[Muziek]

Hallo luisteraars, welkom bij de podcast van Fragile Wing voor SRM Survivors. Mijn naam is

Carla Hamoen. Ik ben psycholoog en werk al zo'n 25 jaar met SRM survivors en mensen met dis. Ik ga in

deze podcast op reis met Emma, een survivor die ons mee gaat nemen in haar wereld. om inzicht te

geven in geprogrammeerde dis en om survivors aan te moedigen in hun helingsproces. Welkom allemaal

bij deze derde aflevering van onze podcast. Welkom ook aan jou Emma. Dankjewel. Wat fijn om weer met

jou in gesprek te mogen gaan vandaag. Wij nemen verschillende afleveringen tegelijk eh op over

het algemeen. Dus ehm ja, dat betekent dat we ook niet gelijk iets kunnen doen met de feedback die

wij krijgen. Maar wij waarderen de feedback wel ontzettend en ook de vragen die er komen. Dus

wij proberen dat steeds wel mee te nemen als we weer gaan opnemen. Ehm en zo heb ik ook eh ja het

een en het ander aan feedback gekregen over de verschillende vormen van dis en dissociatie en

dat het niet altijd eh zo in elkaar zit zoals we vorige keren besproken hebben. Ehm dat het

niet altijd je ouders zijn bijvoorbeeld die in het netwerk zitten of in de cult zitten. Dat het

ook andere verzorgers of nabije mensen kunnen zijn die dader zijn. Het kan ook zijn dat je

bijvoorbeeld als zes of als achtjarig kind pas in het netwerk terecht komt en ehm dat ja, dan krijg

je misschien niet meer dis zoals we dat in de vorige afleveringen besproken hebben. Eh dan als

je dan hele ernstige en heftige dingen meemaakt, wat je dan natuurlijk ook nog steeds meemaakt,

dan eh ja, dan splits je misschien wel in twee verschillende delen. de ene die dat verdraagt en

meemaakt en de andere die daar niet zoveel van af weet en die het dagelijkse leven doorleeft. Maar

als je dan later in een netwerk komt, hè, als je daar dus niet eh met je ouders mee ingroeit,

maar dus vanaf een jaar of acht, eh wat voor een soort van dis ontwikkel je dan? Is dat dan ook nog

trainbaar eh die dis of is het dus echt dat je ja, de emoties van je ja van je af eh gaan zeg maar?

Ik denk eh vooral dat laatste. Ik denk dat ze wel proberen nog steeds om je te trainen,

om je te programmeren. Eh maar als dat natuurlijk niet vanaf de hele vroege basis is gebeurd, ja,

ik zal maar zeggen dan pakt het minder, hè. Dan dan zit het minder diep in je systeem.

Dus dan proberen ze het nog steeds wel. Ehm maar ik denk dat het inderdaad vooral heel erg is dat

dat je dan niet alles hoeft te voelen, want dat is natuurlijk gewoon niet te doen. Dan ben je

nog steeds een klein kindje. Ja, precies. Hè, en dat is natuurlijk niet te doen om om dat soort

dingen dan te voelen. Het is natuurlijk wel vaak zo dat er dan toch in je gezin van herkomst wel

een bepaalde ja, opening of kwetsbaarheid moet zitten, hè. Want dat weten de de daders denk ik

als eh als geen ander. Welke kinderen ze er dan uit moeten pikken als je een wat ouder kind bent.

Ja, want als je dus je ouders daar niet eh ja, als eerste graad zeg maar in betrokken zijn,

hoe hoe ga je dan mee naar eh bijvoorbeeld de feesten? Hoe eh zijn de ouders helemaal niet

bij betrokken? Die weten dus echt niet waar het kind dan is. Of weten ze het wel en gaat het met

oom mee of eh wat weten de ouders dan ja wel of niet? Heb je daar idee van? Ehm van wat ik

teruggehoord heb weten kan het denk ik beide zo zijn dat ouders het wel weten ehm of dat ouders

het niet weten. Ja, dus als de ouders er niet bij betrokken zijn kan het eh bijvoorbeeld zijn dat

het kind bij een familielid of bij een vriend of een kennis eh van de ouders gaat logeren, zonder

dat de ouders weten dat eh die mensen betrokken zijn eh en dan bijvoorbeeld meegenomen wordt

naar de feesten of naar andere cultactiviten. En hoe werkt dat dan? Want het kind wordt komt weer

terug. Eh dat heeft pijn in het lijf zeg maar. Eh ja, ik als als moeder zou dat dat merken zeg maar

eh dat een kind ja naar mijn idee afstand houdt of eh onverklaarbare blauwe plekken heeft ergens.

Precies. Daarom zei ik ook wel dat ja, dat ik denk dat er toch een bepaalde kwetsbaarheid in

dat gezin van herkomst moet zijn hè waar misschien al sprake is van bijvoorbeeld verwaarlozing of

ehm niet echt de focus op hoe gaat het met de kinderen. Ouders zijn misschien vaak weg of hè dat

er dus eigenlijk een soort gaten zijn waarin het kind aan zichzelf is overgeleverd ja waardoor het

toch eh mogelijk is om dan ehm in dit soort dingen terecht te komen. Ik denk ook wel dat kinderen als

ze op latere leeftijd daarin worden meegenomen is één keer de eerste keer, hè. Ja. Ehm vanuit

een situatie waarin die daar niet mee bekend is al. En ik denk dat er dan ook heel sterk ingezet

wordt op dat je het niet mag vertellen, dat je je mond dicht moet houden of dat er een alternatieve

verklaring voor is wat er met je wat er misschien zichtbaar aan je is of dat ze natuurlijk

onzichtbare letsel toebrengen. Want daar zijn ze natuurlijk ook heel goed in. Ja. Ja. Ehm

dus ik denk dat daar dan extra op misschien wel op wordt ingezet dat ze het dus niet natuurlijk

thuis mogen vertellen of niet mogen laten weten of laten merken. En als er aan de andere kant van

de lijn dan ook misschien niet die afstemming is op het kind. Ja. Hè daar hebben ze toch een neus

voor natuurlijk om Welke kinderen eh zijn daar ja kwetsbaar in? Eh hebben misschien geen thuisfront

die daar heel goed afgestemd is op het kind en heel goed let op hoe het met het kind gaat?

Door wat voor omstandigheden dan ook hoeft ook niet altijd qua je wil natuurlijk te zijn. Nee,

maar eigenlijk wordt het dus ook niet goed op het kind gelet in wat voor vorm eh ja, het weer thuis

komt naar eh naar een eh logeerpartij. Eh dat denk ik wel. Ja. Ja. Oh, dat is wel echt wel heel erg

anders dan dan hoe het bij mij is eh gegaan. Ja. Eh hoe is dat dan bij jou eh gegaan, Emma?

