden. Ja, klopt. Ja, ik heb eh verscheidene eh sessies gehad wat ging over

verkrachting. Dat ik gewoon echt het bloed zat in in mijn in in mijn onderbroek als ik thuis kwam en

dat het lichaam is gewoon weer gaan bloeden. Ja. Eh door de herinnering. Zo. Dat is eh ook best

heftig hè dat dat je lijf het dus eigenlijk nog zo kan vertellen. Gewoon letterlijk hè.

Letterlijk houdt hij heeft hij alles vastgehouden. Ja. Dus niet alleen door het te laten voelen, maar

ook nog letterlijk door het te uiten. Ja. vertelt je lijf eigenlijk ook wat er gebeurd is. Klopt.

Of ontzettend de spierpijn. Terwijl ik echt niks gedaan had, maar dus alleen maar een sessie had

gehad. Ja. Ja, dat is heel ingewikkeld. En hoel lang blijft zo spiepen en als dat blijft en als er

echt knopen in je in in je spieren is dat gewoon heel ingewikkeld van wanneer wanneer vraag je hulp

als het ware. Ja. Hè? En en aan wie? En aan wie? Ja. En en hoe doe je dat dan? Ik heb ik heb ik heb

een fijne huisarts. Zij weet een beetje van mijn verhaal. En ehm op als ik echt iets heb, dan vraag

ik ook eh ik moest een keer een een buikonderzoek doen. Wil je steeds mijn naam zeggen? Wil je

steeds zeggen Emma? Emma. Ik zei: "Want dan weet ik dat ik boven moet blijven. Stel dat ik aan het

aan het schuiven ben en één van mijn jongens komt boven en die denkt: "Ja, ik heb helemaal niks in

mijn buik." Of juist heel erg iets aan mijn buik. En dat is dat is nog maar even de vraag. Maar je

kunt niet meer duidelijk vertellen wat je voelt en wat je niet voelt. Dus ik heb haar gevraagd steeds

mij boven te houden, zodat ik er goed bij kon blijven. Ja. Zodat jij het kon blijven aangeven

wat je wat je voelde in je lijf. Ja. Omdat het ook wel heel trekkerend is om daar te zijn en

dan het heel makkelijk is om te switchen en om om eh hè om om ook een weg eh gedaan te worden.

Omdat misschien iemand anders denkt:uh we zijn bij een dokter. Eh dit regel ik wel eventjes. Het

is onveilig, dus ik moet nu even inspringen. Ja, precies. Ja, heel logisch ook natuurlijk. Ja. En

zeker bij dat soort onderzoeken. De buik is een gevoelige plek natuurlijk. Ja. Ehm ja. Ja, maar

je lijf kan dus eigenlijk letterlijk ziek worden nog in het heden van dingen die je in het verleden

natuurlijk meegemaakt hebt. Ik ik heb ik heb dat ook regelmatig eh teruggezien eh bij mijn eh

cliënten hè, dat ze zich dan bijvoorbeeld na een sessie helemaal doodziek voelen. Maar eigenlijk is

dat dus wel te plaats, hè. Ik denk altijd van in de periode dat het gebeurde dat het je overkwam,

mocht mocht je natuurlijk daar geen last van hebben. En je mocht niet ziek zijn. Je mocht niet

geen hè daar was geen ruimte voor. ruimte voor. Het is nog allemaal naar binnen. Dat komt precies.

Dus dat komt er dan later nog weer een keer uit. Ja, klopt. En dat is heel heel naar. En ik vond

het ook heel eng om te zien in in het begin toen ik dat zag gebeuren. Ik denk: "Oh ja, je

denkt toch: "Wat is er nu aan de hand?" Ja, maar ik kon al na een kappersbezoek kreeg ik gewoon

griep verschijnselen dat ik eh koortzig was. Da had iemand had aan me gezeten aan mijn hoofd. Ja.

Ja. Dus zoveel riep dat dus al op in je na Dat is een kappersbezoek. Ja. Een doktersbezoek. naar de

winkel gaan is gewoon dat was gewoon een drama. Eh ik had altijd één jongen die deed boodschappen,

maar ja, toen die jongen steeds meer met mij in contact kwam en en op een gegeven moment eh ja,

steeds meer vermengd met mij, kwamen er ook andere delen mee. Nou, die hadden natuurlijk

eten is natuurlijk een een goed ding en een verschrikkelijk kwaad ding. Dat er zit zoveel

stress en trauma op. Alle kanten op. Ja. niet eten, naar heel veel moeten eten, naar hele goren

dingen moeten eten, naar overgeven, naar alles hangt rond dat etensgebied. Ja. Ja. Of niet te

eten krijgen. Ja, dat is natuurlijk heel een heel traumagebied ook. Ja. Ja. En dan ligt heel zo'n

