[Muziek]

Hallo luisteraars, welkom bij de podcast van Fragile Wing voor SRM Survivors. Mijn

naam is Carla Hamoen. Ik ben psycholoog en werk al zo'n 25 jaar met SRM survivors en mensen met

dis. Ik ga in deze podcast op reis met Emma, een survivor die ons mee gaat nemen in haar wereld.

om inzicht te geven in geprogrammeerde dis en om survivors aan te moedigen in hun helingsproces.

Hallo luisteraars, welkom bij aflevering 5 alweer van onze podcast. Welkom aan jou, Emma. Dankjewel.

Echt heel goed om eh weer bij elkaar te zijn en elkaar weer te spreken. Ja, over een eh nou ja,

best wel eh heftig onderwerp. Ehm maar natuurlijk wel één van de redenen waarom we deze podcast zijn

begonnen, omdat we dit graag willen uitleggen. Ja. Over de training. Over de training inderdaad.

Ja. Eh over het afsplitsen van delen, hoe dat gebeurt en ook over hoe zo'n eh ja al systeem

eigenlijk eh gebouwd wordt en hoe dat opgezet wordt allemaal. Daar gaan we het vandaag over

hebben. Eh we zullen daarin ook veel horen over van jouw ervaring, Emma. Ja. Hè, en ehm een eh in

een andere aflevering heb je al een klein beetje iets over gezegd over hoe dat is begonnen bij jou.

Dat je als babytje, als pasgeboren babytje bent, weggelegd voor 24 uur om te kijken of jij ehm

trainbaar was, of je programmeerbaar was, of je ging troost ging zoeken of dat je in jezelf ging

terugtrekken. En eh jij hebt toen gezegd dat er een eh trainer bij jou is gekomen in die tijd die

jou heel veel pijn gedaan heeft. En ehm dat daar voor zover jou bekend jouw eerste splitsing is

gebeurd. Ja, dat klopt. Ik heb er trouwens nog wel over terug nagedacht van ben ik daar echt voor het

eerst gesplitst? Ja. Ik denk officieel voor mijn training wel. Ja. Maar ik heb een aantal alters

gehad die mijn tweelingbroer eh gevoeld en ervaren hebben. En dat is in de baarmoeder gebeurd. Ja.

Dus ik weet nog dat ik dat aan jou vroeg hè van kan het ook zijn of weet je dat of of je eigenlijk

bij je geboorte al gesplitst was en dat wist je op dat moment even niet zo. Ja. En dat ik later

een aantal alters eh of delen eh tegengekomen ben die eh die hem ontzettend misten. Dus die

zijn bij hem geweest daar. Dus ja, of ik nou echt eh pas gesplitst ben toen ik getraind werd,

ik denk het haast niet, maar dat het dan to precies op een andere manier is eh is gedaan.

Ja, misschien wel de gewone dis in plaats van de dis 2.0 eh training. Nou, dat denk ik dat je

dat heel goed zegt. Ja, want eh sowieso was het zijn in de baarmoeder al heel traumatisch, hè,

wat jij daarover hebt verteld. Eh heel onveilig en ehm en heel ja, ik denk heel traumatisch

waardoor je dus inderdaad al kunt splitsen in de baarmoeder en dus al gesplitst geboren eh wordt,

hè. Dat is iets wat ik trouwens ook vaker ben tegengekomen. Maar dat wat de eerste splitsing

die jij beschreven hebt als pasgeboren babytje dat dat eh ja dat dat echt een doelbewuste splitsing

is geweest hè. Dus het begin inderdaad van jouw dis 2.0 van je geprogrammeerde dis. Ja, precies.

Dat is dan anders dan wat er in die baarmoeder eh aan emotie is afgespud. Precies. Ja. Ja. En kun

jij wat meer uitleggen Emma over hoe ehm ja hoe bij jou dat afsplitsen gebeurde? Ja, dat kan ik

wel. Ik heb al eh vorige keer al even verteld hè dat ik als eh babytje weggelegd werd en daar eh

verkracht ben. En toen is mijn eerste splitsing geweest. En dat is dat dan een splitsing geweest

omdat je gewoon zo ontzettend veel pijn daar had dat je dat niet ja dat zo'n klein babytje dat

natuurlijk nu helemaal niet kan verdragen, hè. Dus in principe door de pijn Ja. door de overweldiging

van de ervaring misschien meer. Ja. Ja. Ik denk ook wel een beetje een soort van combinatie hè. Je

bent als babytje ehm word je helemaal weggelegd. Er is niemand die meer bij is. Dus je begint te

huilen. Ik heb gehoord dat trainers heel goed die heles kunnen ehm ja beluisteren en dan daar eh op

kunnen reageren. Kijk, als een baby gaat huilen eh zit er een een soort van toonregeling in. En

en als op een gegeven moment een kind steeds meer gaat huilen en helemaal overstuur wordt,

gaat hij iets hoger huilen, hoger huilen. En op een gegeven moment zit hij aan een punt.

En op zo'n punt is het van ga ik stoppen of ga ik nog eh meer over de over de toeren. En ik denk dat

dat zo'n zo'n punt is waar een trainer ingrijpt en vanuit daar ga je ga je een een deel aanmaken.

Dat is bij mij gebeurd in de verkrachting. Dus je bent en alleen en je wordt verkracht. Dus je hebt

enorm veel pijn en je huilt en je huilt en je en en dan stop je op een gegeven moment huilen. En

ik denk dat daar een punt is waar je denkt van maar daar eh is mijn eerste splitsing wordt daar

eh wordt daar uitgehaald. En ik heb daar een beeld bij hoe ze dat dan doen. Ja. En dat is eigenlijk

gewoon een stukje van jouzelf eh uit jou halen. Een blanco stukje van mijzelf halen ze uit mij.

eigenlijk een een en dat is dan mijn beeld erbij en die zetten ze apart neer. Dus eigenlijk heb je

dan een soort dubbele identiteit op dat moment of zijn er dan twee eh babytjes? Eh nee, het blijft

altijd dat ene babytje, maar ze gaan verder met het volgende babytje. Dus ik blijf Emma in mijn

kern, die blijft helemaal achter eigenlijk. Ja. En maar het baby'tje wat dus meegaat in de training

is het baby'tje die die verkrachting bij zich heeft. Begrijp ik dat goed? Ja, dat klopt. Ja.

En dat wordt eigenlijk het belangrijkste babytje. Oké. Dus de kern, de Emma die blijft vanaf dat

moment eh ongeschonden en gaat op de achtergrond uit het bewustzijn weg wat je uitgelegd hebt één

van de vorige keren. Ja, klopt. Dus ze halen eigenlijk een ander babytje uit, het originele

babytje. Misschien is het dat makkelijker om uit te leggen. Ja. Eh daaruit dat is een het

beginpunt van de training. Dat babytje ontstaat dus eigenlijk ehm wordt eigenlijk afgesplitst

door de overweldiging van die situatie. Dus dat er en geen geborgheid is en geen troost en geen

steun en eh overweldigende pijn en overweldigende gevoelens die het niet kan hanteren. En daardoor

ehm splitst zo'n stukje zich dan eigenlijk af. Ja, in ieder geval zoals ik het mij zoals ik het voor

mij zie. Ja, ik vind dat heel moeilijk om zo even met woorden eh uit te leggen. Ja, het is denk ik

ook heel moeilijk om uit te leggen, maar ja, denk dat het wel belangrijk is dat we het proberen. Ja,

snap ik. Eh hè, want jij hebt het van binnenuit ervaren, zal ik dan maar zeggen, vanuit jouw

ervaring. Dus jij hebt daar een bepaald beeld en een bepaald gevoel bij. Ja, maar er zit natuurlijk

vanuit de daders, vanuit de cult zit daar ook een soort techniek achter, zeg ik dan maar, hè.