Nou ja, mijn training eh is eigenlijk direct vanaf mijn geboorte, nou ja, eigenlijk al bij mijn eh

verwekking zeg maar eh ja, hoe ik verwekt ben. En eh dat was dat was al op een eh op een cultfeest

is dat gebeurd met veel geweld en ja, e een verkrachting. Eh dat weet ik nu niet van mezelf

natuurlijk, maar zo zo eh zijn er verhalen hoe dat eh hè hoe eh kinderen in het netwerk eh ge eh

gemaakt worden. Ehm nou in de baarmoeder is veel geweld geweest. wordt eh veel angst aangejaagd

aan de aan de moeder ehm aan mijn moeder dus, maar ook eh geslagen. En dat maakt eigenlijk

dat je dus eigenlijk in de baarmoede al ehm geen veilige plek hebt. Dat eh dat het onzeker is,

dat het gewelddadig is. En toen ik geboren werd, toen ben ik eh 24 uur alleen eh weggelegd en daar

hebben ze mij eh ja alleen gelaten dus. En in die tijd kwam dus een trainer bij mij en die heeft ja

mij als babytje zoveel pijn gedaan. En toen keek hij eigenlijk naar wat hij eh wat hij zag bij mij

van eh als ze pijn wordt gedaan gaat ze zich dan terugtrekken of zoekt ze contact met eh zoekt ze

troost? Eh want dat testen ze. Want als jij je terugtrekt en je in jezelf kruipt eigenlijk,

dan ben je trainbaar. En als jij troost zoekt of geborgenheid, dan ben je niet trainbaar. Oké. Nou,

dat vind ik sowieso al een heel heftig gegeven dat je gewoon weggelegd wordt als pasgeboren babytje,

hè, voor 24 uur. Ja. Ehm ja, schrokkend. En ehm ik heb daar ik heb dat vaker gehoord dat er dus ook

wel gekeken wordt of je überhaupt overleeft die 24 uur, hè. Want normaal gesproken heb je natuurlijk

zorg nodig, gelijk als pasgeboren babytje. Dus of je ook dat wil, die wil om te overleven,

of je dat dus ook zo sterk hebt dat je dus blijft leven dan in die tijd. Is dat

herkenbaar voor jou? Nou ja, ik had ik wist dat niet, maar nu ik dat dat nog zo hoor, denk ik:

"Ja, die wil om te leven en wat er daarna allemaal gebeurd is." Hm hm. Ja, die is wel zeker aanwezig.

Een hele sterke wielskracht en eh precies eh die er wel is. Ja. Ja. Denk jij dat je ook al ehm

eigenlijk in de baarmoeder dan al verdeeld bent geraakt of is dat er buiten toen deze

trainer jou zoveel pijn heeft gedaan dan voor het eerst gebeurd of heb je daar niet zo'n zicht op?

Ehm nee, dat weet ik eigenlijk niet zo heel erg goed. Ik weet wel dat ik een tweelingbroer had en

die is in de baarmoeder. Die is die is overleden. En ehm dat gevoel dat hij doodging, zeg maar,

dat hij stierf, dat die eh die voel ik nog steeds. Die kan ik navoelen zeg maar. Dus ik weet daar

eigenlijk werd ik al verlaten door het meest dichtbij zijnne wezen. Ja, hoe noem je dat? Ja.

dat dat verliet mij toen al. Ja. Ja. Hè? En en ehm ja, dat kan diepe sporen nalaten,

hè. Dat is sowieso ook wel iets, hè. De alleen geboren tweeling. Eh ja, dat is al een ding voor

ook al ben je eh in een gewoon gezin. Eh dat klopt. Ja. Ja. Je hebt altijd een hele diepe

leegte die je met je meedraagt en eenzaamheid, verlatenheid zonder dat je eigenlijk precies

dus dat kan aanwijzen. Eh hè. En ja. Dus dat dus daar die heb ik gevoeld daar. En dat eh eh dat

was een hele heftige en ja, rondom het geweld. Ja, ik kan me dat dat zit in mijn lijf. Dat voel

ik in mijn lijf. Ik heb natuurlijk niet echt actief eh herinneringen aan, maar wel dat dat

voel ik in mijn lijf. Gevoelsmatige gevoelsmatige herinneringen. Ja, precies. Ja. Ja. Eh nog even

voor de luisteraars hè, jij noemt het training. Ik noem het vaak programmering, maar we bedoelen

er eigenlijk hetzelfde mee, hè. Ja, dat ja. Ja. En als je dan eh en dat heb ik later gehoord en

dat dat weet je natuurlijk helemaal niet, maar dat eh ik trok mij dus terug, dus ik was trainbaar eh

vanaf dat moment. En eh als je dat dus niet bent, ja, dan dan ben je eigenlijk overbodig, nutteloos.

En ja, zo'n kindje sterft dan vaak aan een ja, zeg maar een wiegedood of een ander onverklaarbaar eh

nou ja, dat wordt weggeschreven door de de arts die ook in de groep zit. Maar eh ja,

want je bent natuurlijk wel een geregistreerd kind hè, dus je bestaat ook voor de buitenwereld. Dus

zomaar verdwijnen, dat dat kan natuurlijk eigenlijk ook. Dat kan dus er komt een ja,

wat is een vage reden? Nou, wieg dood, dat is niet dat kan je niet goed aantonen. Nou ja, eh ja,

dat kan het dus dan zijn. Dus dat ik eh dat eh kon dat trainen of dat eh weggaan. Ja. Maakt dat

ik nog le leef maakte dat ik leefde toen op dat moment. Dat is natuurlijk eh Ja. Ja, want je bent

gewoon een pasgeboren babytje. Ja. Als daar dan al zulke ja gruwelijke dingen mee gebeuren en zoveel

pijn wordt gedaan, dan is het al een wonder dat je dat overleeft eigenlijk in feite toch? Ja. Ja. En

dan dat je weet dat het een test is om te kijken van hoe ver eh hoever ga je en dat is ook een

karaktertest natuurlijk dan al. Ja, het is wel eh ik kan dat nu heel makkelijk even vertellen. Nou,

maar als dat eventjes tot je doordringt, dat doet dat doet Ja, dat is afschuwelijk. Ja, daarom wilde

ik dat ook eventjes eh toch zeggen, hè, want dan hebben we het gewoon echt over een pasgeboren

baby'tjes. Gewoon heel klein, heel teer, heel ja, kwetsbaar. Ja. Ja, ik zei net van eh jij was

een eh geregistreerd kind hè, dus je was bekend bij de buitenwereld. Ehm maar er worden in deze

netwerken ook ongeregistreerde kinderen geboren, hè, of kinderen die niet geregistreerd worden als

ze geboren worden. Heb je daar ervaring mee? Eh ja, als eerste om het een beetje in de context

te plaatsen is het wel handig om te weten dat je dus eh in mijn geval heb ik meerdere ouders gehad.

Eh dat je een soort van ja, je hebt je eigen ouders zeg maar binnen de buitenwereld ouders,

je biologische ouders, mijn biologische ouders. Maar in de in de cult heb je ook nog culouders.

Oké. En daar wissel je in één van in de zoveel tijd wissel je daarvan. Dus dan heb je eigenlijk

verschillende cultouders. Ja. En ja, dat is de opzet vooral om eh nergens aan te hechten. Dat

is een beetje de reden daarachter. Maar daarin komt het wel voor dat je dus eh halfzusje hebt.

Ik heb eh halfzusje gehad. Dat was dus het dochtertje van mijn vader met een andere

vrouw die dus in de cult ook zat. Maar dat kindje was niet geregistreerd. Heb je die gekend? Ja,

die heb ik gekend. Die kwam ik dus heel vaak tegen op feesten en op eh ja, op bijeenkomsten. En ik

wist dat zij dus een een halfzusje van mij was. En of dat nou gezegd was, dat denk ik haast wel.

Jaen of dat ik het wist gewoon van ja voelen. Dat je het voelde. Ja. Maar eh het wordt natuurlijk

ook gezegd om mee te kunnen chanteren of mee onder druk te kunnen zeggen zetten. Eh dus ik denk haast

dat het wel gezegd is aan mij. Ja. En chanteren onder druk zetten, daar bedoel jij mee jij dat

jij iets moet doen en als je het niet doet, dan gebeurt er iets met haar. Ja. Ja. En dat ja,

zo'n zo'n meisje waar je dan eh meer mee mee hebt, je hebt daar toch wel een soort van bloedband mee,

dat gaat je meer aan het hart dan een willekeurig ander kind, wat daar ook aanwezig is. En eh ja ja,

dat dat eh dat raakt veel meer en dat doet nog wel een keertje extra bedenken van eh eh

zeggen we ja of nee. Ja. Nou, daar word je ook mee gemanipuleerd waarschijnlijk met die band,

met de haar. Ja, klopt. Dus ik denk wel dat het eh expres gezegd is. Ja. En ik kan me ook

herinneren dat ik een aantal keren een jongen heb gezien en eh hij was hij was een donkere jongen

van een jaar of negen. En hij had wat donkere krulletjes. Ja. wat ze daarmee deden in de groepen

