[Muziek]

Hallo luisteraars, welkom bij de podcast van Fragile Wing voor SRM Survivors. Mijn

naam is Carla Hamoen. Ik ben psycholoog en werk al zo'n 25 jaar met SRM survivors en mensen met

dis. Ik ga in deze podcast op reis met Emma, een survivor die ons mee gaat nemen in haar wereld.

om inzicht te geven in geprogrammeerde dis en om survivors aan te moedigen in hun helingsproces.

Hallo luisteraars, welkom bij aflevering 17 van de Fragil Wing podcast. Het is een ehm extra lange

bonusaflevering vandaag met het verhaal van Emma. Ja, dus we gaan eh vooral luisteren naar Emma

en misschien dat ik af en toe wat aanvull of een vraag stel, maar eh in principe gaan we luisteren

naar eh Emma's verhaal. Ja. Nou, ik eh vind het heel spannend. Ja. Om te vertellen, want het

is natuurlijk een heel persoonlijk verhaal. Ja, precies. Ja. En eh ja eh met alle grootste dingen

die ik ga vertellen zit ook heel veel pijn onder en heel veel verdriet. H ja, dus dat is eh ja,

soms hoor je mijn stem een beetje bibberen, maar ja. Dat hoort erbij. Dat geeft toch helemaal niks,

Emma. En ik vind het super dapper van je dat je het eh wilt delen met ons allemaal. Ja,

ik heb heel snel al gezegd: "Oh, dan wil ik een keer mijn verhaal doen." Hm hm. Maar ja,

toen het puntje uit bij het paaltje kwam, dacht ik: "Oh nee, wat heb ik de auto gedaan?" Ja,

precies. Maar eh ja, ik ga het vertellen en het is eh het is een heel mooi verhaal.

Het is heel verdrietig verhaal. Het is heel groot verhaal. Maar ik ga eh ja, ik denk eh ongeveer eh

15 tot 20 jaar eh samen voegen in eh nou ik hoop anderhalf uur. Ja, precies. Dat is nog een opgave

denk ik. Eh hè. Ja. Nou ja, ik heb eh natuurlijk al best wel heel veel verteld hè. Door alles heen,

door alle trainingen heen. Alles wat ik verteld heb, al de afgelopen podcast afleveringen zitten

al heel veel stukken van mijn verhaal. hebben. We hebben natuurlijk ook wel steeds wat algemeneer

getrokken, maar ik heb ook wel heel veel dingen uit mezelf af verteld van mijn eigen eigen

verhaal, van mijn delen, van eh van de kernem Emma eh het leven, hoe dat was. Dus maar goed,

het en dan heb je natuurlijk verschillende lijnen die er eigenlijk lopen, hè. Je hebt de ja, de lijn

van Emma, het leven van Emma eh die gewoon in een gezin woonde en en naar school ging en allemaal.

En dan heb je de lijn van alle delen, van alle eh de training en van alles in de cult. En er is

eigenlijk nog een derde lijn en die verbindt die twee werelden met elkaar. En ehm ja,

dat is ik schiet nu al vol omdat het zo het is zo eh bijzonder. Het is zo bijzonder geweest hoe

die lijnen bij elkaar zijn gekomen. En eh ja eh ja, ik ga het gewoon vertellen. En eh er is heel

veel gebeurd daarin. En ik ik voel me ook heel erg bevoorrecht eh dat dit in mijn leven gebeurd is,

omdat ik ook verhalen van andere overlev survivors ken die niet dit hebben meegemaakt. Die eigenlijk

gewoon maar één lijn weten of van een leven zonder delen of met een leven met delen. En dat is en

dat komt niet bij elkaar. En ik ik weet dus de struggles daarin. Ja. En ik voel me bevoorrecht

dat dat ik er ehm het mocht samenvoegen. En ik voel me bevoorrecht dat ik hierover mag praten,

hè. Ik krijg heel veel ja, complimenten. Nou, ik ben er echt verlegen mee. Ehm hoe dapper ik ben

en hoe hoe goed het is om dit te vertellen. Maar ik voel me heel vaak niet dapper. Ik voel me vaak

echt ja, ik echt schij het. Nou, daar ben ik het niet mee eens. Maar goed, je snap wel dat je dat

voelt. Ja, ik ik heb geleerd om dapper te zijn, maar ik ben ik ben heel vaak bang en zoals ze nu

ook. Ik ik ik vind het spannend, maar ik ik ga wel en dat is natuurlijk dapper zijn. Precies.

Dat is wat dapperzijn is. Ja. Ja, maar eh ja, ik voel me bevoorrecht dat ik dit allemaal mag

meemaken en ik ga jullie gewoon meenemen in mijn leven eigenlijk eh daarin. Ja. Eh ik heb best wel

wat verteld over eh over het duister eh hoe hoe die tek keer gaat op de op de feesten en hoe je

dat zo meemaakt als kind. En ik heb ook verteld dat ik het licht daar heb gezien en de kracht

en de macht van God. En daar wil ik eigenlijk gewoon over gaan vertellen, want dat heeft mij

eruit gehaald. Ehm en het heeft ik heb heel veel meegemaakt met dat licht in mijn leven. Ehm en

dat begint eigenlijk eh bij mijn geboorte. Ik ben ik ben geboren en eh mijn moeder eh had een hele

zware bevalling en die had eigenlijk eh een soort van nou berust dat ze de bevalling niet zouleven.

En toen ik geboren werd ehm ademen haalde ik niet. Ik was eigenlijk stil. Ehm en wat ze toen deden

eh gelukkig doen ze dat nu niet meer, maar toen werd ik aan mijn benen omhoog getild zeg maar en

toen kreeg ik een klap op mijn kont en van die klap schrok ik zo dat ik dus ging ademhalen. En

dat was mijn eerste ademteug zull maar zeggen. Ik zeg ook wel eens dat was mijn eerste klap.