Techniek van dat zij doen dit niet lukraak. Zij weten hoe ze moeten splitsen. Ja. Dus zij hebben

bepaalde technieken eh eh gevonden en ontwikkeld om dus de mensen zoveel of kinderen zoveel eh pijn

te doen of in de war te maken of ehm overweldig te laten raken. Dat dat je bewustzijn zich dan dus

gaat splitsen, hè. Daar zijn ze heel bedreven in geworden. En dat gebruiken zij natuurlijk in het

opzetten van het systeem. Ja, klopt. En in het bewust laten splitsen. Ja. Eh weet kun jij daar

wat over zeggen, Emma? Wat voor soort dingen ze dan doen om sowieso jou te laten splitsen? Nou,

wat ik eh terughoor uit haar verhalen is dat ze ehm verschillende methodes hebben. En dit

is natuurlijk eh een verkrachting gebruiken ze natuurlijk vaak. En natuurlijk op een heel

klein babytje is dat natuurlijk ook eigenlijk de makkelijkste manier. Stroom wordt ook heel

veel gebruikt. Eh kind onder stroom zetten. Ik heb veel de stroomstok eh gehad in of op me. Ja,

die is ook heel herkenbaar als eh als manier om te splitsen, hè. Dat hoor ik eigenlijk van alle

survivors die ik spreek, hoor ik hoor ik die zeker terug. Ja. En dat gaat over stroom in je mond, op

je tong bijvoorbeeld of in je anus of in je vagina eigenlijk. Eh ja, op je hoofd is ook wel eh een

heel erg naar ding. Ja. Dus die gebruiken ze. Eh wat ze ook doen is dat ze je in een in een stoel

zetten en die draaien ze rond en die draaien ze zo hard rond tot je kotst gewoon van van ellende. Ja.

Ja. En ze wachten eigenlijk eigenlijk wachten ze constant op het hoogtepunt. Je kan niet meer en je

geeft je geeft op hè. Eh als je nou stroom krijgt of verkracht wordt of je rondgedraaid wordt,

eh op een gegeven moment denk je van eh dit moet echt stoppen en dit moet nu stoppen en en ik kan

niet meer. En en daar wachten ze op dat punt op dat punt en dan daar maken ze de splitsing. Ja,

dat ehm dat hele harde ronddraaien noemen we ook wel spinning. Ja, dat is inderdaad één van de

andere technieken die heel veel gebruikt wordt, hè. op allerlei mogelijke manieren heel snel

ronddraaien. Veel te snel dat dat je je hoofd dat echt niet bij kan. Ja, dat is het. Ja, ook eh hè

niet alleen dat je kotsmisselijk wordt, maar ook je hoofd je hoofd kan dat niet bij bij je benen,

hè. Die ding en ook met een koptelefoon op met heel harde muziek of heel harde piep. Ja, goed

dat je dat ook zegt, want dat is inderdaad er ook eentje hè natuurlijk. Heel veel ehm overweldigende

harde geluiden. Ja. Of eh lichte hè waar lampen waarmee geknipperd wordt of waar je in moet kijken

of hè dat dat soort dingen allemaal. of steeds een woorden halen eh ook op je op je koptelefoon of in

je in je oren. En die gebruiken ze dan ook weer om om een deel te programmeren. Want dat komen

we zo nog wel even op terug. En ze gebruiken ook eh waterborder. Dat is een natuurlijk een

marteltechniek die gebruikt wordt. Eh ook eh ja, onder militair of onder eh onder krijgsgevangen

wordt het ook gebruikt. Ja. Ja, zeker. Nou ja, dit zijn natuurlijk in feite allemaal

martelpraktijken en martel technieken die die we ook wel kennen uit andere eh omgevingen inderdaad,

zoals de militaire tak. Ja, dat zijn degene die ik eh ben tegengekomen bij mij. Ja. Ja. Ik

weet niet of jij nog anderen hebt gehoord, andere mensen, andere survivors. Nou, deze dingen die jij

nu noemt kom ik het ook het vaakste tegen, hè. De spinning, de stroom ook op het hoofdstroom dat hè

in de oren op het hoofd. Heel overweldigend dat je kan je natuurlijk ja daar kan je niet bij blijven

hè en natuurlijk pijnprikkels op wat voor manier dan ook. Maar ook wel bijvoorbeeld om tot te komen

van ik kan niet meer en dat je dan toch nog moet doorgaan. Eh bijvoorbeeld mensen heel lang laten

lopen, rondjes lopen ofzo hè en dat maar dat je mag niet stoppen. Je moet maar door blijven gaan,

door blijven gaan, door blijven gaan. Ja, dat dat is niet te doen, hè. Dus dus de hele tijd

ehm tot duwen van je kan je kan niet meer en dat je dan toch nog door moet. Ja. En daar komt dan

dus in feite inderdaad de splitsing. Want je moet toch nog door. Maar het kan eigenlijk niet meer,

maar je moet toch nog door. Ja. Dus er wordt gesplitst en een ander neemt het neemt het dan

dus over. Precies. Ja. Ja. Dus eigenlijk als ik dit zo hoor, dan moet je dus wel Ja. En dat besef

ik dan ook weer, dat je dus echt het vermogen moet hebben om te splitsen. Want als je maar

door en door en door en door moet gaan, ja, op een gegeven moment een een éénling, zeg zo noem ik dat

dan maar even zo. Ja, die valt dood neer. Maar dat is ook precies wat ik geloof dat er gebeurt,

hè. Dat dat je nog letterlijk nog leeft omdat je kon dissociëren. Ja. Hè, dat dus dus in die zin

dat zeg ik natuurlijk ook altijd, het is echt een overlevingsmechanisme letterlijk hè. Dus zonder

dat overlevingsmechanisme zat je hier gewoon nu niet meer. Nee. En dat is uiteindelijk is dat

een redding geweest en het ook iets schuwelijks geweest, weet je wel. Ja, is zo gebruikt om ja,

hè voor hun doeleinde. Nou, dat is natuurlijk het ontzettend moeilijke aan dis 2.0 er nog bovenop

dat ehm als de situatie al zo is dat je moet disciëren om het te overleven, dat is natuurlijk

al erg genoeg hè. Maar als dat vermogen van jou eigenlijk gekaapt wordt en voor hun doeleinde

wordt ingezet, dat is natuurlijk er zit natuurlijk ook super veel verdriet bij en pijn. Ja, want dan

is het niet meer van jezelf. Nee, vanaf dat moment hè, vanaf natuurlijk de eerste splitsing wordt

jouw leven bepaald door anderen. Precies. Ja. Eh kun jij vertellen hoe het verder gegaan is eh bij

jou, Emma? Hoe het verder eh gesplitst is vanaf dat eerste babytje waar we het net over hadden?

Ja, ik kan er wel wat over vertellen en ik ga mijn best doen om het eh goed uit te leggen. Ehm

best wel eh beetje lastig als je dan niet een plaatje kan laten zien of eh het met je handen

uit kan beelden, maar echt woordelijk. Dus ik zal mijn best doen. Nou, ik heb al verteld hè

van eh de de kern Emma. Daar komt een splitsing op. Dat is in die 24 uur na de geboorte gebeurd.

En dat is de eerste splitsing. Ik ga hem eventjes de basissplitsing noemen van de basissplitsing

van het systeem. Vanuit die basissplitsing worden er meerdere delen gesplitst en die worden als een

soort van piramidevorm onder de basissplitsing uitge gestald zeg maar. Elke splitsing eh die

vanuit de eerste basissplitsing komt wordt een hoofd van een afdeling. Dus

er worden verschillende afdelingen aangemaakt. bijvoorbeeld afdeling bewaking, afdeling rituelen,

afdeling rapporteurs. En de delen die vanuit de basissplitsing eh gesplitst worden hoofd van zo'n

afdeling. Vandaar die die piramidevorm vanuit de basissplitsing komen er verschillende afdelingen

onder te hangen. Ehm ik denk dat dat per groep verschillend is hoeveel eh splitsingen er worden

gemaakt. en hoeveel afdelingen er worden gemaakt. Ligt een beetje aan in wat waar de groep zich mee

bezig hield. En heb je een groep waar veel eh waar het veel draait om rituelen hekserij. Ehm

dan zullen die groepen heel groot zijn en andere afdelingen kleiner. heb je eh groepen die veel

verschillende afdelingen hebben eh dan zullen zal je die ook in je systeem hebben. Bijvoorbeeld bij

mij, ik heb verschillende dingen aangeraakt, dus ik heb veel verschillende afdelingen. Ik denk

dat je het zo een beetje een beetje kan zien. De splitsing die wordt gemaakt, dat wordt een deel.