en hoe ontzettend ze die hebben mishandeld en uiteindelijk ook hebben ze laten sterven. Dan denk

ik die moet wel in zo'n netwerk zijn geweest, want die was niet meer toonbaar voor de buitenwereld

zeg maar. Dat eh die hebben ze verborgen gehouden. Kan niet anders. Ja, wat vreselijk. Ja. Ja. En ik

denk wel ja dat dat kind moet ergens weggehaald zijn eh uit een ja als minderjarige asielzoeker

misschien wel. Ik weet het niet zo goed. Het is lang geleden, maar ehm ze was geen Nederlands eh

geboren kind. Oké. Ja. Ja, die kinderen lopen ook risico, hè. De alleen de alleengaande minderjarige

eh asielzoekers, hè. Daar zijn natuurlijk helemaal dan geen ouders bij. En eh dit zijn natuurlijk

super kwetsbare kinderen. Ja. En we weten ook wel dat er heel veel van die kinderen verdwijnen,

hè. Daar is onderzoek naar gedaan. Ja. Ja. En dat zal deels ook door deze netwerken of in

deze netwerken zijn. Ja, vooral dat ik zag dat hij zo ontzettend vermaagd was en zo ja, buitensporig

veel mishandeld was. Denk ik ja, dit kindje kan je niet morgen naar school laten gaan. Dat gaat Nee,

dus die leefde gewoon helemaal niet in de buitenwereld meer bedoel jij. Dat kon gewoon niet

inderdaad. Nee. En de ongeregistreerde kinderen leven ook niet in de buitenwereld, hè. Nee, nee.

Dus daar vond ik altijd wel dat daar een gradatie in zat van het lijfelijk eh eh ja, kwaad toedoen

aan aan het lijf zeg maar. Ja, wat zichtbaar bij bij zichtbare sporen van mishandelingen en

van allerlei andere dingen. Ja, bij een kind wat weer naar school moet de volgende dag eh

wordt het veel onzichtbaarder gedaan, bedoel jij te zeggen? Ja. Ja, de klappen waren net zo hard,

maar ze kunnen ook echt slaan, zodat je het niet weer ziet. Ja. En bij de ongeregistreerde kinderen

of de kinderen die daar anders naartoe hoefden, daar daar maalden ze daar niet om hoe te ruiken.

Konden ze hun gang gaan. En dat zag je gewoon. Ja, velijk. Ja. Ja, dat was goed te zien. En ik denk

dat ik daarom ook wel wist van eh die horen die moeten morgen weer naar school en die eh die ga

ik hoop misschien dat ik ze volgende keer nog zie en anders weet ik dat ze dood zijn. Ja. Wil je nog

meer vertellen over hoe dat met je halfzusje Ja. afgelopen is of ehm eigenlijk niet omdat het mij

heel erg raakt. Ja. En eh de herinneringen zijn nog heel levendig voor mij, maar heeft het niet

overleefd. Dat is dat is eh zeker. Ehm maar hoe eh hoe dat gebeurt is ja, dat uiteindelijk ehm

is ze gestorven op een afschuwelijke manier. Net als de alle kinderen die daar eh gestorven zijn.

En het is best wel moeilijk deze podcast ehm omdat het eh zo persoonlijk is om dingen te vertellen.

Maar ja, ik ga hier ook niet eh 45 minuten zitten huilen. Dat heeft ook geen zin. Maar eh het is

echt wel voor mij schipperen van hé ehm hoe zeg ik iets eh en leg ik het uit? Zoals nou 24 uur op de

grond. Ja, ik heb dat al een aantal keren eerder gezegd en ik kan ook wel een beetje automatisch eh

overkomen, maar zo voelt het van binnen helemaal niet. Ik weet heel goed dat dat echt heel foute

boel was daar. Maar omdat je toch bezig met een podcast bent en dat ook nog wil vertellen en eh

mensen over wil laten horen, is dat soms een beetje schipperen van heyé eh waar laat ik de

emoties en waar praat ik eh op de juiste manier en een een fatsoenlijk verhaal bij elkaar. Ja,

dat is wel eens een beetje moeilijk. Ja, dat is heel begrijpelijk natuurlijk. Het zijn eigenlijk

hele emotionele dingen om over te praten en het zijn natuurlijk ook hele diepgaande dingen. Ja.

En het is verschrikkelijk lijden wat jij hebt ondergaan, maar ook wat je hebt zien gebeuren met

anderen. En ja, daar zijn natuurlijk ook gewoon geen goede woorden voor te vinden, hè. Dus ja,

we doen ons best om daar zo goed mogelijk over te kunnen praten. Maar het is natuurlijk ook heel

begrijpelijk als je wel emotioneel wordt. Maar ik snap heel goed dat als je praat dat je dat niet

altijd tegelijkertijd ook allemaal kunt voelen. Nee. En daar daar zorg ik voor mezelf ook wel in

dat het ja dat het haalbaar blijft en dat het eh hè dat ik me daarvoor ook wel een beetje bescherm.

Ja. Dus als het een beetje automatisch klinkt, dan is dat niet mijn bedoeling. Maar dan eh ja,

ook om mezelf een beetje te beschermen. Ja, dat is dan de manier waarop je er wel over

kunt praten eigenlijk. Waarop je er wel over kunt vertellen. Ja. Ja. Ja. Want als ik erover vertel,

zal ik over mijn zusje vertellen die eh die daar gestorven is. Het staat op mijn netvlies. Ik kan

het ik kan het zo terugvertellen, maar ja, ik doe er ehm doe mezelf tekort om dat eh zo ook

in het openbare te gooien. Ja, snap ik. En ik vertrouw er ook op dat je daarin heel dicht bij

jezelf probeert te blijven, hè, van wat je wel en niet kunt delen, ook wat je zelf aan kan. Ja.

En uiteindelijk hebben elke survivor heeft zijn eigen verhaal hierin en kan heel goed bedenken

hoe het is eh als iemand sterft voor je ogen. Ehm dat daar hoeft dat dat brengt mijn verhaal

niet extra eh in mee zeg maar. Dat voegt in die zin niet iets toe om de gruwelijke details te

vertellen bedoel je? Nee, het voegt niet iets toe. Iedereen heeft daar zijn eigen verhalen

voor en iedereen eh kan daar heel goed eh zelf iets bij bedenken. Dat denk ik ook. Ja. Ja. Ja.

Ja, misschien is het gewoon sowieso wel goed om eh om eens even te vertellen aan de luisteraar

dat wij doen dit natuurlijk ook voor de eerste keer hè, een podcast. Hoewel dit is de derde

aflevering, maar toch dit is ook nieuw voor ons. Eh we zijn hier helemaal geen professional in.

Ehm dus wij proberen het zo goed mogelijk te doen, maar het is voor ons ook leren en eh groeien en

nou ook van de feedback weer weer leren. En ehm we praten er soms over alsof het allemaal gesneden

koek is. Want dat is het eigenlijk natuurlijk voor ons, hè. voor Emma omdat het haar eigen

ervaringen zijn en voor mij omdat ik natuurlij zo lang werk met eh survivors van eh deze vreselijke

dingen. En dan komt het misschien soms over als gesneden koek of eh ik vergeet gewoon eh vragen

te stellen die misschien voor de luisteraar heel belangrijk zijn. Maar daarin zijn we gewoon aan

het leren en eh we hopen er steeds beter in te worden. Maar we zijn eh niet perfectionistisch.

Nee, en we we gaan wel eens van hak op de takel onderwerpen zijn voor ons ook gewoon om over te

praten. En ja, dan proberen we ook wel in de afleveringen gewoon de beetje chronologische

volgorde aan te houden. Maar en we hebben het er net over gehad, dat kan ook eigenlijk gewoon haast

niet, want het is zoveel en zo groot, maar we doen ons best en eh ik denk dat dat eh dat goed is.