Ehm en in de lijn van Emma, het leven van Emma, word ik daarna 24 uur op de grond gelegd om te

kijken of ik trainbaar ben. Dat heb ik natuurlijk in de eerste afleveringen verteld. En en de lijn

van Emma blijft dan doorlopen en de lijn van de delen die begint daar dan ook, hè. De splitsingen

beginnen daar ook. Ja, maar er is nog een lijn die daar ook begint en dat is eigenlijk het

bestaan van God en mijn leven. En God heeft mij gemaakt. Dat dat geloof ik. Dus hij was er al,

maar daar heb ik hem voor het eerst ontmoet. Want er loopt eigenlijk een soort verhaal eh

naast mijn geboorte als een soort van carbonpier wat op elkaar ligt. Weet je wel, als je dus een

verhaal hebt en je legt daar carbonpiertje op, dan drukt dat door. Ja. Dus er is nog een ander

verhaal daagande en dat was dat ik eh geboren ben. En op hetzelfde moment dat ik geboren werd, dus

uit het geboortekanaal kwam, waren daar de handen van God die mij optilden, mij zeg maar twee handen

onder mijn okseltjes vasthielden. Ja. Mij omhoog tilde. Voor zich ja, eigenlijk voor zich uit eh

hield. En onze gezichten, wij keken elkaar aan. En het eerste wat ik zag toen ik mijn ogen open deed

op deze wereld was zijn gezicht. En toen zei hij tegen mij: "En ik ben van jou en jij bent van mij

en er komt niets meer tussen." En toen blies hij zijn adem over mij uit. En dat was het moment dat

ik dus die ademteug nam. Wauw. Dus het kwam niet door de klap van de dokter dat ik schrok en adem

haalde, maar omdat God zijn adem over mij uitblies op datzelfde moment. Ja. En ik heb dit eh beeld,

ik ik was daar natuurlijk een babytje. Ik heb dat niet bewust meegemaakt daar, maar hij heeft

later laten zien. God heeft later laten zien hoe dus mijn geboorte was. Ga ik zo meteen nog op

terugkomen. Maar ik heb altijd als kind een heel groot schotsbesef gehad. Ik had ook altijd eh het

gevoel God er ze altijd. En natuurlijk is hij er, want hij bestaat toch gewoon. Eh en als ik toen ik

vier was kroop ik ehm eh onder mijn dekbedje en maakte ik altijd van de soort van nestje,

een holletje en daar kroop ik in en daar lag ik altijd met de Here Jezus. Oh ja, want dat was mijn

veilige plek. Ja. En het was niet leuk. Het leven was moeilijk. Het was eh ook het leven van Emma.

De kernem Emma was was moeilijk, want ik droeg lasten bij mij die heel zwaar waren. Ja,

hè. Het was geen makkelijk leven ofzo. Het was niet een licht leven van eh ik ik fladder alle

kanten maar op. Het was al zwaar zonder dat ik wist eigenlijk wat er aan de hand was. Ja,

precies. Maar daar in in onder dat dekbedje in in dat nestje voelde ik mij veilig. Oh ja, want daar

was de Here Jezus. Ja, en ik was voor mij heel gewoon om met hem te praten en om met hem te

zijn en eh elkaars aanwezigheid te voelen. En toen dacht ik, maar dat is dus niet alleen vanaf mijn

vierde geweest dat ik me dat kan herinneren, maar het is dus veel eerder geweest de belofte dat God

zegt tegen mij: "Ik ben van jou en jij bent van mij en daar gaat niks tussen komen." En hij wist

in wat voor nest ik geboren was. Ja. En dat was die belofte heeft mij heel vaak eh geholpen eh om

alles wat erboven kwam later eh ehm eh te helpen eh een plek te geven. Want het was allemaal op mij

gestort eigenlijk, hè. Alles alle vuiligheid, alle gorigheid van duisternis en alles wat er gebeurt

in in de cult feesten wordt bovenop je gestort zeg maar. Maar het is niet van mij. Dus als je je

daaruit gaat ja ontwaken en vanuit gaat ontstaan en het valt van je af of je schudt het van je af

of je gooit het van je af, dan is er een kern die blijft staan. Maar en en al die viezigheid gaat

eraf. Ja. En dat was de belofte die jij toen maakte. Want er gaat niks tussen komen. Nee,

precies. Ook die narigheid en die duisternis niet. Nee. En alles wat daar gebeurt. Hij wist

natuurlijk dat de verbonden werden gesloten met Satan. dat het dat het ging allemaal meemaken in

mijn leven, maar er kwam niets tussen hem en mij. En tot op de dag van vandaag is dat wel gebeurd.

En dat vind ik wel heel groots. Dat is het ook, Emma. En heel bijzonder om te horen. Ja, wat ik eh

wel heel moeilijk heb gevonden is omdat Gods besef heel groot was dat ik ehm dat nam ik natuurlijk

ook mee. Eh dat werd gezien in mijn ogen. Het licht van God eh is gezien in mijn ogen. En daar

ben ik eh wel heel erg voor gestraft. Ja. En ook extra eh voor voor aangepakt eigenlijk om dat dat

licht in mijn ogen te doven. En dat is wel de haat die je die ik daar al heel vroeg in mijn leven

tegenkwam. En dat was niet eens precies de haat naar mij, maar het was naar de haat naar de God

die in mij woonde. En ik had als kind geen idee waar dat over ging, maar die heb ik al heel heel

op tijd eh in mijn leven ehm ja gevoeld. En dat was dat was heel naar. En dat heeft ook echt heel

veel conflict ook van binnen op geleverd. En ik heb ook eh jongens en meiden gehad die zeiden van:

"Doe dit allemaal maar nieuw hoepel op uit ons leven eigenlijk God, weet je wel, want het brengt

alleen nog maar meer problemen mee." Ja. Ja. En dat is wel eh is wel echt een strijd geweest. Ja.

Dat dat kan ik me voorstellen. Ja. En het is ook wel iets wat ik vaker terughoor, hè, dat eh dat

je in de groep of in de cult of in de duisternis zo afgerekend wordt juist op eh je band met God.

Ja. Ja. eigenlijk niks aan kan doen, want dat lag dus al in mijn leven. Precies. Ja. Op het licht

wat al in je woont, hè. Ja. Ja. Ja. Ja, klopt. Ik kom daar zo meteen nog op terug. Ik heb daar nog

eh iets over te vertellen, maar ik wil eigenlijk ehm ja, teruggaan naar het begin van mijn verhaal.

Ehm dat de kern Emma leefde haar leven, eh was getrouwd eh gezin en deed haar ding en

wist niets van de hele binnenwereld. Ja. Ik wist wel dat ik helemaal op was en dat ik ja tussen de

30 en de 40 was en dacht van ik ben kapot. Dit leven is echt zo zwaar. Ik kan niet meer. En ik

wist niet wat er dan niet meer kon. En ik wist ook niet waarom het zo zwaar was. Maar ja, eigenlijk

was heel mijn leven al zwaar. Ja, maar ik had wel bedacht dit ga ik niet lang meer volhouden.

Hm. En ik misschien ga ik er wel uitstappen. Die plan had ik. Ja. Dus daar was je eigenlijk. Daar

was ik. Ja. Ja. En dat was ja in in januari van het begin van een jaar was dat dat ik die plannen

had van ik ga denk ik eh mee stoppen. En toen kwam ik in maart. Toen kwam ik een iemand tegen,

een man tegen in de in een kerkdienst waar ik was toen. En we raakten aan de praat.