Dit deel die krijgt bij de splitsing een een letter of een naam mee. Nou, ik gebruik nu even

als voorbeeld eh de letter. Bijvoorbeeld letter A. Nou, laten we zeggen dit is een jongensdeel.

eh die krijgt de letter A mee. Deze jonge A wordt hoofd van afdeling bewaking. De afdeling bewaking

heeft de kleur groen en de deel A is de eerste splitsing voor deze afdeling. Dus dit is nummer

één. Dan wordt er vanuit eh de basissplitsing nog een deel aangemaakt. Die krijgt ook een letter

mee of een naam. Nou, ik gebruik weer een letter. Dat is dan de letter B. En dit deel, deze jongen,

zullen we het ook maar weer een jongen noemen, dan die eh die jongen heet B. Die krijgt de

taak om hoofd van afdeling rapporteurs te worden. De afdeling rapporteurs heeft de

kleur oranje. Hij is de eerste splitsing van deze afdeling. Dus hij is nummer één.

Dan wordt er een derde splitsing gemaakt vanuit de basissplitsing. Dat is eh een meisje. Zullen

we het eventjes voor de variatie? Dat is eh een meisje en zij wordt C genoemd. C

wordt afdeling hoofdprogrammeurs en de afdeling programmeur heeft de kleur geel. Dit is de eerste

splitsing die wordt gemaakt voor de hoofd afdeling programmeurs. Dus C wordt nummer é

afdelingen staan, dus het aantal wordt dus bepaald door de groep, dan wordt het systeem

verder uitgebouwd en dan wordt elke afdeling dus verder uitgebouwd. Dus onder die nummer één wordt

van afdeling eh programmeurs wordt een nummer twee gecreëerd, wordt een nummer drie gecreëerd,

wordt een nummer vier gecreëerd. Net aan hoe groot die afdeling moet zijn. Wat ook kan gebeuren,

dat ben ik eh onderwegs tegengekomen dat zeg maar eh nummer twee van afdeling bewaking ook

nog opnieuw gesplitst is. Dus dan heb je eigenlijk twee nummers twee. Dat is best wel ingewikkeld om

tegen te komen overigens, maar ehm dat kan gebeuren. Wat ze ook doen is in deze eerste

splitsingen is dat er van elke hoofdafdeling van alle nummers één worden backups gemaakt.

Dat wordt ook vanuit de basissplitting gedaan. En dat is omdat als ze merken dat bijvoorbeeld A van

afdeling bewaking niet zo loyaal is naar de groep eh toch niet intelligent genoeg om de taken eh en

de sturing op te pakken, aan te leren, dan is hij eigenlijk niet geschikt voor deze taak. En dan

wordt hij vervangen door de back-up. Wat er dan met A gebeurt is dat die op eh de grote bult van

waardeloze delen komt te liggen. Nou, dat is een grote vuilnisbel belt die elk systeem wel heeft.

Eh bij mij is die afgesloten achter een dikke deur en daar ligt een bult met waardeloze delen. Nou,

ik ben erachter gekomen dat het voor de groep waardeloze delen zijn, maar voor mij zijn ze

heel waardevol omdat ze heel veel informatie bevatten over het aanleg en over het draaien

van het systeem. Dus zeer waardevol om contact mee te krijgen. Het aanbrengen van dit systeem,

dus vanuit eh de kern wordt de basissplitsing gemaakt. Vanu daar worden verschillende afdelingen

opgezet. Daar komt een hoofdbewaking op nummer één. Die wordt aangevuld door door delen van 2 3

4 5 aangelang de groot de afdeling is. Er worden backups gecreëerd om eh hoofd van de afdeling te

kunnen vervangen. Dit wordt in de eerste vier jaar van je leven wordt dit systeem opgezet.

de eerste vier jaar zijn dat je buiten het zicht van eh school bent nog van van peuterzaaltjes.

Eh in ieder geval eh voor mij was dat zo. Ik ben eigenlijk wel dan echt in de groep en bij

de mensen waar je waar je bij opgroeit. Dus daar is weinig kijk van buiten af bij vanuit

het buitenleven. Dus dit wordt aangebracht. Het basissysteem wordt aangelegd en dat wordt ehm

in grote lijnen al gefin tuned met die eerste vier jaar. Dit moet staan voor je 4de jaar. Dan

wordt het nog uitgebreid en uit uitgewerkt. We komen ook nog de trainingen er verder op om het

goed te laten draaien. Maar dit moet staan in je eerste vier jaar. Wat er gedaan wordt eigenlijk

is van ja, hoe hoe krijg je nou zo'n deel op zijn plek? Als dus er een splitsing plaatsvindt door

bijvoorbeeld verkrachting of een spinning, dan wordt het komt dat deel er naar boven. Die wordt

die wordt eruit gehaald. Die krijgt dus in de splitsing krijgt hij dus al een kleur te zien.

Wordt er een nummer geroepen naar hem. Wordt er een taak omschreven naar hem. Dat is nou

waarschijnlijk door de koptelefoons die op zijn hoofd heeft. kunnen codes worden aangebracht. Het

is dat gebeurt allemaal in die splitsing. En in die splitsing zorgen ze dat hij dus weet wat zijn

taak is, wat zijn kleur is, wat zijn nummer is en waar die in het systeem gaat gaat doorbrengen.

Wat er dan daarnaast gebeurt is dat de kern, nou ja, bij de kern Emma die groeit ook op, maar die

groeit dus op in het buitenleven. Hè, wat ik net beschrijf over het hele systeem, het aangelegd

worden, eh het getraind worden, dat is allemaal de binnenwereld. De ken Emma eh groeit ze op als een

lieve, blije eh vrolijke baby. Die gaat eh naar de kleuterschool, die gaat naar de basisschool,

die krijgt vriendjes en vriendinnetjes, die leert sommetjes en eh die gaat naar de gymnastiek eh

naar de middelbare school. is een gewone tiener, maar ze is vooral een gemiddelde onopvallende

leerling. Ze leeft haar leven, want zolang dat zo is en zolang het systeem van binnen blijft

draaien en de structuren die zijn aangebracht gehoorzaam worden opgevolgd door alle delen,

heeft Emma een gewoon leven. Worden er geen vragen gesteld, lijkt er voor de buitenwereld niets aan

de hand? Dus het de kern Emma gaat gewoon naar school, zit daar sommertjes te maken in de klas.

En de binnenwereld van Emma maakt 's nachts de feesten mee, de verkrachtingen, de splitsingen.

Totaal verschillende werelden groeien samen op in één lijf. En dat is eh wat ze in die eerste vier

jaar zo zorgvuldig mogelijk aanleggen om daarna hun hele leven gebruik te kunnen maken van deze

persoon, van al deze delen. Dus het basissysteem, de afdelingen die worden aangelegd, alle delen

die daar worden geprogrammeerd, eh de back-ups die worden gemaakt, dat is het fundament van de

programmering en dus ook het fundament van het dis 2.0. Ja, ik wil nog wel even iets zeggen over hoe

ze dat dan doen met die nummer met dat nummer en die kleur. En eh dat kunnen ook nog andere

dingen zijn, hè. Want het kan een nummer zijn, kan een kleur zijn, kan een bepaalde naam zijn,

kan een woord zijn, kan een opdracht zijn. Ehm wat ze denk ik eigenlijk allemaal op dezelfde manier

ehm doen. Ja, dat ze de de nummer en de kleur of het woord of de opdracht dat ze dat ehm onder het

toedienen van eh heel veel pijn of onder het laten ondergaan van heel veel angst koppelen daaraan.

Dus terwijl ze het kindje heel veel pijn doen, koppelen ze daar dat nummer aan of die kleur. Hè,

dus dan laten ze dat zien of ze zeggen dat terwijl ze het kind ontzettend veel pijn doen of terwijl

ze het kind ontzettend veel angst aanjagen. En mijn ervaring is ook dat op een moment dat je

dus dat gaat ontmantelen proberen dat die angst en die pijn dan dus helemaal naar boven komt die daar

eigenlijk onder zit. Dus op de de basis waar op waarvan die eh dat dat nummer of die kleur of of

dat woord ingeprogrammeerd is. De de basis daarvan is dus die diepe pijn en die die hele grote angst

en dat ze dat dus tegelijkertijd toedienen als het ware waardoor dat aan elkaar gekoppeld wordt in

het in het brein. Ja, ik denk dat dat gewoon heel basaal eigenlijk is. Ook al is het nog

steeds moeilijk uit te leggen vind ik. Maar dat is dat is denk ik wel heel basaal hoe dat gaat.