Dat is genoeg om ons best te doen. Ja. En het is inderdaad er is zo ontzettend veel over te zeggen

dat het gewoon niet mogelijk is om een soort chronologische volgorde eh te hebben. En eh

dan zijn zullen er toch altijd weer dingen zijn die later nog weer aangevuld kunnen worden. Dus

maar goed, wij zijn voorlopig niet van plan om eh hiermee te stoppen. We gaan gewoon eh door zolang

als wij dat eh zo voelen en willen. Ja. Dus vanzelf komt er van alles en nog aan bod. Nou,

we kregen namelijk een hele mooie vraag en ook een hele moeilijke vraag van hoe laat je nou

eigenlijk je kern groeien? Daar heb ik natuurlijk over gehad in de eerste en de tweede aflevering

ook wel. Ja. Hè, hoe laat je je kern groeien? En voor mij is dat eigenlijk een beetje heel

vanzelfsprekend. En toen kregen we de vraag van hoe doe je dat? En toen dacht ik ja, dat is een

goede vraag. Hoe hoe doe je dat? Ja. Ja, daar heb ik echt een poosje over na moeten denken,

want eh ik wist het eigenlijk helemaal niet echt goed, want ik hoor dus eh van Carla ook dat er dus

heel veel mensen zijn die wel dis hebben, maar niet een grote kern. Ja. Die dat in elk geval

helemaal niet zo ervaren, hè. die geen kern in zichzelf ervaren of waar inderdaad de kern heel

klein is gebleven of een babytje is gebleven of heel erg verborgen is geraakt, zodat de persoon

in het heden eigenlijk helemaal niet meer ervaart dat er nog ergens een kern is. Klopt. Ja. Ja,

want ik eh vertelde net over hè dat ik een babytje was en eh ja 24 uur op de grond en ehm daar ben

ik ook voor het eerst gesplitst. Daar is mijn mijn kern eh gesplitst in eh ja, en wij noemen

dat de eerstgeboren. Eh die is daar afgesplitst van mijn kern. En eh en vanuit die eerstgeboren

ben ik verder gesplit. Er zijn eh daar is het systeem eigenlijk eh beginnen met opbouwen. Dus

als ik dat zo voor mij zie, zie ik dus wel dat er een stuk kern van mij bewaard is gebleven.

En zo heb ik dat ook ervaren. Dat dat is natuurlijk op zich al heel erg mooi dat er

nog een stuk kern eigenlijk een soort ongeschonde of ja, ongeschonden bewaard is gebleven. Is die

kern dan een babytje gebleven in eerste instantie? Niet als babytje, maar wel ik denk wat jij net zei

dat ik het meeste eh kan herkennen in helemaal teruggedrongen. Oké. Helemaal weggemaakt.

Omdat ik ehm heb gemerkt de eerste eh jaren dat ik eh eh met mijn begeleider aan de slag ben gegaan,

dus met mijn delen is dat we heel veel eh gesprekken hebben gehad. Hij heeft heel veel

gesprekken gehad met mijn buitendelen en met mijn verdedigers, want die kwamen natuurlijk al eh heel

snel boven van eh er is hier niks te zoeken en eh wegwezen en eh het gaat allemaal prima met

ons. Dat zijn meestal de eerste delen denk ik eh de beschermers toch die die in actie komen als het

iets te dichtbij komt. Denk wel. Ja. Ja. En eh en eh nou daar heeft hij dus best wel heel veel

tijd en aandacht en energie in gestoken. Ik denk ook wel met het doel om om een stuk vertrouwen te

winnen daarin en eh ook te laten zien van eh ik ben ik ik ben er en ik ga niet weg, want wij zijn

altijd natuurlijk eindeloos verlaten en verlaten en verlaten. En dan komt er iemand en die zegt:

"Ik wil met jou werken en ik ben er en ik ga niet meer weg. Nou, dat was echt een nieuwe boodschap

die we die we niet kenden. En die dus ook echt eh met de ene die geloofde dat onmiddellijk en die

had echt zo ja hè eindelijk. En dan z van nou dat gaan we nog wel eens uittesten. En dan zei

nou daar geloof ik nooit niks van want iedereen weet je. Dus dat werd heel wisselend ontvangen.

We kregen toen ook wel snel de jongens eh en meiden eh voor die heel makkelijk ehm in staat

waren om mij weg te maken. Eh die dus heel heel makkelijk met foefjes van en huppakee en mij

is er niet meer. En zo konden zij dus hun eigen agenda's eh en eigen plannetjes blijven draaien.

En met eh die eerste niet meer bedoel je dan eigenlijk dat je het allemaal niet meer meekreeg.

Ja. Dan werd ik dus helemaal naar achter gedrukt. Helemaal Ja. uit het bewustzijn eigenlijk. Uit het

bewustzijn. Ja. Ja. Dus dan kreeg je gewoon niet meer mee wat er in in het bewustzijn

gebeurde. Ja. En ik denk dat daar mijn kern ook is altijd is gebleven buiten het bewustzijn. die

heeft eigenlijk niks meegekregen van wat er verder gebeurd is. Nee, nee, dat klopt. En en in in mijn

kern wist ik eigenlijk heel erg goed eh wat mij heel erg opviel is dat ik heel goed wist wat goed

en fout was. Ik had daar een groot onderscheid in. En dan denk ik, daar heb ik veel over nagedacht,

denk ik. Als je dit hebt meegemaakt dat je dan wel eens zo murf bent dat je denkt van het maakt mij

niks meer uit of het goed of fout is. Eh ik doe het wel, weet je wel. En dat heb ik nooit gehad.

En die beweging heb ik bij heel veel van mijn delen teruggezien als van het maakt wel heel erg

uit wat hier gebeurt en wat hier gebeurt klopt niet. Zeg je eigenlijk dan ook dat hoewel jouw

kern niet meekreeg wat er allemaal gebeurde op de achtergrond toch de drijvende kracht eigenlijk

was? Nou soms soms denk ik daar wel over ja dat dat zo is. Want dat is eigenlijk toch gewoon een

heel stukje karakter eh wat daar wat daar zit. een stukje onrecht dat wa hè waar we niet tegen

kunnen, maar ook een stukje van hunt wel 100 keer zeggen dat het wel goed is. Het is gewoon je gaat

het niet goed bij me kunnen praten. Ja. Ja, ik vind dat altijd ontzettend mooi, want ik geloof

dat eigenlijk wel heel erg hè, dat dat eh dat dat je kern of een stuk van je kern in elk geval eh

echt ongeschonden bewaard kan blijven. Eh maar dat daar eigenlijk degene woont die eh die je in wezen

bent. Ja. En die dus niet ja aangetast kan worden door alles wat er dan door de daders gebeurt. Hant

wie jij in wezen bent is nog ergens onder alles en die blijft dus eigenlijk ook ongeschonden. Ja.

En zo heb zo ervaar ik dat echt gewoon precies. Wat mooi. Ja. Door alle jaren heen en denk ik:

"Ja, maar zo zit het denk ik bij mij in elkaar. Ik heb het teruggevraagd daar bij begeleider. Ik wist

het ik wist het gewoon dingen niet meer omdat heel veel dingen gaan op bij mij op gevoel en intuïtie.

Maar ik ben ook heel visueel ingesteld, dus ik zie ook gewoon dingen die moeten gebeuren ook

in de binnenwereld zeg maar. Dat is ja, ik denk dat dat een zegen is eh als ik dat zo heb. Dat

je kunt kijken in je binnenwereld bedoel je? Ja. Eh ik denk dat dat ook wel een zegen is,

want ik ken ook verschillende mensen die dat helemaal niet kunnen eigenlijk hè. die dus wel

van alles voelen vanuit hun binnenwereld, maar die eigenlijk daar geen zicht op hebben. Nou, ik zie

mijn delen. Ik wil weten hoe ze eruit zien. Rood, klein, eh jonge meis, dat maakt niet zoveel uit.