winkel vol met etensproducten. Er lopen mensen die praten tegen elkaar. Ouders met kinderen. Kinderen

die gillen. Schrien ouders tegen kinderen. Baby's die huilen. Nou en dan moet je ook nog iets gaan

kopen. Heel veel succes daarmee. Ja. En ik vond en ook nog het juiste kopen dan ook nog ook nog

wat op het lijstje staat. En het liefst niks vergeten. Nou, de de stress van tevoren is zo

groot en en nou ik vond het flessen inleveren vond ik verschrikkelijk, want dat automaat dat ging

heel vaak op storing. Nou, ik ben heel gevoelig voor alarmen, voor eh pieptonen. Oké. Ja. Ja.

Ik vond als dat ding afging, dan maakte ik dat ik wegkwam. Nou, dat was dus heel stressvol om

die fles in te leveren. Precies. En ging die ook bij jou nou ook extra vaak op storing? Denk je?

Altijd. Dat kan niet anders. Maar ik voel het ook al gaat er ergens bij de bakkerijen bijvoorbeeld

een eh de oven gaat af. Ja, ik als je zo'n piep hoort dan gaat het gaat door mergen en been. En

dat is nog steeds, maar ik kan het wel eh meer reguleren. Er is niks aan de hand. Dit is gewoon

het alarm van de van de bakker. En als het heel nodig is, loop ik er eh bij wijze even heen om

te kijken of dat echt werkelijk zo is, weet je wel. En zo ga ik daar nu mee om. Oh, wat mooi.

Je loopt er eigenlijk naartoe om juist even te kijken, te kijken of dat ook echt zo is. Nou ja,

hier komt het alarm van nee, da is verder niet zoveel aan de hand. Nee, en er staat ook niemand

die ons op wil wachten of mee wil nemen. Nee, dit is gewoon een alarm van de bakkerij. Nou,

adem in, adem uit, we gaan verder boodschappen doen. Ja. Ja. Ja. Dus dat is eh Ja, dat wordt

dan een hele klus, hè. Dat is een hele klus. En dat voor sommige mensen heel makkelijk is,

is het gewoon echt een een een eh echt echt een grote klus. Ja. Nou ja, en hoe vaak gaat er niet

ergens een piepje of een dingetje? Dat gebeurt natuurlijk eigenlijk heel vaak als je daarop zou

letten. Ja. Ja. Hè? En maar voor jou en voor jouw binnenwereld betekent het dus gelijk alert. Alert.

Alert zijn. Wat is er? Dan valt alles weg. De rest en dat is eh en alles alles komt dan extra binnen

al zou er een babytje huilen. Ik hoor hem de hele winkel door huilen. Ja. En we hebben ook wel eens

gehad eh dat ik zei van maar dit babytje die moet gewoon zoteen weer eten. En dat we echt door die

rij waar die moeder met die kinderwagen stond gelopen hebben dat het kind niet ergens in een bos

lag eh met allerlei verschrikkelijke dingen, maar dat het gewoon in de winkel in een winkelwagentje

lag en had waarschijnlijk gewoon honger of de luier vol gepoept. We gaan even checken.

Dat vind ik wel heel mooi dat je juist er naartoe gaat, hè. Want je neiging zou misschien juist zijn

wegwezen natuurlijk. Eh dus ook heel vaak gedaan of hè dat dat de herinneringen van vroeger zo naar

boven kwamen dat ik gewoon echt compleet over de kop ging. Ja. Ja. Maar omdat ik zo vanuit

mijn kern ben gaan groeien en dan volwassen ben geworden, kan je ook de andere kant van

het leven laten zien. Maar dit was dit is mijn buitenwereld dat ik zei van binnen:

"Jullie hebben deze herinneringen aan het huilen van een baby." Maar kijk, dit is de andere wereld.

Daar leven we nu in. De andere wereld is voorbij, is klaar. En zo probeer ik ze met alles. Nou, dit

is boodschappen. Dit is eh naar de naar de kapper, naar na naar de dokter. Eh ga maar naar school,

ga maar op het schoolplein staan. Ga maar naar eh nou consultatiebureau. Ehm je werk eh gewoon

thuis de postbode komt langs. Alles triggert. Ja, alles triggert. En zo is het ook gemaakt zodat je

ook niet kunt leven in deze wereld. Ja, precies. Dat elk klein dingetje dus alweer eh kan zijn.