En toen zei God tegen mij: "Op dat moment, het wordt tijd dat je gaat leven in plaats van

overleven." Ja. En dat was het startpunt zo. Ja. Van mijn verhaal. Ja. Ja. Van jouw reis eigenlijk.

Ja. Toen begon begon de ellende. Ja. Het was eh ja, ik het was zo'n duidelijk gevoel van ik eh eh

de overplaatsing van het rijk van de duisternis naar het rijk van het licht, dat begon daar te

bewegen. Ja. En dat eh dat is niet meer gestopt tot aan nu. En dat zijn toch heel wat jaartjes

waar eh ja, waar ik gewoon eh er dwars doorheen ben gegaan. En eh ik heb heel veel geprotesteerd

overal over van kunnen we er niet omheen of is niet toch een ander maniertje om om hier te

doen? Eh ik heb toch wel eens tegen God gezegd: "U bent toch zo ontzettend machtig." Nou, doe dan een

keertje zo. Knip hem een keer met uw vingers en ik ben helemaal genezen. En ik ben helemaal heel het

is allemaal geweldig in mijn leven. En toen zei hij: "Ja, en heb je dan niks van geleerd?" En dan

draai je om en dan zeg je: "Bedankt." En dan ga je weer verder met je leven. Denk: "Hè, verdorie.

Het is nog waar ook. Dus ik eh en toen ehm zag ik ook de ernst van alles en ik wist ook dat

ik dit zou doen op die manier. En toen heb ik besloten om overal eh dwars doorheen teen. Ja.

En geen uitwgen meer te verzinnen. Nee. En geen eh smoesjes meer. Eh hm. Maar gewoon te gaan.

Te gaan. Ja. Ja. Ja. Die dus die quick fixes die zijn er ook eigenlijk niet hè Emma. Nee,

maar ja, dat hoop je dan ook. En ik wist niks hè. Nee, ik wist alleen dat er heel veel heel

veel stond te gebeuren. Dat voelde ik en alles natuurlijk. Het begon te rammelen in mij. Het

systeem begon precies. Begon het te alarmbellen gingen overal af, hè. Ja. Ja. En dat was eh ja,

dat was het begin. En in de eerste weken dat wij eh gesprekken hadden samen dat ik eh deze

man werd ook is een heel lang poos mijn begeleider geweest jarenlang. Eh hij had een aantal mensen om

zich heen die eh ook hielpen en die allemaal van dis wisten en ze wisten allemaal van satanische

groepen en ze hadden heel sne van oh dit is hier komt zij uit. Ja. Zij wisten al een heel stuk van

mijn leven en ik wist van niks. En dat hebben ze ook zo gehouden. Ze hebben er heel weinig

over verteld zodat Ja, je hoort ook heel veel verhalen van ja, er wordt maar wat aangepraat,

weet je wel. Dus da zijn ze heel voorzichtig in geweest. Ja. Ehm maar goed, zij eh herkenden het

direct als dis en satanisch. Dus op die manier hebben ze het ook eh ja, aangevlogen eigenlijk.

En ik heb wel heel veel vertrouwen gehad in hun de eerste jaren dat zij wisten wat ze deden. En

daarmee kon ik ook meegaan zonder eh dat ik per se moest weten wat er allemaal aan de hand was.

Oh ja. Ja. En dat was eh dat was wel heel erg nodig, want het ging gewoon ontzettend eh snel

mijn proces. De kurk ging letterlijk van de fles en het begon te stromen en het hield niet meer op.

Ehm en ik moest vanmorgen denken toen ik hieraan dacht van hoe belangrijk is het dus dat mensen

hiervan weten dat als er dus een slachtoffer komt met het begin van haar verhaal of vragen,

ja, dat mensen die dat aanhoren al misschien van denken: "Hey, dit kan wel eens dat en dat zijn,

hè." Precies. En dan kan het dus heel goed ontvangen worden. En eh ik was heel blij dat

ik dus deze mensen tegenkwam en niet iemand die zei van: "Nou, ik weet niet waar je nou over hebt,

maar ja, inderdaad. Dat dat was dus echt voor mij een voorsprong eh die ik kon hebben. Ja,

zij wisten eigenlijk al waar je uitkwam terwijl je het zelf nog niet half wist eigenlijk. Nee,

ik had geen idee. Nee, ik had geen idee. Nou, er zaten ook mensen van de Kerkl Pastoraat zaten erin

en we zijn eigenlijk begonnen eh of hun zijn begonnen. Eh ik was aanwezig eh met eh ja,

het het verbreken van eh van de banden met voorouders. Want ze hadden zoiets van als we

die takken afhakken zeg maar als die als die wortels afgehakt worden, dan eh maken we al

heel veel plek, heel veel ruimte eh om eh ja, voor delen om te gaan komen, voor verhalen om te gaan

komen. Dan wordt dat nog niet dicht gehouden omdat er natuurlijk op de generatievloeken en generatie

dingen zit heel veel geheim houdingsplicht. Ja, precies. En dat is in die tijd heel veel verbroken

elke keer opnieuw eh eh om ruimte te creëren. Maar dat was super heftig, want eh je gaat je betreedt

eigenlijk een oorlogsveld waar je gewoon geen idee van hebt dat dat bestond. Ja, ik had geen idee dat

dat mijn leven was, dat het mijn familie was, dat het mijn voorouders waren. Ik had geen idee. Dus

je staat in één keer midden op het slagveld. Ja. Ja. Ja, dat lijkt me zo'n eh heftige ervaring,

hè? Maar het zeker als je dat gewoon helemaal niet weet. Ik ik en ineens is het zo. Ja,

ik wist niet wat ik meemaakte. En je weet niet wat je overkomt? Nee, ik was ik was ik wist echt

niet wat me overkwam. Nee, dat waren dat was dat was vreselijk. Dat ja, dat kan je gewoon zeggen,

want die eerste keren waren vreselijk. Ja. En de duisternis die raast omheen. Oh ja. Nou,

die zagen natuurlijk hè dat dat eh dat dingen afgebroken werden. Dus die waren overal eh als

de kippen bij. Bedoel je dan de mensen of in de geestelijke wereld? In de geestelijke wereld. Ja.