En dat ik denk dat dat helpt omdat ik dus ook als je ze ook ziet zie je ook een houding. En het is

natuurlijk vaak zeker bij de verdedigers grote mond, maar als ik verder kijk dan zie ik daar

gewoon een heel kapot hart. En daar heb ik heel vaak op in kunnen spelen in de verdedigers en dus

niet alleen maar reageren op wat ze zeggen, maar dus ook wat dieper doorkijken en eh achter het

gedrag achter het gedrag eigenlijk kijken zeg maar. Ja, precies. Nou ja, en da en vanuit Ja,

toen wist ik dat nog niet, maar dat kan ik dus nu vertellen. Maar ehm wij zijn op een gegeven

moment wel begonnen met eh dat we merkten dat de grote jongens, de verdedigers, grote meiden,

dat die de kleine kleine delen echt de baby'tjes de de peutertjes aan de kant drukten steeds van

ah zijn niet belangrijk hè. Ze zitten alleen maar te schreeuwen, zitten alleen maar te huilen zijn

irritant, lastig. Ik had daar last van. Nou ja, last is een beetje een naar woord, maar ik voelde

die onrust van hun eh door de dagen heen. Bedoel je nu van de kleintjes of? Ja, van die peutertjes

en baby'tjes. Want zij raakte mij eh precies op waar zij gesplitst en en getraumatiseerd

zijn. En dat was verlaten zijn, alleen eh gelaten worden. Eh geen vader en moeder hebben eh alleen

zijn intense leegte. Ze hadden pijn. En die voelde ik en het enorme huilen, constant huilen, huilen,

huilen de hele dag door, daar haalde mijn buitendelen. Die jongens die ook dus aan de

buitenkant hun werk moesten doen, hadden daar echt last van, want het was een complete stoorzender de

hele tijd. Dat lijkt me ook eh eh best wel heel heftig als je voortdurend gehuil, want ik ik neem

aan dat je dat dan hoorde in je hoofd. Dat hoorde ik in mijn hoofd en dat is ontzettende trigger.

Ja, een stoorzender eh om om te concentreren op de andere dingen. Dus ik had met mijn begeleider over

gehad van het is eigenlijk wel heel erg belangrijk dat we wat met die met dat kleine spul gaan doen,

met die baby'tjes, met die peutertjes. Toen hebben ze een poosje ondergebracht in een soort van eh

crashachtige toestand. Een paar grote jongens en meiden opgezet. Nee, wij zorgen wel voor ze. Nou,

helemaal goed. Maar het huilen stopte niet. Nee. En eh op een gegeven moment dachten we van: "Ja,

wat hebben ze dan nodig?" En toen dacht ik: "Ja, met mijn moeder met mijn moederhart, dat

kleine babytje moet gewoon vastgehouden worden." Ja. En die peutertjes moeten getroost worden,

want ze zijn ze zitten nog steeds in die in die in die traumatische eh situatie. Ja. Ja. Zij leefde

daar nog in. Ja. Ja. En toen hebben we de stoute schoenen aangedaan, want dat was heel spannend.

Want als ik namelijk dichter bij mijn delen kom of ze uitnodig om dicht bij mij te zijn, voel ik

hun voel ik hun merk ik wat ze denken, merk ik hoe ze zijn. En dat is soms hartstikke heftig. Eh want

ik voel dan letterlijk ook hun pijn. Ik voel hun ik zie wat hun aangedaan is. Dus hoe meer ik naar

elkaar toe ga, hoe meer ik van hun meemaak. Ja. En dat vond ik heel erg heel erg moeilijk, want als

ik bij zo'n babytje in de buurt kwam, dan zag ik die dus op de grond liggen. Daar helemaal alleen.

Gewoon navelstrengetje. Alles zat er gewoon nog aan. D ik denk maar ik wil dat niet zijn. Ik wil

daar niet in de buurt komen, want dat doet mij zo zeer om dat te zien, want ik weet dat ik dat ben.

Ja. Ja. Hè? Ja, die die vertaalslag kon ik Ja, die kon je dan vrij snel maken. Dus dat was elke keer

wel echt een eh ja, de moed zoeken om om dat te gaan doen. Maar wat wij gedaan hebben is eigenlijk

van eh we lopen naar binnen en mijn begeleider, ik weet niet hoe hij dat gedaan heeft precies,

maar die kon mee en we hebben wat kleine spul opgepakt en eerst bij mijn begeleider tegenaan

gezet. gewoon dat hij daarom arm eromheen dat de handjes gevoeld konden worden. Eh de armen gevoeld

gewoon vel, weet je wel, gewoon lichamelijk contact wat huidcontact. Ik merkte dat er heel

veel huidhonger was. Denk ik: "Ja, dat is ook niet zo verwonderlijk als je dus zo klein bent

en je bent nooit bij je moeder geweest." Nee, precies. Dus dat vond ik ook niet raar ofzo.

Maar het was wel even zoek van hé, hoe gaan we dat doen? Natuurlijk hè, want het was ja, wel weer één

lijf en dat is natuurlijk ja, ingewikkeld soms. En en eh ja. Ja. Je lijfelijk ben je geen babytje

meer. Lijfelijk ben je geen babytje meer. Dus dat was ingewikkeld. In die tijd heb ik ook een

andere begeleid erbij gehad. Dat was eh een vrouw. Dus dat was handig. Dan kon dat daar kon je iets

meer in bewegen zeg maar. En we hebben gewoon dat kleine spul gewoon tegen de begeleider aangezet

en de handjes vastgehouden. De gezicht mocht af en toe gevoeld worden als dat nodig was. En zo

konden we die babytjes het gevoel geven van hé, je bent nu geborgen. Eerst mama was er niet toen,

maar h en dat kan je natuurlijk zeggen tegen zo'n kleintje dat helpt niet. Maar dat was wel

de beweging die we maakten. Ja, wij zijn er nu en in het begin mijn begeleider is er nu. Want

ik was daartoen niet in staat nog omdat ja, ik was nog te ver naar achteren. Nee, in het begin

kon je dat nog niet zelf Nee, dat kon ik niet zelf eh doen. Ik kon op een afstandje staan kijken. Ja,

maar verder eh niet daarop. Je kon nog niet op handelen, maar je wilde het wel dat het dat ik

wilde dat gebeurde wel. Precies. Ja, je wilde wel. Dus ik stond dat toe eh mijn jongens en meisjes,

dat ging altijd in overleg ook met de grote jongens en meiden. Omdat daar ook nog wel

heel veel connecties waren. Dat er grote jongens waren die zeiden: "Ja, maar die delen daar heb ik

altijd voor gezorgd. Die horen bij mij." Oh ja. En denk maar niet dat jij daaraan gaat zitten. Weet

je wat? Ja. Oh ja, die waren ook heel beschermend dus over sommige kleintjes. Ja. Ja. Dus dat moet

altijd heel goed in overleg en dat ze ehm erbij konden zijn en dat we dat ze konden kijken. Ze

mochten er bij wijze van naast gaan zitten. Nou, dat hoefde natuurlijk helemaal niet. Dat

is helemaal niet nodig. Maar ja, dus ze stonden op het afstandje te kijken. Maar altijd hou maar in

de gaten. Doe maar. Wij doen geen dingen die niet kunnen. Wij doen geen dingen die geheim zijn. Nee,

dit is alleen maar oesteren, vasthouden en laten merken aan dat kleintje. Je mag hier

huilen en je mag uithuilen en je mag ehm Nou, ik heb later een een psychologen gehoord die zei:

"Als je een kind de hè een kind valt, komt naar binnen gerend eh mama mama, weet je wel, kruip

bij je op schoot en daar maakt hij eigenlijk heel de de emotionele beweging af. En als je getroost

wordt en dan krijgt een pleister en wordt naar hem geluisterd, wordt eh gekoesterd, kus je erop, hè,

hè. Snik, snik, snik, klaar. Nou, dan heb je die emotionele beweging afgemaakt. Dus toen dacht ik h

maar dat is eigenlijk heel erg belangrijk. Ja. Dus we hebben de dat dat kleine spul, die kleutertjes,

de peutertjes, de baby'tjes hebben we ruimte gegeven om gekozesterd te worden eh door iemand

die wij vertrouwden. Ja. En daar konden ze hun beweging afmaken. En daar kwam rust. Ze stopte

met huilen. Ze stopte met roepen om mama en papa. Er kwam rust en er werd vertrouwen van oh maar er

is dus nu wel iemand. Er werd ook wel eens heel strak vastgehouden, weet je wel, van eh je mag

nooit meer los. Maar dat je dan weet: "Oh, maar volgende week is die is hij er weer hoor." Weet

je wel. En en die week daarna is hij er ook weer. Dus dat vertrouwen ging eigenlijk groeien. Dat

ging groeien. Ja. En op een gegeven moment zei mij begeleiden van eh hey eh Emma, kom eens kom eens

wat dichterbij. Wil jij ook dit babytje even vast gaan houden? En eh dat ik er bij naast gaan naast

kon gaan zitten en het niet altijd direct durfde vast te houden, maar dat ik een handje vasthield.