Het is de bedoeling dat je gevangen blijft in die wereld. En toen ik daarchter kwam dacht ik: "Ja,

maar dat wil ik niet." Nee. Dus de dus de gewone dingen van het gewone dagelijkse leven worden

juist ingezet als trigger eigenlijk. Ja. Ja. Ja, klopt. Om je gevangen te houden en dat je ook zo

in je in je trauma's blijft hangen, zodat je dus ook niet kan kijken naar de wereld buiten. En

toen ik dat ben gaan doen is eh is het leefbaarder geworden. Kan ik wel naar de winkel? Ik Het is nog

steeds mijn hobby niet, maar dat was ook wel heel erg leuk van mijn begeleideren. Die zei: "Nou,

kijk maar eens rond in de winkel. Wie zie je nu eigenlijk lachen in de winkel?" Ehm nou eigenlijk

niemand. Nou, niemand vindt winkelen leuk. Nou, dat gaf zo rust, want ik van mezelf moest ik

dat moest je dat allemaal maar kunnen ja, vooral allemaal maar kunnen en zonder moeite enzo. Ja,

maar dat lukte niet. Dus ik vond het ook nog je precies. Je schoot ook nog tekort eigenlijk weer.

Ja. Ja. Ook nog en dan zijn zulke opmerkingen wel heel welkom. Dat haalt de druk er ook af. Ja. Ja,

maar het is ook zo. Er zijn heel veel mensen er zijn veel mensen van wie het de hobby niet

is. Nee, ik ken ook wel mensen die er juist heel rustig van worden, dus dat kan blijkbaar ook. Maar

het eh Ja. Ja. Ja, maar als je mensen in stress komen, dan is het eerste wat afvalt is toch wel

boodschappen doen. Ja. En dan denk ik: "Oké, dus ik leg de lat voor mezelf veel te hoog." Ja. Ja.

Nou, het is het is sowieso ook heel veel prikkels. Ja. Hè, in zo'n winkel. Dus dat is natuurlijk al

lijkt mij tenminste al best wel heel moeilijk als je al met zoveel bent van binnen. Ja. Ja,

en je hebt ook nog heel veel prikkels van buiten, dan is dat al heel moeilijk te hanteren nog zonder

per se allerlei triggers, hè. Dus als je die er nog eens bij doet. Ja, klopt. Ja, dat is eigenlijk

dan best wel heel veel gevraagd. Het is echt zo moeten we het ook even zeggen, denk ik. Ja. Ja. En

dat is dan eigenlijk iets relatief simpels wat we allemaal moeten doen, boodschappen doen, hè. Maar

voor jou is het dus een hele klus. Is het helemaal niet simpel, hè? En is het heel veel gevraagd. Ja,

klopt. En zo zal het met veel meer ogenschijnlijk hele normale dingen zo zijn natuurlijk. Nou, het

lijkt me dan eigenlijk ook een hele klus eh voor jou Emma om het eh ja, om het rijden en zeilen

in een gezin te combineren met dit proces. Hoe hoe doe je dat of hoe heb je dat gedaan? Nou ja,

de eerste jaren waren gewoon puur overleven. Dat was dat daar zat weinig structuur in.

De eh de enigste structuur was dat 's morgens om 7 uur wekker ging en de kinderen om 8:30 op school

moesten zitten aangekleed en wel met eten achter de kiezen en gepoetste tandjes. En dat kon je

doen of waren er ook delen die daar al bij hielpen zonder dat jij het wist? Ja. Ik heb ik heb eh een

aantal eh buitendelen ehm die mij altijd hebben geholpen met het gezin en ook met de kinderen.

Ja. En die heb ik toen ook echt goed leren kennen en dat we ook echt met elkaar gingen eh overleggen

van wie doet wat en en wie wie wie kan nog en wie is moe. Weet je wel dat we ook wel eens elkaar een

dagje vrijggaven. Ja. Dat je even wat af kon wisselen of beetje afwisselen van binnen. Ja.

En en hun hebben ontzettend geholpen om om eh ja om de kinderen goed te blijven verzorgen gewoon.

Ehm en dat was natuurlijk een opdracht. Niemand mocht weten wat er aan de hand was, hè. Dat is

natuurlij dubbele van alles hè. Ja. Het moet niet merkbaar zijn. Het mag niet merkbaar zijn. Die

kinderen mogen niet eh verwaarloos naar school en jij mag er niet verwaarloos bij lopen, want

hè dan krijg je vragen. Nee. Ja. En dat moeten we voorkomen. Zij hadden ook wel ontzettende liefde

voor de kinderen en ze wilden ook gewoon dat ze er goed bij liepen en dat ze gezond bleven. En ja,

dat heeft mij ontzettend geholpen om het te blijven dragen. Ja. Hè, als ik eh sessies had,

hadden ze het eten al klaargemaakt en hoefde er oppass alleen maar in over te duwen. Bij wijze van

dat, hè. Ja. Ja. Ja, nou dat is toch supermooi. Maar als ik terugkijk dan denk ik het was het was