In jouw geval eh was dat dus een eh een nummer en een eh en een kleur. Emma,

ehm kun jij daar wat meer over vertellen? Ja, bij mij eh hebben ze inderdaad met nummers en kleuren

gewerkt. Elke afdeling had een eigen kleur en nummers. In qua rangschikking kreeg iedereen

een eh een nummer mee. Nu je dat zegt herinner ik mij dat we toen wij heel diep eh in een sessie het

systeem ingingen, merkte ik dus op een gegeven moment ook dat ik toen echt de delen tegenkwam

die daar op het allereerst zijn geprogrammeerd. Dus toen merkte ik dus de de spinning in de stoel,

de koptelefoon op je hoofd en het roepen van het nummer of van de kleur. En waarschijnlijk hebben

ze de kleur laten zien eh en het roepen van het nummer. Maar daar ben ik geweest eh in een sessie

en dat was ontzettend intens om te weten eigenlijk dat je op de bodem van je van je systeem staat

eigenlijk. Ja, dat eh lijkt mij ook heel intens. Ja. En ja, het lijkt me dat het heel veel met je

doet. Ja, het was een heel diep diep gevoel. Eh het was een euforisch gevoel ook van wauw,

we zijn hier beland. Hè? En en en dat je daar kon komen überhaupt. Ja. Ja. Ja. We kraken dit ofzo,

weet je dat dat gevoel. Ja. Ja. Maar ook van wow, ik ben nu dus op mijn allereerste begin gekomen.

Ja. Ja. een heel diep gevoel van van je van je diepste van je leven, van het begin van je leven,

maar ook van een intens verdriet van maar ik heb ik heb niet mijn eigen leven mogen leven. Ik die

programmering hing er zo overheen en dat was ehm ja, het was iets heel groots en iets heel diep,

intens, triest. Ja, inderdaad. Maar ook iets heel bijzonders dat we toegang kregen. Ja. Dat we daar

mochten komen van al mijn jongens en meiden, hè. Als je er al 13 gehad hebt en je komt bij nummer

één aan, dan denk ik: "Wauw, ik mag hier zijn. Ik heb het vertrouwen." Ja. Ehm dat was dat was

intens en ook heel heel mooi ofzo. Ja. Ja. Ja. Ook heel ontroerend lijkt me dan. Toch ook ontroerend.

Ja. Ja. Ja. En ook een stuk van uverie van we kraken dit. Ja, we ja, dan komt er toch iets iets

iets een vechter in mij naar boven van dit is wat wij kunnen doen om het systeem te kraken om dit te

gaan stoppen en en het lukt ons. Ja. En dat was eh ja, nou dat is heel bijzonder denk ik. En ook

dat je dat zeg maar zo bewust eh kon meemaken. Ja. Om helemaal daar te komen hè bij waar die

programmering dus is opgezet. Ja. Ja, dat was echt was echt heel bijzonder. Dat was echt heel

bijzonder. Ja. En wij hebben ja in de tijden van eh alle sessies hebben wij ook een deel ontdekt en

dat is eh de poortwachter. Oh ja, de poortwachter. En ik wist helemaal niet dat ze zo heette, maar ik

dacht dat is het meisje van de kaartjes. Die kent iedereen. Dat werd wel vaker gezegd, maar dat dat

is het kaartenmeisje. En toen later hoorde ik dus dat dat zij de rol van de poortwachter vervulde.

Ik ben met haar in contact gekomen en zij vertelde dat zij dus al heel jong dat zij gesplitst was.

En dat zij al heel jong achter een soort van tafeltje een bureautje werd gezet met

een een prikbord voor haar. En zo leerde zij getallen en kleurtjes ordenen, op rijen leggen,

tellen van 1 tot 13. En zo heeft zij geleerd om te gaan schuiven in het systeem. Als die voor is,

dan moet die naar achter. En en zij zorgde dus voor dat de juiste switch plaatsvindt en dat de

juiste persoon in het buitenlijf kan komen als ze bijvoorbeeld geroepen wordt voor een opdracht

dat zij zij moet draaien. Zij is eigenlijk het middelpunt van het systeem. Ja. Oké. Dus zij

het epiccentrum van het systeem. Ja. Ja. Dus zij draait degene ervoor eigenlijk die buiten moet

zijn. Moet ik het zo zien? Ja. Bij mij hebben ze is een soort van draaideur eh van binnen. Ja. En

zij zorgt dat de juiste op op de plek komen of de juiste ehm ja in in op de juiste plek staan

en naar boven kunnen komen. De draaideur vind ik wel goed om er even uit te lichten. Ehm want dat

is wat ik heel vaak hoor. Eh ik denk dat het ook helemaal niet gek is omdat natuurlijk een groot

deel van de programmering ook met spinningen tot stand is gekomen, hè. Heel veel survivors

kennen wel het gevoel van duizeligheid, van eh het gevoel alsof je ronddraait in je hoofd en ehm ook

inderdaad het beeld bijvoorbeeld van de draaideur of een carousel of hè dat iets wat ronddraait

en waar dus eigenlijk de verschillende delen in soort van in zitten. Ja. Eh die dan nou ja, voor

de uitgang komen, zo zeg ik het maar. Ja. Nou, ik denk dat het ontzettend herkenbaar zal zijn voor

heel veel survivors. Dit dit is natuurlijk ja, dit zit eigenlijk bijna in al die programmering

zit dit. Ja. Ehm jij zegt van dit meisje eh heeft dat dus geleerd met kaartjes. Kun jij iets zeggen

over hoe dat dan ja zich naar binnen verplaatst? Hè, want je kunt op een tafel eh kaartjes schuiven

met nummers en kleuren, maar hoe vertaalt zich dat dan naar binnen? Is daar iets over te zeggen?

Ik denk omdat ik heel erg visueel ben ingesteld dat ik dus dat vanuit een praktisch echtbureautje

met een echt bord is heeft zij dat aangeleerd en uiteindelijk was dat echte bord en dat eh dat

bureautje helemaal niet nodig, want kon zij dat gewoon in haar ja in haar hoofd schuiven. Zij zit

nu niet Zij zit wel in een aparte ruimte, maar zij zit nu niet per se eh voor een bord met een eh met

een bureautje bij wijz van. Nee. Dus ehm ziet zij dan eigenlijk van binnen de de delen als een kleur

en een nummer? Ja. En met een fotootje erbij. Oké. Ja, er zitten op de kleur en het nummer hangt

een fotootje en daar wordt mee eh geschoven in de haakjes gehangen. Opnieuw en opnieuw,

opnieuw. En en zolang zolang een systeem draait op ord, structuur, hè, alle dagen eh feestdagen zijn

natuurlijk ook altijd allemaal gestructureerd. eh is het niet zo moeilijk om om dit te schuiven

en te doen zodra eraan gerammeld wordt en en hè er komt een therapie bij of een eh iemand gaat

eraan zitten trekken. Ja dan wordt het heel erg ingewikkeld om dat nog eh eh draaiend te

houden. Ja. Dus als het ontmanteld wordt eh langzaam maar zeker dan werkt het niet meer

eh naar behoren eigenlijk zoals het bedoeld was. Nee, maar eh zolang dat nog niet zo is,

laten de andere delen dan met zich schuiven of hoe moet ik dat zien? Gebeurt dat gewoon als zij dat

zegt of als zij dat doet, dan gebeurt dat gewoon. Het is niet dat zij de orders uitdeelt, want zij

is lang niet de grootste en de sterkste van het hele spel, maar dit gebeurt gewoon zo. Ja, dit is

haar taak en daar luisteren de andere delen als het ware dan naar, zeg maar. Dat zo. Ja. Ja. Als

ehm robot achtig. Precies. Dat het is ook niet een optie om te zeggen: "Nou nee, daar heb ik vandaag

geen zin in. Eh kies maar iemand anders." Dat het zo zit dat precies. Wordt niet eens over nagedacht

eigenlijk. Het is gewoon zo zoals het is zoals het is. En zo functioneert het systeem. Zo moet ik het

eigenlijk zien. Ja. Oké. Ja. De helder. Ja. Ja. En ik denk ook wel, ik heb ook met haar meegeken en

meegevoeld dat zij ook wel met een harde hand is eh eh getraind, hè. eh mocht ook absoluut niet op

bepaalde plekken en bepaalde tijden iemand anders voorkomen dan dat bedoeld was, hè. Dat dat wordt

goed afgestraft. Ja. Nou ja, dat is wat ik net ook een beetje probeerde uit te leggen, hè. Dat de

basis natuurlijk voor alle programmeringen en voor alle opdrachten die van binnen gegeven zijn is

heel veel pijn of heel veel angst hè of heel veel straf. Nou ja, dat is beide meestal, hè. Dus ja,

en toen wij zeker eh hè dat toen ik eh hulp ging zoeken en eh toen merkte ik ook wel de enorme

paniek die er ontstond omdat het dus eh aan het systeem werd getrokken en ge gedaan. En ja, dat is

iets heel beangstigen, zeker voor haar, omdat het dan niet meer draait zoals het moet draaien. Ja,

precies. En dan komt haar angst voor die straf natuurlijk gelijk naar boven. Ja. En de verdwijnen

delen of ja, nou ja, niet verdwijnen, voor haar wel, maar voor mij eh is er een integratie.