En dat kon je dan van binnen doen. Ja, dat kon ik van binnen doen. Ja. En op een gegeven moment dat

ik denk: "Ja, maar dit is dit is een stukje van mij. Dit ga ik nu dit ga ik nu heel dicht tegen

mij aantrekken. Dat kon je voelen. En toen kon ik dat toen kon ik dat gaan doen. Ja. Ehm maar

ik had daar hè die die vraag over van de bange kern. Eh dat was die vraag wat mijn mijn kern is

nog zo bang. Nou ik was scheidbenauwd. Ja. Ik was zo bang. Het is zo heftig wat je hè van hun Ja ja

je vermengt daar dus je maakt alles mee wat hun hebben meegemaakt. Ja. Het is eigenlijk ehm ja,

je krijgt eigenlijk terug wat zij voor jou gedragen hebben. Juist dat dat is het. Dat is

het en voor mij voor de eerste keer. Ja. En dat je dan de ernst ervan tot je door gaat dringen,

denk ik. Want dit is zo heftig gedrag wat ik zie bij bij dat kleine spul. Dat is niet van nou ja,

wat ik eerder noemde, dat is niet van zweetvoeten of dat je papa een keertje verkeerd naar je

gekeken, maar dit is zo heftig mishandeling. Dit is zo heftig verkrachting. Dit is zo heftig

verlaten zijn. Dit is zo in de war gebracht compleet. Het is natuurlijk ontzettend intens

omdat als je zo klein bent kun je je eigen emoties totaal niet reguleren. Nee. En je emoties mochten

er op dat moment ook niet zijn. Nee, klopt. Als jij dat babytje eh was wat weggelegd is, die

kon daar niet heel hard gaan huilen. Nee, dat was niet de bedoeling. Nee, dus dat is altijd gestopt,

hè. Dus dat is altijd eh binnen moest dat gehou binnengehouden worden. Ja. En dat was ook echt

gewoon eh als er zo'n kleintje hè bij ons trokken uiteindelijk bij ons en later helemaal bij mij.

Ja, dat dat was onbedarlijk huilen en onbedaarlijk ehm pijn hebben. Weet je, dan denk ik: "Ja,

kom alsjeblieft bij mij." Dat Ja. Ja. Dan ging je echt voelen dat jij het ook wilde om ze bij

jou te nemen. Daar en daarin merkte ik dus dat ik begon te groeien, want er kwam een heel groot stuk

moedergevoel kwam over mij. Dat had ik natuurlijk van mijn eigen kinderen, maar dat had ik nooit

gehad. nooit nooit gevoeld voor mijn voor mijn kleine delen. Ik merkte dat ik daarin ging groeien

en ook en op een ander vlak ben ik gaan groeien naar mijn jongens en meiden dat ze zeiden van ehm

dat ze lieten blijken van ja die kleintjes mogen allemaal lekker daar tegen die begeleider aan

zitten en wij niet weet je wel. En toen zei ik: "Ja, maar jullie hebben net zoveel eh meegemaakt

als dat kleine spul. Nog meer. Jullie hebben ook zo'n pijn van het verlaten zijn en zo pijn van het

alleen zijn. En die intense leegte ervaren jullie ook. Je bent welkom." En dat ging natuurlijk op

een hele andere manier, weet je, want dat zijn jongens en meiden. Ja. Maar die willen wel eh

gewoon eens even voelen dat er iemand is. Die willen een arm om hun heen of even van: "Hey,

dat heb je gewoon hartstikke goed gedaan." Die hebben natuurlijk hele andere behoeftes. Ja,

maar die waren er wel. En dat wij daarvoor ruimte maakten en ook bij mij. En dat ik hun dus een

soort van ja, door zag. Dat ik door dat gedrag, door dat hele scheeuwen, door dat hele agressieve

gedrag heen kon en kon denken: "Ja, ik zou ook zo reageren als ik als ik dit leven achter de rug

had." Ja, tuurlijk. Ja. En dat ik leerde daarin ook om eh mezelf erbij te pakken en naar eerlijk

naar die jongens en meiden ben gegaan van ik wil bij jullie zijn en ik vind het hartstikke eng.

En dan zei ze: "Waarom ben je dan bang?" Ik zei: "Nou ja, als ik als ik bij jullie kom dan voel

ik wat jullie voelen." Ja. En nu niet, weet je wel. Ja, nu ik wel eens doe jij maar. Ik

zeg maar ik kies ervoor om naar jou toe te stappen en jou aan te raken en dichtbij me

te trekken als je daar behoefte aan hebt. Maar wij vermengen dan met elkaar. Dus betekent dus

dat ik jouw gevoelens krijg, maar jij krijgt ook mijn gevoelens. Ja, dan ga je echt samen voelen,

hè. Zij hebben we natuurlijk al die tijd eigenlijk jou ook beschermd daar tegen. Ja. En dan of dan

ga je eigenlijk samen voelen wat er ja, wat er gebeurd is. Ja. En kon hoe was dat voor jou delen

dan? Want zij hebben jou dus eigenlijk altijd beschermd. Ja. Ineens kom jij eigenlijk naar

hun toe. Konden zij dat toelaten? Nou, ze hebben mij wel zien groeien daarin. Ze hebben natuurlijk

altijd gezien hoe ik met de kleine spul eh om ben gegaan. Ook buiten de sessies pakte ik dat

op en ben ik dat thuis gaan doen. Dat hebben ze gewoon gezien. Ik heb er is ook ja, qua intuïtie

heb ik heel veel gedaan. Eh het is niet dat ik eindeloos naar binnen liep om daar gesprekken

te voeren. Het ging ook gewoon door de dag heen. Ja. op je intuïtie eigenlijk gewoon een beetje

natuurlijk. Ja. En dat ik wel eens dacht van hoe weet je dat? Ja. Ja. Maar ik ben door die en die

bij bijgepraat. Oh nou prima. Weet je wel helemaal goed. Eh heb ik niks van meegemaakt is dat maar

dat geeft niet. En zo gebeurde er dus ook dingen die vanzelf gingen. Oh ja. Dus je kreeg eigenlijk

dan nog steeds niet alles mee, maar dat gaf ook niet. Zo. Nee, want dan dat dan is het leven hier

ook niet meer niet meer eh vol te houden als je alles mee moet krijgen. Precies wat er gebeurt van

binnen onderling enzo. Nee, nee. Als zolang het ten goede eigenlijk is. De hoofddelen die hebben

heel veel meegekregen van hoe wij dat proces van eh hè hoe we die kern hebben laten groeien,

proces van hechting, het proces van geborgenheid. En daar was zoveel eh ja ehm body onder gekomen

eigenlijk dat ze zeiden van hé, maar wij kunnen dat verder ook hier gaan dragen. En dat ik ook wel

eens delen had jongens, ik echt deze week nou kwam bijvoorbeeld bij een sessie eh een een nieuw deel

naar boven dat ik wel eens overleg van ja jongens ik ik kan hier van de week gewoon zo weinig tijd

aan besteden omdat ik ik kan er er staat op op in dat gezin ook hè van alles op stapel. Dus hoe

gaan we dit doen? Nou, zeiden ze ik ik hou hem er wel even bij. Ik zag wel even dat hij niet weer

kwijt raakt in het systeem bij ze van. Oké. Dus dan gingen ze ook voor elkaar eigenlijk zorgen.