En en de duisternis die in mij was gebracht natuurlijk door alle rituelen. Ja. eh delen

die duisternis met zich meedragen. Alles alles werd alle programma's zeg maar waar duisternis

in zat begon te draaien eigenlijk hè. Ja. Want er gebeurde nu iets wat helemaal niet had mogen

gebeuren natuurlijk. helemaal niet gebeuren. En en natuurlijk enorme eh strijd van binnen. Eh ja,

er waren nog niet eens echt delen bovengekomen, maar wel al die duisternis die ze hadden zoiets

van dit moet onmiddellijk stoppen. Dus eigenlijk was dit nog voor dat wat jij verteld hebt die

eerste keer dat dat jongensdeel boven Ja. Ja. Ja. Dit is daar nog voor. Ja, zeker. Hoe ervaarde je

dan eh die duisternis om jou heen? Want je zei de duisternis om mij heen gingen razen. Wat wat wat

ervaarde jij dan? Kun je daar wat over zeggen? Nou ja, ik kreeg geen lucht meer. Dus mijn keel werd

echt gewoon afgeknepen. Ja, ik viel flauw. Oh ja, ontzettend pijn in mijn hoofd. Je voelde gewoon

de klauwen in je hoofd worden gezet, in mijn nek. Oh ja. Ja, ik was een soort van uit elkaar

getrokken gewoon. Eh nou, zoveel pijn gedaan. Er werden eh ja, dingen aan mij laten zien,

zeg maar. Eh hoe heet dat? Eh eh helderziendheid. Had ik natuurlijk ook aan boord. Je hebt ook heel

veel paranormale gaven natuurlijk aan boord. Werd allemaal ingezet. Oh ja. Eh de vreselijke dingen

die mijouden overkomen, weet je wel. Heel ernstige autoongelukken of nou alles kwam in een razendel.

Eigenlijk was het een horrorfilm. Gewoon 4D, 5D, gewoon alles komt op je af. Dan zat je helemaal

midden zit je middenin daar. En en ehm Oké. Ja, vooral dat flauwvallen en en nou dat zo ja,

dat zo'n demon zich letterlijk in je keel gewoon helemaal opblaast. Dat je gewoon geen lucht meer

krijgt. H ja. En zo ontzettende hoofdpijn dat je gewoon denkt: "Ik scheur uit elkaar." Ja. Ja,

dat is dat is wat ze doen en dat is dat raast en dat dat gaat te keer en ze lachen je vierkant uit.

Ze betaalen geen enkel respect. Nee. Ergens voor. Nee, en dat is wel eh heel angstaan jagend om mee

te maken. Ja. Ja. Ja. Dus dat was echt niet leuk. Nee, dat voelt me lijkt me nogal levensbedreigend

voelen. Ha, dat was het ook. Ja. En dat dat maar dat gaf ook wel ontzettend de ernst aan van wat

er aan de hand was eigenlijk hè. Als het met een zuchtje eruit is, dan denk je nou was dat alles?

Maar dit was ja, dit was echt heel groot. Ja. En ze deden er eigenlijk alles aan eh om het te laten

stoppen. Ja, precies. Dus het blaast zich ook op. Het het manifesteert ook Ja. Ja. om maar ook af te

schrikken. De mensen die eromheen staan. Oh. Ja, zeker. Ja. Nou, die eh waren voor de Duvel niet

bang. Dus dat scheelde. Ja, dat heb je echt nodig dan eigenlijk. Heb je dan echt heel erg nodig.

Zeker. Ja. Ja. Ja. En wat er wat er ook gebeurde in die tijd was dat ik gewoon heel erg ontdekte

dat ik gewoon heel veel paranormale gaven had. Ik was helderziend, ik was helder horend. Ik heb

letterlijk de vogels horen praten. Eh de stenen, alles praatte tegen mij als ik buiten liep. Ik

zag overal geesten. Ik zag overal doodskoppen, skeletten, alles. Ik werd knettergek gewoon in het

eerste stuk van het proces. Ja. De hele demonen legen stonden bij mij in de kamer. Het was heel

ingewikkeld vond ik omdat ik dus ook gewoon heel groots Godsbesef had. Ik praat dus ook tegelijk

met de Here Jezus. Dus ja, wat is dan van hem en wat is niet meer van hem en wat is van Satan en

wat is van God? Dat was heel ingewikkeld. En ik heb op een gegeven moment heb ik echt besloten

alles wat paranormaal is, dus vanuit de cult op mij gelegd is, ja, lever ik allemaal in. Ja,

Here Jezus, ik geef het allemaal aan U. Ja, want ik wil dit niet. Het is niet van mij. En ik word

gek van alles wat ik zie, want ik ben hier niet voor gemaakt. Ik ben mens. Ja, precies. En niet ik

moet niet alles zien. Dus eh ik heb dat ingeleverd en dat was voor sommige delen heel moeilijk,

want het was een stuk van hun identiteit, hè. Ja. Hè, daarvoor werden zij geprezen,

daarvoor waren zij iemand en ze waren eigenlijk natuurlijk niks. Maar hè, daarvoor hadden ze nog

een graintje respect bij iemand. Dus dat was heel moeilijk voor sommige delen. Maar we hebben elke

keer als ik delen tegenkwam die eh eh waar ik wist van oh ik eh ik zie weer wat of ik hoor weer wat

van eh ik lever dat opnieuw in bij de Here Jezus. En toen begon het allemaal rustiger te worden.

En wat het toen bleef bestaan, daarvan dacht ik: "Oh, dit is dus dit is dus van God." Wat God aan

je gegeven heeft. Ja. Ja. Ja. Dat was dat vond ik een hele moeilijke moeilijke tijd omdat alles zo

door elkaar heen stroomde. Ja. Heel verwarrend natuurlijk. Ja. Ja. En ook ik hoorde papa God

er ook duidelijk doorheen van we gaan die kant op en dit moet je doen en dat moet je doen en

zo moet je doen. Het was echt een reisgids. Ja. Maar er gebeurden ook heel veel andere dingen en

dan denk ik: "Oh, maar is het doe ik het dan wel goed?" Dus het was gewoon compleet focus constant

op hem. Hm hm. Ja. En eh en de andere dingen steeds maar inleveren. Leven maar in. En ja.