Hè, weet je, en wat moet je dan met dat met dat plaatje en wat moet je dan met dat met dat

kleurtje, weet je wel. En er is opeens iets weg uit het systeem. Dus het geeft eigenlijk gelijk

paniek als er iets verandert in het systeem. Complete paniek. En daarom is het ook bedoel dat

iedereen hè buiten wordt gehouden en niemand mag aan het systeem komen, want dan draait het zoals

het draait. Ja. Hè, ook al ben je niet actief meer in een groep of kom je minder, je systeem

blijft draaien zolang je er niet aan zit. Ja. Ja. Ja. Dus zo ga je eigenlijk ook je dagelijkse

leven door met dat functionerende systeem als het ware. Ja. Ja. Ja. En ik vind het nu ook wel mooi,

want ik heb best wel contact met haar en als wij door een een best wel een spannende dag

moeten bijvoorbeeld en ik weet dat ik absoluut niet mag switchen. Dat ik ook aan haar vraag

van wil je mijn kaartje? Want ik heb namelijk mijn kaartje hebben we er samen bij gemaakt,

want die bestond namelijk niet. Het kaartje Emma was niet aanwezig. Ah kijk. Ja. Dus toen hebben

wij een extra grote gemaakt met Emma. Ja. Goed. Mooie foto van mij gemaakt. Ja. En eh we hebben

een haakje midden op het prikbord gehangen. Oh ja. Ja. En toen zeg ik wel eens tegen haar van:

"Wil jij mij nu wil je mijn foto nu midden op het prikbord hangen?" Ja. En ik heb wel eens

tegen haar gezegd: "Doe alle andere er maar af." Maar dat gaf zoveel paniek dat ik zei van hang de

andere en dan noemde ik een aantal namen, hang die dan maar aan de rand erbij, want die mogen gerust

meekijken. Dat is hartstikke goed. En dan hang je mij midden op. En als ik dan nog twijfelde van ik

weet niet of ze me laat hangen, doe er dan nog maar dubbelzijdig tape achter. Ja. En plak mij

maar goed vast. Vast. Ja. Ja. Ja, precies. En zo zijn we wel eens dagen doorgegaan waar ik denk van

ja, ik ben minimaal of niet geswitcht. Ja. En dat ik dat ook echt niet wilde daar en dat ik op haar

kon rekenen, hè, dat we dat we dit met elkaar deden. Dat was supertof natuurlijk. Ja. Nou,

dat is heel mooi om te horen, want dat is hè dan kun je het misschien nog niet ontmantelen, maar

je kunt eh het dus wel eh stapje voor stapje soort naar je hand dan gaan zetten of omzeilen of of op

het verkeerde been zetten eigenlijk bijna, hè. Ja, je zet eigenlijk de programmering op het verkeerde

been. Ja, want ik heb wel gemerkt inderdaad als je zegt van doe het maar niet meer of doe

doe maar niet meer straffen of dat er paniek uitbreekt, want dat is de taak, weet je wel.

En als je nog niet in de gaten hebt van preci oh ja, daarachter zit iemand die diegene weer straft

hè. Bijvoorbeeld ik zeg tegen nummer zeven eh doe maar niet meer straffen hè. Dat dat is dat vinden

we allemaal niet meer fijn. Nee, nee, maar ik merk dat daar heel veel spanning op zit hè. Want nummer

zes zit in de de nek van nummer zeven te heigen. Ja. Hè, daar help ik nummer zeven niet mee. Nee,

want die moet eigenlijk van nummer zes nog steeds gewoon zijn taak uitvoeren. Als nummer zes ook

nog niet weet dat het niet meer hoeft natuurlijk. Eh ja, precies. Dus dan doen we wel eens van ehm

oké, we gaan dan wel straffen, maar wat voor straf zouden we dan bedenken? Nou,

ik heb het wel eens met eten gehad dat we zeiden van eh ja, we mogen we nou eigenlijk niet eten,

want we hadden iets iets fouts gedaan. Eh eh ik zei: "Oh, maar dat is ook wel wat."

Dan kunnen we dus eigenlijk niet eten en we zouden toch goed voor het lichaam zorgen. Ja,

dat was ook wel zo. Ehm hoe kunnen we dat nou doen? Ja, zouden we dan iets minder kunnen

eten? Bijvoorbeeld eh niet twee boterhammen, maar dan doen we één boterham en twee crackers. Dat is

dan net iets minder dan twee hele boterhammen. Ja. Ja. Ja. Nou, er werd over nagedacht. Ja,

dat was eigenlijk wel zo. Ja. Nou, misschien dan andere halve boterham en dan die crackers weg.

Ik zeg dat doen we andere halve boterham. Gaan we dat opeten. Want dan zorgen we wel goed voor het

lijf. Zorgen we dat we niet gestraft worden. Want ja, we eten toch wel maar iets minder,

maar niet helemaal helemaal niks meer, hè. En dan omsel je eigenlijk gewoon de regels zonder

iemand klem te zetten. Ja. En dat is ik vind dat echt heel fijn om te doen, want je brengt

niemand in in gevaar eigenlijk. En toch zeg je: "Hé, we gaan naar een andere oplossing zoeken,

want helemaal niet eten gaan we niet meer doen." Precies. Nee. Nee. Dus je brengt niemand in een

eh je zet niemand meer klem natuurlijk. En als ze dan merken: "Hey, maar hier komt dus ook geen

straf meer op." Ja, maar dan kunnen we de volgende keer ook wel gewoon twee boterhammen eten. Ja. Ja,

eigenlijk stel je niemand meer bloot aan straf op deze manier. En ehm schaf je niet in één keer het

hele systeem af, maar je je implementeert eigenlijk wel eh je eigen wil erin, hè,

van wat willen wij eigenlijk of hoe kunnen we dat eigenlijk samen oplossen. Dus dat is inderdaad

een hele mooie manier. En je neemt gewoon hè, het zijn vaak ook kleine delen waar je tegen praat hè,

je neemt ze gewoon heel erg serieus. Ik kan wel zeggen: "Ah, we hoeven niet met een straffenand,

we gaan toch niet meer." En ja, maakt allemaal geen indruk, want zij zijn gewoon heel erg bang.