Ja. Ja. Of wij praten wel even bij met wat er allemaal gebeurd is de afgelopen jaren. Denk ik:

"Oh, wat fijn. Wat hoef ik dat niet te doen." Als er een nieuw deel ofzo kom als er een nieuw

deel kom. Ja, in het begin heb ik dat echt eh ja, opnieuw de rondleiding door het huis en opnieuw

eh iedereen voorgesteld bij wijze van. Ja, maar op een gegeven moment zei ze van nou eh dat doen wij

wel even over of het was alweer of het ging dus door de vermenging heen oké kwam die informatie

allemaal beschikbaar. Ja. Dus dat ja, dat ging ook gewoon sommige dingen zijn heel moeilijk

terug te vertellen en en uit te pluizen van dat ging precies zo of dat ging precies. Heel veel

dingen gingen gewoon ook zo. Ja, dat dat is voor mij ook heel herkenbaar, hè. Als als zo'n proces

eenmaal in beweging komt, dan ehm gaat het ook een beetje natuurlijk. En dan kan je soms niet altijd

terughalen hoe is iets nou veranderd of hoe is iets nou gebeurd of hoe ben je ergens ingegroeid,

hè? Omdat het ja, het is een soort natuurlijk verloop. Als eenmaal dat proces eh gestart wordt,

dan blijft het ook gaande. Zelfs als je er even geen aandacht aan kan besteden of als je er even

niet bij stil kan staan, dan gaat dat proces toch door. En dan ineens kijk je terug en denk je:

"Hey, dit is veranderd of dit is eh gegroeid of heyé, dit is gebeurd." Ja,

klopt. En dan kan je niet altijd terughalen van ja, dat is misschien precies zus ofzo gegaan. Nee,

klopt. Is dat herkenbaar? Ja, dat is heel erg herkenbaar. En eh maar ook gewoon ja, de lof

naar mijn delen toe van als ze dus weer bij hadden gepraat. J geweldig, weet je wel, jullie helpen

gewoon. En ook andersom dus dat ze zeiden van nou eh Emma wil jij even met die eh even praten of wil

jij zorgen dat hij met de begeleider aan bod komt? Want ja, dit is eh hier kunnen we niks mee. Nee,

dus er werd ook informatie gewoon dan eigenlijk weer aan jou doorgegeven van wat er nodig was.

Ja. Ja. En wat ik ja, over de bonding zeg maar gesproken, ik denk dat ik het meeste

heb kunnen geven aan hun dat ik eh de lading wat zij meedroegen heb kunnen erkennen. Ik weet nog

heel goed dat ik een keer bij jou was en dat ik eens een keer wat vertelde over mij en dat jij

zei eh en toen schoot er één van mijn jongens boven en die zei toen ik ben eh ben geslagen

en dat de tranen in jouw ogen stonden en dat ik van binnen hoorde nou als ik daar allemaal

moet huilen dan weet ik het ook niet meer. De rest dat wil ze vast niet horen, weet je wel.

Dus maar dat was voor mij wel echt een eyeopener van ja ehm als er zoveel al met je gebeurt is,

kan je ook gewoon heel erg afvlakken en heel erg murf worden. Ja. En denk ik dan is het toch

ook mijn taak om constant die lading op de juiste plek terug te leggen. Ja. Om dat te erkennen. Ja.

Ja. En door dat door dat vermengen werd ik daar constant met mijn neus bovenop gedrukt van oh ja,

ik heb één voorbeeld over een een baby'tje die op een gegeven moment eh dat ik die bij me

trok en dat ik ik rook aan haar en ik rookte een een een lijmlucht om haar heen. En ja,

dat is PVC lijm. die ken ik eh van het eh van van onze verbouwing eh een poosje terug. Ja.

Dat ik denk van ja, maar dit is dit is lijm. Dus jij kan eigenlijk van binnen ook ruiken.

Moet ik dat? Ik kan van binnen ook ruiken. Ja. Ja. Oké. Ja. Ja. Ja. Nou, geen poepliers hoor.

Maar ik kon haar zij ademde lijm uit. Oké. Dat kon jij gewoon ruiken. Ik kon dat ruiken en

ik denk wat is dit? Oké. En ik heb haar bij me gepakt, want haar wel heel wazig. Eh ze ze was

flauw ehm slap. Ik denk: "Ja, dit is niet goed." Dus op een gegeven moment heb ik dit ev had ik

dat even gestopt en teruggegaan naar het ja, hier en nu zeg maar. Dus ik zei tegen mijn begeleider:

"Ik zei ik ik ruik ik ruik lijm. PVC lijm." Ik zeg: "Wat wat wat is dit?" En toen zei hij van:

"Het is eh dat wordt gedaan om kinderen eh te verdoven dat ze geen pijn meer voelen." Ik denk:

"Ja, die snap ik, want je hebt de lijmsnuivers, hè, de van de straatkinderen. Die die had ik

begrepen." En toen zei hij van: "Maar dat wordt ook gedaan zodat een babytje dus geen hongergevoel

meer heeft." Nou, die sloeg in als een bom. Zo. Ja, ik denk dit is echt gewoon heel heel

heel heftig. Ja. En ik ben teruggegaan bij wijze weer naar binnen. Ik had het babytje nog steeds

eh tegen me aan en ik heb haar zo gekoesterd en ik heb haar zo vastgehouden. En eh ja, ik heb volgens

mij heb ik weet het niet precies wat ik precies gedaan heb, maar ik denk dat ik gewoon mijn pink

heb aangeboden voor haar haar hongergevoel eh te stillen in plaats van die lijm zeg maar. Sabbel

maar op mijn vinger. Bewijs ervan, weet je wel. En dat hebben dat hebben ze gezien. Dat hebben de de

de grotere hebben we dat gezien. De grotere delen. Ja. Dat ik dus zo voor haar wil zorgen. Eh zo wil

aan haar ja aan haar ehm eh hoe noem je dat? Haar behoefte wil voldoen. Behoefte wil eh voldoen. Dat

ik daar naar zoek naar mogelijkheden. Ja. Ja. Dat heeft heel goed gedaan. Wij hoeven dat allemaal

niet meer te beschermen. Breng maar naar Emma. Die zorgt daar heel goed voor. Ja. Ja. Dus zij gingen

eigenlijk gewoon met hun eigen ogen zien hoe goed jij dat kon. Ja. En ook durfde nu inmiddels en

dat zij gewoon vertrouwen in jou eh in jou kregen. Ja. Ja. Ja. En wat wij ook hebben gedaan is eh als

er zo'n kleintje eh tot rust was gekomen, het was ontspannen en het had niet een echt verhaal om nog

te moeten vertellen of eh of of het het was vooral dat waren echt de emotiedragers eigenlijk dit. Ja.

ehm dat we ze eh hebben laten integreren. En dat maakte dat dus heel veel rumoer verdween uit eh

uit uit het systeem. Maar dat hij heeft ook weer geholpen dat ik dus ook weer meer hiel kon worden,

dus ook weer kon gaan groeien in mijn kern. Maar dat is het ook wel weer eh hoe doe je dan

integratie? Ik ik voel zo'n vraag opkomen. Ja. Ja, precies. Dat is dat kan ik gewoon eigenlijk niet

zo goed uitleggen hoe een integratie werkt. Ja, ik denk dat dat ook heel moeilijk uit te leggen is

inderdaad. Ja, maar het het heeft dus wel rust in je systeem meer rust in je systeem gebracht en dat

maakte ook dat jou de kern weer hel sterker werd. Ja. Ja, ik heb vooral veel integratie gedaan bij

delen die ehm veel emoties met zich meedroegen. En dat was dat daar waren zij voor bedoeld. Ja,

dat was hun stukje om dat te dragen eigenlijk. Ja. Ja. En dan denk ik die emoties horen bij mij,

want ik heb daar dus nu ja erkenning aangegeven. Daar heb die dat verhaal eh wat zij meegemaakt.