Dan dacht ik ook wel eens: "Nou, als ik teveel heb ingeleverd komt het vanzelf ook weer terug,

weet je wel." Dus dan denk ik: "Ja, hij zorgt er wel voor en hij zorgt wel dat het eh dat dat voor

mekaar komt." Dat denk ik ook, Emma, ik denk dat het ook heel goed is om Kijk, als God een gave

aan jou gegeven heeft eh dan wordt daar vaak eh misbruik van gemaakt in in de cult en in de

groepen hè. Ja. En dat wordt helemaal uitgebouwd en dat wordt voor hun doeleinde gebruikt. Ja,

precies. Dus het is denk ik heel verstandig om ehm dat soort gave terug aan God te geven, hè. En te

vragen dat hij het helemaal reinigt en alles eraf haalt wat niet eh van hem was voor jou bedoeld,

hè. En en wat er dan inderdaad overblijft of wat jij terugkrijgt, dat is echt van hem gegeven aan

jou, hè. En dat hoort wel bij je bij wie hij jou bedacht heeft om te zijn. Ja, klopt. Dus

eh dat heb ik elke keer gedaan. En ik doe het nog steeds als ik soms Ja. denk ik: "Hey, ik ruik iets

nu wat eigenlijk helemaal ik niet hoor te ruiken nu." Oh ja. Ja. Of ik zie nu iets denk ik: "Nee,

dit is dit is niet nou en dan eh kijk ik waar ik het vandaan kan halen en dan leveren we het

in of breek het af." Ja. Maar goed, daar zijn we weer jaren verder. Ja, precies. Nou, in die tijd

heb ik ook echt eh ja, besloten om eh twee mensen in vertrouwen te nemen en die mochten ook alleen

maar voor mij bidden. Want eh dit is natuurlijk wel een heel groot verhaal. Dit gaat dit maak

je niet zomaar mee. Dus er zijn ook mensen die dat eigenlijk wel heel interessant vinden. Ja,

zeker. En er zijn ook mensen die het heel erg eh s eh sensatie sensationeel vinden. Ja. Ja,

zijn mensen die dat heel eh interessant en en en mooi vinden. En die gaan over al jouw pijn en al

de dingen die je hebt meegemaakt, maar die gaan vooral van nou, dit is eh dit is goed en eh en die

willen het liefst aan publiek dit laten zien. Ja. terwijl ik heel erg gevoeld heb in die tijd dat er

zoveel schaamte is over sowieso dat dit in jouw leven gebeurd is, maar ook zoveel schaamte over

alle delen die boven komen, over de manifestaties van de duisternis, voor alle verschrikkelijke

verdriet. Ik denk dit moet alleen maar op een hele veilige veilige plek gebeuren. Dat moet helemaal

niet ergens openbaar eh omdat je dan de kracht van God kan zien of zoiets. Weet ik veel wat mensen er

allemaal van verzinnen. Maar dit is dat moet je echt nooit nooit nooit doen en ook niet toelaten

dat gebeurt. Want deze mensen zijn alleen maar uit op sensatie en op eh op eh manifestaties en die

zijn helemaal niet uit op jou en op jouw. Dus dat eh dat hebben we direct dicht ge gezet als eh dat

gaan we niet doen. Dit doen we achter gesloten deuren. Het lijkt me ook heel verstandig Emma,

want dit is denk ik wel herkenbaar voor ook voor de luisteraars hè dat dat er inderdaad mensen zijn

die vooral een hele grote nieuwsgierigheid hebben eh omdat ze het interessant vinden of

Ja. Ja. Ehm en dat gaat dan eigenlijk helemaal niet over jou. Nee, het gaat niet over mij. En

we wisten natuurlijk ook niet wie er allemaal eh in mijn buurt nog uit een netwerk kwamen. Dus eh

hè die konden ook meekijken of zich ermee gaan lopen bemoeien. Dus we hebben dit echt helemaal

afgeschermd en en eh met een aantal mensen hebben we dit eh zijn we dit aangegaan. Ja. En waar ik

nog steeds heel blij ben met dat we dat zo gedaan hebben op deze manier hè. Ja. Ja, zeker. En dan

blijf jij het meest veilig en beschermd, hè. En eh dat lijkt me sowieso wel heel heftig als je

midden daarin daarachter komt dat dit allemaal ja gebeurt in draai weer een draait gewoon drie keer

over zijn kop heen. Dat is onvoorstelbaar. Ja. En dat heeft heel lang geduurd voordat het dat een

klein beetje begon begon te zakken. Ja. En eh ja, want als je gewoon helemaal van niks weet,

hoe plaats je dat dit allemaal in je leven dan is gebeurd en en dat het allemaal dan losbarst.

Dat dat is dat lijkt me zo heftig. Nee, dat dat dat kan niet. Maar je bent in een in een

stroomversnelling letterlijk. En je kunt je kunt daar ook niet eh teveel over nadenken, hè. Het

moet natuurlijk meegeprocess worden. Ja. Ja. Maar ehm ik had een gezin eh ik had werk eh ik schreef

's nachts. Ik had ik wist niet hoe het moest, maar ik op een gegeven moment alles ging door elkaar

heen. En ik denk ik en toen heb ik volgens mij heb ik dat wel eens gezegd dat ik afspraken ging maken

met mijn jongens en meiden, want die kwamen toen boven hè. Toen er meer duisternis wegging kwam er

meer plek, kwamen de jongens en mij erboven en die begonnen allemaal te vertellen over misbruik. Ja,

ik ik denk dat kan ik niet combineren. Ik heb ik heb kleine kinderen lopen. Ik moet andere ik moet

het in gaan baken in tijd. Maar ja, de enige tijd die er was was 's nachts. Dat was wat overbleef.

Ja. Ja. Dus ik heb eh dat het veel uren gedraaid in dat jaar. Nou, ik denk volgens mij het eerste

jaar ook eh 13 kg afgevallen ofzo. Gewoon van alle stress en en en rottigheid denk ik dan ook. Kom er

allemaal uit. Ja. Ja, echt bizar. Echt bizar. Ja. En slapen zal toch niet heel goed gelukt zijn in

die tijd. Dus eh nee, dat ging Nee, dat ging niet. Maar ja, ik bleef overend en denk nou, dat is het

enige wat ik eh wat ik kan doen. En eh ja, ik ik heb eh gedaan wat ik kon doen in die tijd. En eh

ja, nu denk ik wel eens hoe dan? Ja. Ja, precies. Maar dan dat is wel zo denk ik wat je zegt. Dan

zit je daar gewoon middenin. Je kunt er eigenlijk niet over nadenken. Het gebeurt allemaal gewoon

met je. Ja. Ja, klopt. En ik moest door. Er was er zat zo'n grote urgentie op. Ik moest door. Ja. Ja,

precies. En daar heb ik regelmatig over ontzettend over geklaagd bij bij bij God van waarom zit er

zo'n druk op mijn leven? Ja, waarom kunnen andere mensen gewoon drie jaar doen over hun beslissing?

En ik moet dat nu voor morgenochtend besloten hebben. Weet je dat? Oh, ik heel gefrustreerd

daarover. Ja, maar ik moest door. Het was een weer een kwestie van leven en dood. Ik moest door. Ja,

dit openven. Nee. Hè, want dan gaan er weer allerlei andere dynamieken draaien die er toch

uiteindelijk voor zorgen dat je er een eind aan maakt. Dus ja. Ja. Hè, dat eh dat wist ik toen

niet, maar die urgentie snap ik dus nu ook wel. Ja, je voelde vooral toen die urgentie enorm.