Dus je neemt hun serieus en toch geef je er een eigen draai aan. En ik voel dan net zoolang tot

dat zij zeggen: "Dit is goed." Oh ja. Ja. Tot dat zij er ook me een soort mee eens kunnen zijn. Maar

dat is ook al wel hun eigen stem. Ja. Ja. Hè, dus dus op die manier ehm zet je er toch steeds meer

van jezelf in. Ja. Omzeil je het of zet je het op het verkeerde been. Ik vind dat ook altijd wel Ja,

het is bijna een soort sport, hè, om te kijken hoe je dat kan doen. Om het om toch ehm ja, als je het

nog niet kunt ontmantelen om het dan toch eh naar je eigen wil te zetten, want ik denk dat dat heel

belangrijk is. Ja, dat is heel belangrijk. En daarin moet je absoluut niet over de grenzen van

hun delen heen gaan. Nee, nee, precies. En het is het is prachtig als zoiets lukt. Ja. Maar ik

ben heel erg voorzichtig daarin van eh ik kan dit op de dit manier en maar als ik ze serieus neem

dat ik zeg ja weet je we gaan natuurlijk ook niet zomaar dat niet meer doen. Dan kunnen we ook een

andere manier bedenken, hè. En dan betrek ik ze er ook bij en dan merk ik gewoon dat je openingen

krijgt. Jij gaat ook niet zeggen hoe het dan wel gaat. Jij gaat het samen met hun eh ontdekken en

samen met hun bespreken. Dus dat zij krijgen dan ook een stem. Dus ik denk dat dat dat echt

een hele mooie manier is en heel belangrijk. Ja. Ja. Dus en het serieus nemen van hun realiteit,

want zij leven daar gewoon nog in. Ja. En zij leven nog met die intense angst voor de straf en

met die intense pijn als ze het niet zouden doen. Dus je kunt ook niet zomaar zeggen: "Nou, dat gaan

we niet meer doen." Nee, dan zet je ook een hoop vijandigheid mee op, hè, door te zeggen van ik ga

hier de boel wel even regelen, want ik vind het maar een beetje dom dat dit allemaal gebeurt. Ja,

weet je, dat helpt gewoon echt helemaal niet. Nee, en het is ook een ontkenning voor hoe diep eh deze

delen natuurlijk zijn gegaan eh eh of hebben moeten gaan, waar ze doorheen zijn gegaan om

op deze plek terecht te komen. Juist. Ja. En die erkenning is natuurlijk hartstikke belangrijk. Ja.

Nou, nog even ter aanvulling eh op de manieren die ze gebruiken om te splitsen. Ehm daar horen binnen

het eh satanisch ritueel misbruik natuurlijk ook heel erg de angstaanjagende duistere rituelen bij.

eh en het eh ja, toevoegen van magie en spirituele elementen, hè. Dus dat ze ook op die manier eh

ontzettend veel angst aanjagen. Eh daar gaan we Emma en ik het eh later in een andere aflevering

uitgebreider over hebben. Wat zijn nou die rituelen en waar dient dat eigenlijk voor en

waarom doen ze dat zo? Wat gebeurt daar? En wat is daar ook de geestelijke eh betekenis van? Dus daar

zullen we het later uitgebreider over hebben. Maar het is wel belangrijk om dat natuurlijk

even te noemen, omdat het hele geprogrammeerde systeem moet natuurlijk voortdurend ja, in het

gareil gehouden worden, hè. En eh nou ja, één van de manieren daarvoor is natuurlijk voortdurend dat

aanjagen van die angst. Ja, want die herken ik wel om iedereen in het gereel te houden, hè. verdeel

en heers. En ja, en angsten aanjagen is natuurlijk iets ja, wat iedereen eh op zijn plek houdt. Ja.

Maar wordt worden zulke rituelen ook gebruikt om te splitsen in de echt vorm de trainingsdoeleinde?

Ik denk dat dat wel eh kan voor bepaalde delen hè, waar we het eerder ook wel over gehad hebben. Als

je het dan echt meer hebt over eh de de delen die met heksenij bijvoorbeeld te maken hebben

gehad ofzo, dan eh dan zit je natuurlijk ook veel meer op dat geestelijke aspect zeg maar,

want dat zijn eigenlijk dan de afdelingen van hekserij bijvoorbeeld. Rituelen. Ja. Ja. ook

delen die rituelen moeten uitvoeren. Eh dus ik denk dat daar zeker die dingen dan ook gebruikt

worden om om juist die delen zeg maar te splitsen en eh hun taak daarin te geven. Ja. En ik denk ook

als aanvulling overigens op de andere manieren die we al eh genoemd hebben. Ik denk niet dat

het per se of of is, maar dat komt erbij. De delen die een taak hebben in die rituelen of in in het

geestelijke stuk, dat komt er dan wel bij voor hun, denk ik. Ja. Ehm Emma, wil jij nog eh meer

vertellen over eh de opzet van jouw systeem? Ja, want het is natuurlijk niet bij die splitsingen

alleen gebleven. Hm hm. Die eh delen moest ook nog ergens gaan verblijven. Oké. Ja. En dat is eh de

binnenwereld, zoals we die dus noemen. We hebben een binnenwereld, we hebben een buitenwereld,

hè. De buitenwereld is waar jij eh verblijft. Ja. De binnenwereld is waar de delen verblijven en eh

en eh wonen, zeg maar. Ja. Nou, dat is ook een bijzondere manier hoe ze dat eh opzetten. Dus

eigenlijk met het splitsen van alle delen krijgt iedereen ook een plek aangewezen in het systeem.

En het systeem is bij mij zo gebouwd dat er e deel werd aangemaakt, net als de poortwachter zeg maar,

werd er een los deel aangemaakt en dat was eigenlijk de systeemopbouwer. Oké. En dat was een

een deel die bij mij dus ook op een stoeltje werd gezet voor een bureautje, daar legoblokjes kreeg

en werd gezegd: "Bouw maar een muur." Dus die moest een muur bouwen helemaal omhoog. En dan werd

er gezegd: "Aan de linkerkant is de binnenwereld, aan de rechterkant is de buitenwereld."

We gaan niks aan de buitenwereld bouwen. We gaan in de binnenwereld gaan we gaan we eh een

gangenstelsel maken. Gaan we allemaal dingen creëren, bouwen met Lego. En daar krijgt elke

elke eh kleur, elke afdeling krijgt daar zijn plek. Dus letterlijk werd met Lego eh fysiek

gebouwd. Ja. En dat is later. Dat jongetje zit natuurlijk niet meer eh achter zijn legotafel,

maar dat is dus net als de poortwachter gebeurt dat gewoon in het systeem. Ja. Dus dat verplaatst

zich eigenlijk naar binnen. Ja. En zo zijn er eh gangen bij mij gemaakt waar eh met eindeloos veel

kamers waar delen zijn. Ehm een heel heel land is er gebouwd. Ja. met bossen, rivieren. Ik had een

tentenkampen. Nou, weet ik allemaal wat dat is. En overal verblijven groepen en overal en eh overal

verblijven afdelingen. Afdelingen. Ja, maar er zijn ook natuurlijk eh delen die helemaal alleen

worden gezet. Ja. Hè, die weten helemaal niet dat er nog veel meer zijn. Die denken dat ze alleen

het systeem dat ze er alleen zijn. Ja. Hè, die worden dus gesplitst en direct geïsoleerd. Ja,

en die hebben dus helemaal geen weet van andere delen. Die hebben geen idee. Herkbaar ook hoor

van wat ik ook terug hoor. Ja. En sommigen weten heel goed dat er anderen zijn. Daar is ook altijd

gezanik en gedoe en gezeik mee. Is ook altijd ruzie met onderling. Want het is natuurlijk hè

verdeel en heers. Nou verdelen. Iedereen wordt tegen elkaar opgezet want zo kan jij het systeem

blijven besturen. Ja. Ja, precies. Ja. Dus je wordt wel kaarsvijanden ook gemaakt eigenlijk hè.

Want ja, als je een eenheid zou gaan vormen, kun je natuurlijk ook een andere kant op gaan. Ja. En

dan kan je uit dan kan je zeggen: "Dit willen wij niet meer." Dan ben je best wel sterk met elkaar.

Precies. Ja. En als je tegen elkaar wordt opgezet, dan hou je elkaars eh programmering natuurlijk in

stand. Ja. Ja. Want zoals bijvoorbeeld wat ik zei over de afdeling bewaking. Nou, die zorgt iedereen

zich aan de regels houdt. En als dat niet zo is, dan wordt er gestraft. Die lopen het hele systeem

door om te kijken van hé, loopt alles nog zoals het eh hoort? Worden de regels nog nagevolgd? Zit

iedereen nog waar die moet zitten? Zit iedereen op zijn juiste plek? Ja, staan de muren nog over.