Nou, zoals dat meisje met met die lijm. Dat heb ik mee dat heb ik meegemaakt met haar.

Ik heb haar iets kunnen geven wat ik had en dat is dan ook voldoende. En dan worden ze eigenlijk een

niet meer nodig in het systeem. Zo zo zie ik het. Ja, precies. Dus niet meer als los deel nodig om

te blijven. Nee, zij zij sturen het zij sturen het systeem niet aan. Het zijn het zijn ja en daar heb

je verschillende categorieën in. Delen die heel erg meedraaien. Maar de dit zijn allemaal losse

delen die afschuwelijke dingen hebben meegemaakt. En dat is eigenlijk ook het enige wat hun dragen.

Ja. En op het moment dat dat eigenlijk bij jou komt Ja. en eh jij dat ook kan erkennen en ook

kan erkennen als van jou zijnnd. Ja. Ehm dan kun je dat eigenlijk ook bij je nemen. Ja. En zeker

nou dat meisje dat heeft dus veel te weinig eten gehad. Er wordt zijn meerdelen die veel te weinig

eten hebben gehad. Ik ga daarvoor zorgen vanuit mijn kern zorg ik dus gewoon dat ik drie keer per

dag eet. Ja. Hè en dat maak je dus heel praktisch eigenlijk weer in het hier en nu. Ja. Ja. Nou en

en heel belangrijk denk ik hè, want eh als deze delen eh heel weinig of geen eten hebben gekregen,

dan heeft je lichaam dus honger geleden. Ja. Hè? En dan heeft je lichaam eigenlijk ook tijd nodig

om vertrouwen te krijgen dat het gevoed wordt. Ja. Hè, dat is dan heel belangrijk en dat is

ook wel heel herkenbaar voor mij van de mensen die ik ken hè, dat het hongerlijden is zo'n ja,

ook wel een fundamenteel onderdeel eigenlijk van eh wat er gebeurt in de in de netwerken.

Ja. En hoe belangrijk het dan dus eigenlijk in je dagelijks leven van het hier en nu is om aan je

lijf te vertellen ik voed jou en om dat je aan je lijf te laten merken. Ja. En dat geef je ook weer

vertrouwen naar het eh het die jongens en muisjes binnen. Ja. Oh ja. Eh zorgt Emma zorgt voor ons.

Ja, ze ziet ons, ze hoort ons, ze geeft wat wat hè ze besteedt dat eerst uit omdat ze dat zelf

nog niet kan. Eh hè aan iemand die zij vertrouwt en dan pakt ze dat later op. En dat geeft een

enorm vertrouwen. Ja, supermooi dat dat zo kan. Ook heel bijzonder denk ik dat dat zo kan. Ja,

ik denk het wel. Ja, echt. Nou, dankjewel Emma dat jij eh ons zo meegenomen hebt in eh ja, in

hoe het bij jou gegaan is eh om jouw kern te laten groeien hè, wat eigenlijk ook gebeurd is onder

andere door de zorg te leren voor jouw kleine delen, hè, voor de baby'tjes en de peutertjes

en de kleutertjes van binnen. Ja, dat is bij jou op een hele bijzondere manier gegaan. Ja. Hè,

waarin je ook eh twee begeleiders had, een man en een vrouw, die jou daarbij geholpen hebben en die

dat ook eigenlijk een beetje voorgedaan hebben aan jou, hè. en en jou daarbij geroepen hebben om dat

zelf langzaam maar zeker over te gaan nemen. Eh nou begrijpen wij natuurlijk dat er ook mensen

zijn die die dat helemaal niet hebben, hè. Die die eh misschien helemaal geen begeleider of therapeut

hebben die dit met hun doet of kan doen. Ja. Ja, hè, maar het is voor baby'tjes en kleintjes eh is

de tastzin eigenlijk het belangrijkste zintuig, hè, om te kunnen ervaren dat er iemand anders is

waar je geborgen bij bent en waar je veilig bij bent, hè. Dus de aanraking van een ander persoon

is daarin wel heel erg belangrijk. Ja, klopt. Ja. En ehm ja, sommige mensen hebben dat natuurlijk

gewoon niet bij hun begeleider of therapeut, hè. Dus eh maar dan zou het eh misschien ook bij een

eh goede vriendin of bij een eh tante of nou bij iemand waar je veilig bij bent, hè. Bij iemand die

oké is eh zou het ook kunnen hè. Dat dat die zijn arm om je heen slaat of je hand vasthoudt of hè

zodat je eigenlijk aan je binnenwereld kunt laten voelen van er is iemand, er zijn mensen, hè. Want

dat is denk ik vooral heel belangrijk voor een babytje wat zo verlaten en alleen is om te voelen

en om te ervaren. Ja, klopt. En vooral de opstap hè, als iemand je daarbij helpt eh of wie dat dan

ook is, dat maakt niet zoveel uit, maar dat je dat je de opstap maakt van hé, er is dus buiten

ook iemand die veilig is, hè. groeit in een in een netwerk waar iedereen on veil is. Maar we leren

dus nu dus ook dat er dus iemand veilig is. Dat is een hele belangrijke. Maar ook dat je het daarna

zelf op gaat pakken. Want vanuit jezelf ga je dus groeien en word je veel krachtiger als je dus dat

zelf op gaat pakken. Ja. Ja. Ja, dat is inderdaad zo. Het is en en hè het is dus en dat je die ander

nodig hebt in eerste instantie om het te leren om het te leren te durven. Ja. Ja, precies. En om het

daarna dan zelf op te gaan pakken. Ja. Ja. en zelf ook aan je delen die zorg te leren geven en te Ja,

want diegene die is dus niet altijd beschikbaar. Ja. Eh om de week, om de twee weken. Nou ja, zeg

het maar. Maar jij bent zelf altijd beschikbaar dag en nacht. Ja. Hè? En als je dat zelf kunt gaan

doen, nou dan dat gaat dat gaat zo snel dan. En dat is zo proces om dan eh in te gaan. Ja. Nou,

dat gaat waarschijnlijk niet altijd zonder weerstand eh in het begin. Nee, zeker niet.

Nee. En en eh dat moet niet een rem zijn om het niet te gaan doen. Nee, precies. Nee, want er zit

dus heel veel kracht in als je het uiteindelijk dus zelf kunt doen. Ja. Ja. Ja. Ja. Dat is hè

je jezelf ook emotioneel leren reguleren. Heb je ook eh andere mensen bij nodig, hè. Veilige mensen

die dat met jou doen. En ehm ja, als je in zo'n netwerk of in zo'n groep of in zo'n cult opgroeit,

is er natuurlijk niemand die dat die dat doet, hè. Nee, maar je gunt jezelf ook om op te groeien,

om volwassen te worden. En dat vind ik een hele mooie voor mezelf. Ik gun mijzelf dit leven, maar

ik gun mezelf ook om grootwast te worden. Ja. Mijn eigen emoties te reguleren, eigen keuzes te maken.

En dat dat werkt hier allemaal aan mee. Ja, dat is zo. Ja, dat is heel mooi gezegd. Nou, dat was

best een eh intensieve aflevering, denk ik. Ja, hè? Wel. Ja. Ja. Dus eh voor nu gaan we het even

hierbij laten en dan eh zullen we de volgende keer zullen we wat meer ingaan op ehm de achtergronden

van programmering en training en van daaruit ook verder praten over hoe dat bij jou is gegaan. Hè

Emm. [Muziek] Lijkt me goed. Tot de volgende keer allemaal. Bedankt voor het luisteren.

[Muziek]