Ja. Ja. Nou, en ergens was je ook wel in de diepe gesprongen natuurlijk, hè. Als je zegt van nou,

ik ik geef me eraan over. Ik ga er dwars doorheen. Ja. Ja. Dan eh dan spring je in diepe en dan gaat

het los eigenlijk. Ja, klopt. En wat ik ja, die bevrijdingen eh dat was dat was vreselijk en dat

heel pijnlijk. Maar en ik zag ook wel ontzettend de kracht van God eh als één van de bidders om mij

heen de naam van Jezus zei eh barstte het tumult uit. Oh ja. Ja. Dan denk ik: "Wauw eh alleen maar

de naam Jezus." Ja. En alle demonen beginnen te schreeuwen en te janken en en te gillen en ja,

proberen mij nog pijn te doen, zodat ze niet weg hoeven, weet je wel. Maar er gebeurt zoveel

alleen maar bij die naam. Ja, daar was ik wel echt van onder de indruk, maar ik was doodsbang. Nou,

ik was doodsbang. Ja. En eh ja, dat dat ik ik had heel weinig moed om hier in verder te gaan.

Ik ik denk als mijn begeleiders dit doen, helemaal prima, hè. Maar ik ik ga mij hier niet in mengen.

Hm. Oh ja, ik ondergaat het maar gewoon zoiets. Ik ik durfde echt niet. En eh ik voelde mij zo klein,

hè. En wat het duister doet is eigenlijk zichzelf opblazen. Dus het manifesteert het wordt groter en

groter en groter. En hoe meer ik dat toesta hoe groter dat ook wordt. Dus het waren demonen van

een meter of drie. Denk ik: "Ja, ik ben eh nog geen 170. Eh ik ik ben te klein,

weet je wel. En ik kan alleen maar fluisteren en ik ben bang en ik ben dit. Ja. Ja. Ja. Ja. En ik

denk ze maken jou ook bang als ze aangesproken worden of als ze weg moeten hè. Dan maken ze

jou ook doodsbang natuurlijk. Ja. Ja. En ik werd gewoon vierkant uitgelachen en ik werd

ontzettend geïntimideerd. Heb je dat gespot? Echt gehoord of gevoeld zeg maar. Ja, precies. Ja. Ja,

en ik denk ja, hun mijn mijn bidders moeten dit eh maar doen. Eh het was ja, ik ga ik ik was echt zo

vaak zoveel pijn en zo eh flauw gevallen dat ik weet je dit ga ik niet eens overleven. Dus nee.

Ja, ik ga me hier dan ook niet in mengen. En ik geloofde dat de Here Jezus heel lief was,

want die kende ik vanuit mijn veilige plekje. Dat hij hier tegenop kon. Nou, ook al zag ik het van

mijn ogen gebeuren, ik had niet het idee: "Nou, hij gaat het ook zorgen dat ik dit overleef. Hij

gaat ook zorgen dat ik Nee, ik het dronk totaal niet op me door." Helemaal niet. Nee, nee, maar

ik denk dat dat ook een hele andere kracht is dan wat die demonen op zo'n moment jou laten voelen.

Dat is zo overweldigend en intimiderend. Ja. Ja, en de kracht van de Here Jezus is natuurlijk eh

veel krachtiger en veel sterker, maar wel maar niet op zo'n opgeblazen manier natuurlijk. Dat

is dat is heel anders. Neur en we hebben echt eh ja, ik had één deman en dat was eh ja, de

verwoester noemde ik die. Oké. En dat was echt de demon van van mijn van mijn familie zeg maar. Dat

was echt de ja familiaire demon, zo kan je dat een beetje noemen. En hij had natuurlijk huis gehouden

in het leven van de familie al, maar ook in mijn leven. H ja. En voor hem was ik heel bang. En niet

omdat hij er zo indrukwekkend uitzag alleen, want dat was natuurlijk ook zo. Maar ook eh hij genoot

van wat hij allemaal aan had gericht. En ik wist niet precies wat hij aan had gericht, maar ik wist

wel dit is echt heel foute boel. Ja. En ik denk dat hoef ik helemaal niet te weten. Nee, nee,

nee. Precies. Dat is vreselijk, weet je wel. Ja, dus ik was heel bang voor wat hij meedroeg ook,

hè, aan verwoesting en aan ellende. Ja, dus dat was mijn grootste vijand eigenlijk hè op

dat moment. Ja. Ja. Ja. Een vraag die dan even bij mij opkomt als je dit zo vertelt,

Emma, is van ehm hoe kon jij voelen eh het verschil tussen een demon of een deel van

jou? Hè? Want ook over deze demon waar je het net over had, praat je dan eigenlijk als een persoon,

hè? Hm hm. En over je delen ook. Dus waarin kon jij dan voelen van dit is een deel van mij of

dit is een demon die hoort niet bij mij zeg maar. Ehm de manier waarop die was Hmm. kan ik voelen.

Of het een demon of een deel is. Kijk, delen zijn natuurlijk ook eh volgepropt met demonen. Hm hm.

Eh maar ik zie dat Ja. Oh ja. Ik zie mijn jongen of meisje staan en daar zit allemaal rots omheen

of in Ik zie dat als een zwarte smurri rook blur blubberachtig spul zeg maar om zo'n deel heen. Ja.

Ja. En als ik nu zeg nu ben ik zover als ik zeg van nou die die duisternis wijkt nu van dat deel

in eh Jezus naam dan blijft dat deel alleen achter en de duisternis is weg. En dat was precies wat ik

dus zag. Ja. Ja. Maar als ik een deman zie zie ik alleen maar blubber. Ja. Ja. Ja. Ja. Precies. Ja,

het is een gevoelsding. Ik en maar ik zie het ook gewoon. Ja. Oké. Ja, dus dat kun jij Ja,

dat je het kan zien. Ja. Ja, ik kan het wel zien. Ja, ik heb ik heb daar nooit eh in vergist. Nee,

ook wel want het zijn ook wel eh delen die zich voordoen als demon. Zeker. Ja. Of andersom. Ja.

Of denken dat ze een demon zijn of da hebben het overad of demon die zegt: "Ik ben een eh

deel van jou." Ik hoorde het direct. Ja. Ehm en soms twijfelde ik en dan hoorde ik op een gegeven

moment heel hard gelach. Ik denk oh oké. Weet je dat nou dan is het wel duidelijk. Ze ze verraden

zichzelf dan zitten. Ja. Het is de de atmosfeer die eromheen hangt die ik dan ja toch aanvoel.