Ja. Ja, dus de afdeling bewaking kent dat systeem ook heel goed wat dat jongetje dus eigenlijk heeft

moeten opzetten. Ja. Ja. Sommige afdelingen kennen het systeem van binnenuit en andereen hebben geen

idee dat er nog meer is. Oh ja. Ja. En ook wel mooi dat zo'n systeembewaker zeg maar als je het

gaat deen kan zeggen van heyé ik wil eigenlijk dit kamertje wel weg hebben want het was helemaal geen

fijne kamer of hey ik wil eigenlijk een ander plekje voor dit deel en dan ga ik vragen van

wat wil je eigenlijk? Nou ik wil zo lekker warm bed. Nou, dan gaan we een war een bed regelen. Dus

je kunt ook weer van deze eh kwaliteiten gebruik maken door het weer naar je eigen hand te zetten,

hè. Offerkamers in het systeem, in de gangen, nou, dat wil ik niet meer. Ik wil niet dat dat

geofferd wordt buiten mijn rug om. Ik wil niet dat dat meer gebeurt. Nee. Dus hè en als ik dan

in contact ben geweest met deze delen, haal ik ze eruit en die kamer die wordt gewoon weggehaald,

vernietigd wat mij betreft, weet je, dat dat die wil ik gewoon niet meer in mijn leven hebben. Ja,

precies, hè. Maar die delen die zijn die hebben geen plek meer om ergens te zijn. Dus die krijgen

van mij een nieuw nieuwe plek en zo creëren we dat zelf. En doe je dat dan in samenwerking

eigenlijk met eh deze jongen die die eh systeem eh beheerder is eigenlijk? Ja. Ja, klopt. Ja, ik

vind dat wel heel mooi, Emma, hoe je dat vertelt, hè. Dat is eigenlijk net als met het meisje die

de poortwachter is. Eh doe je dat dus ook met deze jongen die de systeembeerder is om toch te kijken

hoe je hoe je zelf je eigen binnenwereld in kunt richten, hè, en hoe je het kan ehm ontmantelen

eigenlijk stapje voor stapje hoe het is gemaakt of hoe hij het heeft moeten maken. Maar je geeft hem

daar ook een stem in. Ja. En ik geef ook de stem van hè zo'n deel wat zijn plekje kwijt is geraakt

vind ik heel erg belangrijk. Waar wil jij graag zijn? Wat vind je fijne kleuren? Wat wat vind je

wat vind je prettig? En het verbaast mij dat heel veel dat precies weten. Ja. Oh, dat is wel mooi

zeg. Ja. Ja. Maar als ik dan eh hè sommigen hebben ook een na een naam toegewezen gekregen en waar ze

echt helemaal niet blij mee zijn. Hm hm. Maar als ik dan vraag wat voor andere naam zou je willen?

Dan weten ze dan vaak niet. Nee. Ik denk dat je dan toch nog weer heel erg in in de identiteit

van zo'n deel zit. Ja. En iets vragen van wat zou je fijn en prettig vinden? Dat dan wel. Maar

om dan te zeggen ik wil een andere naam dat is ook wel heel heftig want dan dan ja dan druis je

natuurlijk helemaal in tegen tegen tegen de groep. Ja, dat klopt. Ja. Tegen je eigen programmering.

Ja, precies. Ja. Ja. Ja, de namen zijn belangrijk, hè. Namen zijn heel belangrijk. Een hele erge

gevoelige gevoelig onderwerp. Ja, zeker hè. En eh sommigen hebben helemaal geen naam en dan zeg ik:

"Wat zou je willen kiezen?" Nou, die zijn helemaal Ik heb geen idee, weet je wel. En een aantal dagen

later hoor ik: "Oké, oh ik ik weet het denk ik al." Weet je het dat is vind ik zo mooi,

want je geeft ze Ja. Je geeft ze een eigen een eigen identiteit weer terug. Precies. Precies. Ja.

Dat is het hè. Het is eigenlijk een naam geven of je naam veranderen is natuurlijk het terugpakken

van je eigen identiteit tegen tegen de opgelegde identiteit in. Ja, dat is heel krachtig. Ja. Ja,

dat vind ik altijd heel geweldig. Ja. Ja. Ik vraag ook altijd: "Wil je zo genoemd blijven

worden of wil je een andere naam?" Ja. Ja. Sommig hebben er geen probleem mee die zeggen: "Nou,

ik vind het wel prima zo." En andere die denken: "Oh, maar ik ik weet niet wat." weet je wel,

of we gaan samen zitten sparren of wat voor naam. Maar het is altijd aan hun de keus. Ja,

precies. Ja, mooi. Bijzonder. Ja. Ja. Ja. Nou kreeg ik eh onlangs van iemand de vraag van hoe

kom je eigenlijk aan eh aan jongensdelen, hè? Want jij hebt het daar natuurlijk steeds over in de

afgelopen afleveringen, hè? Mijn jongens en meiden zeg je dan. Maar hoe kom je eigenlijk aan de

jongens? Hoef ik all als ik zoveel jongens kom als vrouw zijnde heb je jongens delen. Hoe eh hoe hoe

hoe denk jij daarover? Nou ja, met dat het heel gezellig is. Ik heb echt gewoon geen idee. Ja,

ik heb geen idee hoeveel waarom ik zoveel jongens heb, maar ik heb er best heel veel. Ja. En eh zijn

zij ook ehm door de cult of door de programmeurs als jongen dus neergezet? Want dat kan natuurlijk.

Ja, ik heb op een aantal afdelingen zijn vooral meiden. Dat gaat over deel seks eh industrie. Daar

zitten eigenlijk alleen maar meiden. Ja. Ja. En ik heb een aantal die niet weten wat ze zijn. Ja.

Jongen of meisje. Hm hm. Maar ik heb eigenlijk heel erg veel jongens. Ja. En ik weet niet zo

goed ho waarom. Dus Carla, waarom heb ik zoveel jongens? Weet jij dat? Nou ja, één antwoord is

dus dat dat de daders dat blijkbaar eh zo hebben gewild dat je heel veel jongensdelen had, want

die hebben dat nou ja, hè, wat ik je net vroeg, eh die hebben deze delen echt als jongen in het

systeem gezet, hè. Maar wat ik en wat precies hun redenen zijn, ja, dat eh ja, wat moet je daarover

zeggen? Die zullen er ongetwijfeld zijn. Maar ehm wat ik vanuit mijn ervaring ook met hè waarom eh

is het bijvoorbeeld beter of makkelijker om een jongen te zijn dan een meisje bijvoorbeeld hè als

er misbruik plaatsvindt. Ik denk dat dat wel heel invoelbaar is, hè, dat je dat eh een jongensdeel

vaak ontstaat ook vanuit dat gevoel van ja, maar eh ik ben dan minder kwetsbaar of eh dan

kan het tenminste niet met mij gebeuren wat er met eh meisjes gebeurt of hè en en ik denk ook

dat het gevoel van de vechter of de beschermer dat zijn ehm ja, misschien meer de de onze mannelijke

kanten ofzo, hè. Zo, zo stel ik me dat dan een beetje voor. Waardoor ik het heel invoelbaar

vind dat beschermers eh vaak man eh mannelijke delen zijn of jongensdelen zijn, hè. Die maken

zich dan groter en die voelen zich sterker dan eh eh de meisjes. Dus ik denk dat dat daar heel veel

ehm ja, eigenlijk dat het een soort heel logisch verloopt ofzo in je dissociatie. Want ik weet niet

of je daar echt heel erg over nadenkt. Nee, dat denk ik. Eh nee, maar dat gebeurt gewoon op grond

van de eigenschappen die je dus nodig hebt als deelzijnde, denk ik. Ja, dat je dan meer eh als

jongen of als meisjesdeel ontwikkelt ook voor de taken waar je voor ja, waar deze delen natuurlijk

voor gecreëerd zijn. Ja, ik heb wel eens gedacht en ik heb ben ook tegengekomen en dat ik ook

wel dacht van: "Oh, ik heb gelukkig zoveel jongens, want dan ben je niet zo misbruikt."