haast niet te doen. Nee. Nee. Maar het was een stuk overleven en ehm met elkaar dus dragen. Het

toen ook nog een heel stuk onbewust van mij dat ze dat deden. Ja. Ja. Maar eh de dat eh dat ritme van

het gezin dat heeft dat heeft mijn eh mijn leven daar wel echt de structuur laten houden. En daar

heb ik heel goed op gedaan. Dus het was eigenlijk ook een soort hou vast tegelijk dat je dat Ja,

het was eigenlijk een redding, want ik eh ik kon in die tijd niet zo goed voor mezelf zorgen. Nee,

nee, maar ik moest wel moest blijven boodschappen doen. Ik kon er niet uitstappen. En ik denk als

ik daar de kans voor had gehad, had ik het gedaan en had ik mezelf echt verwaarloosd. Omdat ik moest

blijven boodschappen doen, heb ik manieren moeten ontwikkelen om om het leefbaar te maken. Om dat te

kunnen. Ja. En heb ik het niet uit handen kunnen geven. Ehm en zo is het doorblijven bestaan. Als

ik dat had laten gaan denk ik, had ik het daarna misschien wel helemaal niet meer durven oppakken.

Dan was die drempel veel hoger geworden. Ja. Ja. Want nu kon ik ook als de kinderen naar de

dokter moesten bijvoorbeeld dat ik eh daar zelf rustig onder was, want ik hoefde niet zelf. En

dat ik dan in die tijd mijn delen af en toe even mee kon laten kijken van: "Hey, kijk dit is de

doktersruimte. Kijk, dit is de dokter. Die ziet er echt heel anders uit dan wat we gewend zijn."

Ja, kijk, ze zorgen goed voor ons en voor het kind. Ehm dit zijn we niet gewend, maar dit is

nu de nieuwe dit is ons nieuwe leven. Ja, dit is de de nieuwe realiteit. Ja. En dat gaf heel veel

eh voor mij rust en ruimte om ook hun te laten wennen in het nieuwe leven. Dus eigenlijk ook aan

het aan de hand van het leven van de kinderen. En hoe dat ging, konden zij ook zien van hé,

het gaat nu anders. Ja. En het het gezin heeft er voor gezorgd dat ik niet mij terugtrok in

een in een isolement. Ja. Ja, want die neiging was er dus wel. Ja. Ja. Ja. Je hebt vaak gezegd:

"Ik word wel kluisenaar." Ja. Ja. Ja. En juist dat isolement is natuurlijk net zo net funest,

hè? Want dat is natuurlijk precies wat de groep wel prima vindt als jij je gaat terugtrekken

in een isolement, want dan ben je veel kwetsbaar natuurlij. Precies. Ja. Ja. Maar die neiging zal

herkenbaar zijn ook voor de mensen met Disne die luisteren hè om je te isoleren. Absoluut. Ja. En

dus ik ik had ik had de kans niet om het te doen. Tuurlijk heb ik dingen verstek laten gaan en en

zijn de dingen niet gelukt. Maar door de kinderen bleef ik in het sociale leven bleef ik in kringen

waar ik gezien werd. Eh als ik vermist zou raken werd het heel snel opgemerkt. Als ik kwijt Ja,

zou echt opvallen. Ja. Ja. aan ze kwijt zou raken. Het was dat was binnen een notime en

en die sociale dat vangnet daaromheen eh was heel belangrijk toen ik dus uit de groep ging stappen.

Ja, het was ook een bescherming natuurlijk. Ja, want je werd gezien. Ja, precies. Ja, dus dat je

gezien wordt eh letterlijk en figuurlijk, hè. Dus van ik denk gezien worden gewoon letterlijk. Ja,

maar ook figuurlijk, hè. Van binnen wat er speelt. Dat is natuurlijk super belangrijk, hè. Dus dus

van eh de hulpverleners, maar ook van de mensen om je heen, hè, dat er mensen zijn die jou zien. Ja.

Nou, tot zover deze aflevering. Lijkt mij een goed moment om daar eh mee af te sluiten. Nou,

de volgende aflevering zullen Emma en ik het gaan hebben over training vanuit de cult, vanuit de

groep, vanuit het netwerk. Hoe zetten ze een eh zo'n innerlijk systeem op, zo'n binnenwereld,

hè? Hoe zetten ze je dis eigenlijk op? Ja. eh je geprogrammeerde DIS en eh hoe werkt dat met

programmering en met training? Daar zullen we de volgende keer een begin mee maken,

want daar is heel veel over te zeggen. Dus eh gaan we de volgende keer mee starten. Ja,

bedankt voor het luisteren weer allemaal en tot de volgende keer.

[Muziek]