Ja. Dus dat is eh ja ze vallen door de mand uiteindelijk. Ja. Uiteindelijk wel natuurlijk. Ja.

En ik denk hoe meer je erin werkt hoe makkelijker je dat kan onderscheiden. Ja, denk ik ook wel.

Ja. Ja. Ik ik heb mijn ervaring is ook dat mensen heel goed kunnen voelen eh wat bij hun zelf hoort

en wat niet. Ja. Nou ja, precies. Ja. Nou, ik wil eigenlijk even wat vertellen over die verwoester,

want dat is dus die enorme demon die eh zo te keer ging in mijn leven en eh mij ook dus echt eh dat

pijn heeft gedaan ook in de bevrijdingssessies. Ehm ik heb daar wat meegemaakt en dat heeft mij eh

heel erg bepaald in eh dat dit was een heel groot ding in in mijn proces. Dit moest ik leren. Eh en

dat is heel wonderlij heel wonderlijk gegaan. En eh ik neem jullie gewoon even mee. Een doreweekse

dag. Eh het is en ik lig 's middags even op bed, want ja, ik kan nog wel wat slaaptekort hier en

daar. Ja, dus eh als de allerkleinste ook even op bed lagen, dan kon ik ook heel even liggen. En ik

ik was ik wilde eigenlijk gaan slapen, maar ik dacht dus toen te denken aan de verwoester

en dat ik zo bang voor hem was. En toen vroeg ik aan God of hij misschien voor de volgende sessie,

want die zouden waarschijnlijk wel weer aankomen, dat was ging vrij rap achter elkaar, de sterkste

krijger wilde sturen ze om mij te beschermen tegen deze geest. Dat dat was ik aan het bidden. Oké.

Ja. En ik deed mijn ogen dicht en ik eh wilde gaan slapen. Ik denk nou, dat wordt vast misschien wel

geregeld ergens. En eh ik deed mijn ogen dicht en opeens toen was ik dus niet meer in mijn bed,

maar stond ik op een heuvelachtig terrein. Ik stond gewoon met mijn voeten in het gras en ik

voelde de wind om mij heen waaien heel zachtjes. En ik keek uit over het landschap en ik zag de

horizon en ik zag zo'n glooiend landschap zag ik daar. Een beetje wilsachtige Oh ja,

toestanden daar. Daar stond ik middenin. Ik zag aan de horizon eh ontelbaar veel paarden staan

en op die paarden stonden krijgers. Zo, het was het was prachtig. Allemaal witte paarden stonden

daar en al overal stonden krijgers op. Ja. Jaren later keek ik Lord of the Rings. Toen dacht ik:

"Hey, dat leekt erop, weet je wel." Ja. Eh ik stond daar dus en ik hoor daar opeens een hele

luide eh aanvalskreet en al die krijgen staken zwaarden omhoog. En al die prachtige witte paarden

die stonden daar en die begonnen te galopperen. Die kwamen naar mij toe. Eh de mannen die op die

paarden zaten, ze hadden witte gewaarden aan. Ze hadden eh zilveren zwaarden bij zich en ja,

van die van die eh zilveren kappen om hun benen en dan om hun armen heen. Heel mooi ingegraveerde

dingen. Echt het zag er zo echt zo prachtig uit. En heel dat leuvel af gegaloppeerd richting mij.

Ja, ik voelde letterlijk de grond trillen, maar ik was helemaal niet bang. En toen ze bij mij waren

eh reden er heel veel aan mij voorbij. Maar eentje stopte er en hij keek mij aan. Hij strekte zijn

arm naar mij uit. Hij zegt: "Hey Emma, ga je mee? Gaan we kijken." Ik denk: "Ik weet het niet hoor,

maar het klinkt wel leuk ofzo." Ja, ik wil wel mee. Ik denk: "Nou, ik weet niet wat er overkomt,

joh." Dus maar ik pakte zijn hand vast en hij slingert mij zo als een licht veertje achterop

zijn paard. En toen zat ik gewoon bij hem achterop dat paard. Ik hield hem vast aan zijn gewaarde

en hij zei tegen mij: "Zet je helm op en pak je zwaard." Op dat moment had ik dus een zwaard en

een helm hm in mijn hand en die mij perfect paste. Ik zette hem dus de helm op mijn hoofd en ik pakte

dat zwaard in mijn hand. Toen galoppeerden we verder en we reden met de rest mee. Dat was echt

een enorm eh indrukwekkend leger wat daar reed. Oh ja. En ik was zo verbaasd. Ik genoot zo van

dit moment. Maar ik denk echt hoe ik zit achterop bij een krijger op een paard. Wat gebeurt hier?

Dus ik deed mijn ogen op want ik lag toch echt in mijn bed en ik had gevraagd om een krijger ergens,

weet je. Maar maar ja, ik lag en ik deed mijn ogen open en ik lag gewoon nog in bed. Dus toen

dacht ik hè, ik deed mijn ogen weer dicht en toen zat ik dus weer achterop op dat paard.

Ehm toen kwamen we bij een soort van heuvel en daarachter was een ja een een een hele dikke dik

diepe clif eigenlijk eh met een afgrond ertussen. Dus de de heuvel stopte, kwam een afgrond en daar

liep ging de heuvel weer verder en wij stopten daar en ik keek om mij heen en alle krijgers en

al die paarden en die sloten zich in hele lange rijen eh naast elkaar aan. En ik was gewoon echt

heel verbaasd om mij heen aan het kijken. En toen keek ik voor mij en toen stond daar ook

een leger. Maar dat was een heel ander leger. Dat was een leger met een zwarte draak stond voorop

en alle gedrogte reuen misbaksels stonden daar. Het was gewoon smerig om naar te kijken. Ja. Ja.

En toen zag ik de verwoester daar tussen staan en die keek naar mij. Oh ja, ik was misselijk

van van ellende van van angst. Ja. En hij zag mij en met zijn enorme knots in zijn handen. Hm

hm. Letterlijk is dat de hamer geweest. Een een een waar mijn vader mij mee geslagen heeft. Hij

heeft mijn borstbeen kapot geslagen op een avond. letterlijk het leven willen uit mij willen slaan,

zeg maar. En die verwoeste stond daar dus ook mee. Ja. En hij zag mij en begon mij keihard uit te

lachen. Hij begon mij te te eh hoe noem je dat? Eh eh belachelijk te maken. Ja. Belachelijk te maken.

Pleineren. Pleren. Ja. En eh hij zei: "Ik maak je wel af. Ik vermoord je wel. Wacht maar af."