Ja, weet je wel dat ik dat dacht, maar als ik dan meer contact met mijn jongens kreeg en hun

verhaalde horen, denk ik: "Oh, nou, dat was dus echt niet goed gedacht, want deze jongens

zijn net zo misbruikt als als meisjes." Precies. Het is ook niet dat het echt zo is natuurlijk,

maar het is het gevoel is er wel. Ja, en dat was dat werd ook wel van binnen gezegd hoor. Wij zijn

jongens en eh er is niks met ons gebeurd, weet je wel. Precies. Dat overkomt ons niet, hè. Dus

die gedachte of dat dat dat illusie misschien wel daar wil je heel graag aan vasthouden en dat ben

ik heel vaak tegengekomen. Ja, maar ik merk ook wel dat in mijn systeem schaamde ook heel erg

groot is en die zat ook bij hun. Want ja, je laat je toch niet verkrachten als jongen. Jongen. Ja,

precies. Hè? Of ik ben verkracht als jongen. Dat is iets Ja. Ja, dat je gaat door de grond,

weet je, letterlijk daar. En die schaamte is heel groot. Ja. Ja, in mijn als als eh emoties,

zeg maar, in mijn systeem. Ja. Nou, en ik denk dat dat heel herkenbaar is voor veel survivors,

hè. En maar dit zou natuurlijk tegelijk ook iets kunnen zijn van waarom daders dat doen, hè. Om

om jou inderdaad heel erg die schaamte te laten ervaren. Ja, want ik denk hè als een meisje wordt

verkracht of een jongen wordt verkracht is toch echt anders. Die schaamte is heel erg groot bij

jongens. In ieder geval zo heb ik hem ervaren hè, van binnen. Meisjes zijn compleet. Ja. Je wordt

daar wordt zo aan de identiteit en de integriteit gezeten. En bij jongens zitten schaamte heel erg

op. En die is groter in mijn systeem. Ja. Dan wat ik bij de meiden voelde Ja. Dus dat zou een

reden kunnen zijn waarom ze ook zoveel jongens in jouw systeem hebben gezet om ehm omdat schaamte

is natuurlijk een ontzettend eh naar gevoel voor jou en een heel handig gevoel voor de dader hè,

voor de daders. Want ja, dan praat jij niet, dan kom je dan laat je je niet zien of dan dan breek

je niet uit, hè. Dus het is heel isolerend en heel duister eigenlijk. Klopt. Ja, dus dat zou één van

de redenen kunnen zijn. Maar goed, nogmaals, ik ga niet eh bedenken waarom zij de dingen doen, maar

dit dit zou wel dat zou mij niet vreemd voorkomen dat dat wel ermee te maken zou kunnen hebben. Ja,

nou het kan echt heel goed hoor, want schaamt is wel echt een heel groot thema in mijn leven. Ja.

En en eh hè mijn begeleider zei toen steeds al van eh ja, het is gewoon schaamteloos gedrag wat hun

op jou leggen. Je hoeft die schaamte niet aan te nemen. Maar dat is natuurlijk wel eindeloos veel

gedaan, hè. Ja, dat klopt. En dat je als eh als eh slachtoffer, als overlever de schaamte met je

meedraagt is natuurlijk ontzettend herkenbaar. Terwijl ja, in feite moeten de daders zich

natuurlijk schamen, hè. Maar jij krijgt het gevoel op je en ja, daarom zie ik het ook e echt als een

opgelegd Precies. Ze leggen het jou op. Ja, klopt. Hè, en dat hoef je niet aan te nemen. Dat mag van

je af. Dat klopt. Ja, maar dat is een hele klus, hè. Ja, dat is een hele klus. En daar zetten ze

dus ook echt wel op in. Zeker ook door bepaalde dingen natuurlijk met jongensdelen dan te doen.

Ja, zetten ze daar heel erg op in. Nou, ik voel wel heel veel schaamte over mijn dis en ook over

eh mijn dat ik zoveel jongens bij me heb, want ik ben gewoon echt wel een vrouw, maar ik heb zoveel

jongens in mij. Ja, dan denk ik wel eens van nou poe eh nou heftig. Ik zou bijna zeggen: "Ik ben

blij dat niemand dat weet, maar ja, we zitten die podcast te maken, dus dat werkt ook niet meer."

Nee, maar de schaamte is wel een heel groot thema in mijn leven. En ja, ik heb wel geleerd ehm om

elke keer uit te zoomen, om het grotere geheel eh steeds te blijven zien. En dat je dan kan zeggen:

"Ja, maar ik kon hier echt niks aan doen." Hè, want dan komt dat babytje weer die daar op de

grond ligt en voor het eerst wordt gesplitst. Dan denk ik: "Ja, maar daar kon ik toch niks aan doen.

Hoezo moet ik die schaamte op mij nemen? Dit is mij aangedaan." om die ook echt mij af te

doen. Schaamteloos gedrag wordt op je gelegd. Ik wil dat niet. Hoort niet in mijn leven. Ja. Nou,

dat is een kunst die je constant moet moet blijven herhalen in jezelf. Ja. Kijk, want anders en dat

is met mijn jongens heel erg. Had ik mijn harder gevochten, had ik maar dit, had ik maar dat. Ja,

maar dat werkte niet meer. Ja, maar weet je wel en en die vechtlus zitten dan wel. Had ik het maar

toch maar gedaan. Ik had nog wel harder kunnen slaan. Ja. Maar als ik dan help, ook hun help

om achteruit te stappen en van maar kijk eens hé, kijk eens naar alles. Ja, we hadden geen kans. Er

werd niet harder geslagen, want er was al een plan B. Was het niet linksom, dan was het wel

rechtsom. Zouden hun zin krijgen. Precies. Ja. Ja. En je bent daar als babytje ben je daar gewoon aan

overgeleverd, hè. En en ehm jongens delen die dan wat ouder zijn, die voelen dat natuurlijk niet.

Neich die jongen van hè of weet ik het en die denken: "Ja, waarom heb je het zelf dat laten

overkomen?" Terwijl dat natuurlijk helemaal niet realistisch is. Nee, klopt. En daar ben ik wel

bij hun heel erg tegenaan gelopen. Ja. En dat het op een gegeven moment hielp van: "Ja, maar

we moeten echt uitzoomen, want als we zo inzoomen blijf je inderdaad: "Had ik me harder geslagen of

had ik maar dit gedaan." Maar dat helpt niet. Nee, want als je het grote geheel niet ziet, ja, blijf

je daarin. Dat klopt. Ja. En is eigenlijk terug naar je kunt het niet loszien van het babytje. Ja,

dat is het hè. En ik denk ook wel dat ehm dat ook het hebben van jongensdelen als vrouw dat

eh al zeker als dat dus door de cult is gebeurd en dus niet vanuit je eigen systeem al, dat misschien

ook nog wel met je identiteit te maken kan hebben hè. Want wat een identiteitsverwarring moet dat

eigenlijk ook zijn hè. wat je een paar keer terug vertelde over een jongen die dan voor de spiegel

staat en en en jouw vrouwelijke lichaam ziet. Ja, dat is toch ook weer verwarring ten top eigenlijk,

hè? Dus het is ook een soort van ondermijning van je van je identiteit, denk ik. Ehm ja,

een verwarring daarover. En misschien ook nog wel wat jij net zei van hè wat de wat de jongens

allemaal denken. Denken van ja, voor hetzelfde geld zijn ze daar ook mee om de oren geslagen,

hè, binnen de groep. Ja, hè, van ja, nou je bent toch eh jonger dus hup eh doe hè,

terwijl dat ook niet kan, hè. Dus jezelf ook stuk laten lopen op jezelf eigenlijk. Ja, hè. Dat dat

het allemaal ingezet wordt. Ja, dat denk ik ook wel. Ja. Ja, want ze zijn daar hè die eerste

jaren natuurlijk alleen maar bezig om je heel identiteit eh maakbaar en kneedbaar te maken. Ja,

precies. Ja. Ja. Ja. eh ter aanvulling op wat jij net zei, Emma, over dat je dat er dus eigenlijk in

die eerste jaren ja, dat het zo gemaakt wordt dat je hele identiteit eigenlijk kneedbaar en

maakbaar wordt, hè. Dat ehm ja, dat is eigenlijk denk ik precies waar het programmering over gaat,

hè. Het gaat over loyaliteit aan de groep, aan de cult, eh gehoorzaamheid aan de daders,

eh over geheimhouding en over bruikbaarheid, hè, inzetbaarheid voor de verschillende taken. En ehm

nou ja, in de volgende afleveringen gaan wij het eh gaan wij verder in op heé, welke afdelingen

zijn er eigenlijk allemaal? Wat voor soort delen bestaan er eigenlijk allemaal? Ehm en ook wat voor

soort trainingen zijn er eh inhoudelijk gezien en ehm ook eh weer van jou horen Emma hoe dat bij jou

in elkaar zit. Nou, ik ben benieuwd. Ja, het was wel weer een eh een intense aflevering hè. Zijn

we goed in. Absolut. Ja. Nou, luisteraars, bedankt allemaal weer voor het luisteren en eh dan sluiten

we hierbij eh deze aflevering af. En dan graag tot de volgende keer. Tot de volgende keer. [Muziek]