En ik was zo bang en ik was zo geïntimideerd, want het was letterlijk gewoon mijn vader hè

die daar stond. Letterlijk. Ja. Ja. Eh eh dus ik verstopte mij gewoon achter de rug van die

krijger. Ik denk als ik niet kijk dan dan als hij mij niet ziet dan besta ik ofzo niet. Maar ja,

ik was gewoon zo ontzettend bang. Ja. En eh heel voorzichtig keek ik zo eens om mij heen en toen

zag ik dus dat bij ons vooraan het leger stond ook iets groots. Maar dat was wit.

Dat was wit. En toen dacht ik: "Maar dat zou dan misschien wel de Here Jezus kunnen zijn." Ja. Oh

ja. En ehm het straalde zo enorm veel kracht en zoveel macht uit. En toen werd de dood stil. Oh

ja. En toen sprak waar ik dacht van dat moet de Here Jezus dan wel zijn. Hij zei: "Satan,

dit is wat met jou en je leer gaat gebeuren. De eeuwige vuur, de poel van vuur is voor jou."

En met die dat hij dat zegt, begint heel dat dat die voorgrond van waar die waar dat demonleg eigen

stond begint af te brokkelen helemaal en dat stort gewoon helemaal dat ravijn in. Oké. Ja. En de al

die demonen, alles klettert daar gewoon. naar beneden. Naar beneden in de hete zwavel. En die

verwoester die stond daar nog keihard te lachen en mij uit te jouw zeg maar. Ja, maar ik zag die die

grond voor zijn voeten die begint af te brokkelen. Dus ik weet niet zomaar wat te lachen valt,

weet je wel. Ja, maar hij had het helemaal niet in de gat. Hij stond alleen maar mij uit te jouw en

en te en te intimideren en te bedreigen. En met dat hij valt ehm doet hij dat nog steeds totdat

hij denkt merkte van ja, maar hier valt dus niks meer mee te redden. Dan begint het te gillen en

te schreeuwen en echt doodsangsten hoorde ik daar. Ja. En eh valt hij daar in die in die eh

in die kloof. En ik ik zit daar naar verbijstend letterlijk verbij naar te kijken. Ja. En ik en ik

voel opeens zo het getik op mijn handen. Mijn hand zo. En ik kijk naast mij en dan staat de

Heere Jezus naast mij. Zegt hij: "Zie je, je hoeft niet bang te zijn. Ik ben bij je." En dat was eh

dat was eh dat was de grootste les die ik toen geleerd had. Ja. En ehm ik was gewoon in bed en ik

heb dit mogen meemaken. En als ik erover vertel, het staat me zo helder nog voor ook. Het is echt

heel lang geleden al. Maar dat is wat de Heere Jezus mij daar leerde. Je hoeft niet bang te zijn,

want hij heeft niks gedaan. Wij wij hebben niks gedaan. We hebben niet gevocht. We hebben niet we

stonden daar alleen maar. Ja, je stond daar. En Jezus zei de woorden. Ja, zijn naam werd

gebruikt. Jezus zei de woorden en het gebeurde gewoon. Ja. denk ik: "Oh, wacht." Ja, dan is dat

misschien toch wel iets wat ik eh wat ik moet gaan leren dan. Hm. Dat zijn de verhoudingen,

hè. Dat zijn Ja, dat zijn de verhoudingen. Dat zijn de verhoudingen. Ja. Ja. En vanaf die tijd

ehm ik voelde me zo bevoorrecht, zeg maar, dat ik dit mocht zien. Oh. Ja. Ja. Dat ik dat ik zo

mocht zien hoe dit dus werkte. Hm. Ja. Hè? En en toen dacht ik: "Nou, dan kan ik daar best wel eh

in gaan leren." En ik was nog steeds hartstikke bang. Ja, absoluut. Ja, maar ik heb wel echt

steeds kleine stapjes genomen om te gaan staan. Ja. Hel. Om mij niet meer te laten intimideren

door alles wat me op me afkwam. Ja. En de pijn die het deed te gaan gebruiken en om te zetten

in kracht. Ja. Oh ja. Ja. Hè? Want het zwaar eh eh God heeft mij letterlijk aangekleed. Ja. Hij

heeft mij dat die helm gegeven, het zwaard. Later heeft hij mij de het schild en eh mijn panser

aangedaan. Letterlijk. Ik denk ik moet klaar zijn voor deze strijd. Schijnbaar. H ja. En ehm ik wist

dat er ergens in de Bijbel staat: "Op slangen en schorp schorpioenen zul je trappen en ik geef je

de macht over alle kracht van de vijand en niet zal u schade brengen." Oh ja. Toen dacht ik:

"Ja, maar als de demonen dan 3 me voor mij zijn, dan kan ik daar toch helemaal niet op stappen."

Hm hm. Maar toen ja, het was heel grappig. In die tijd had ik de film van eh Night the Museum

gekeken en er zijn die hele kleine Romeinse mannetjes zijn daar. Oké. En die zijn dan een

centimeter of 10 ofzo. Toen dacht ik daar en to ik als ik nou die D-man in mijn gedachten 10 cm maak,

Ja. dan kan ik daar met mijn hak op trappen. Ja toch? Ja, dat moet lukken. Ja. Ja, dat dat denk

ik ook. Ja. Ja. Dus dan kan ik dat vertrappen en dan heb ik de macht en de kracht over deze

vijand en dan zal hij mij geen schade toe brengen. Dus dat betekent dus dat hij zich niet meer kan

opblazen in mijn keel. Dat hij dus niet meer aan mijn hoofd kan trekken zodat ik verga,

maar dat hij onder mijn voeten blijft. Ja. Ja. En dat is niet omdat ik zo geweldig ben, want ik ben

maar echt heel bang, maar dat is omdat ik de naam van de Here Jezus gebruik. Dus daarom gebeurt dit.

Ja. En niets zal mijn schade toebrengen. Hm hm. En totdat de dag van vandaag sta ik niet toe dat

ik geen adem krijg, dat ik hoofdpijn krijg. Het gaat er gewoon uit en geen gedoe. Ja. Oh ja. En

dat is dat is hoe het hoort. Want ja stapje voor stapje ben ik gaan gaan eh merken en staan dat

ik dus heel belangrijk ben voor de Here Jezus. Ja. Hij heeft mij deed laten zien. Hij is mij op komen

zoeken. Zoeken. Hij had ook kunnen zeggen: "Laat en maar bij mij komen." Nou, hij kwam bij mij.

Hij kwam naast mij staan. Tikte mij op de hand. Zie je wel, je hoeft niet bang te zijn. Weet je

wat dat is? Hij wilde mij daar leren. Je bent zo belangrijk voor mij. Je bent de dochter van de

allerhoogste God. En daarvoor zijn deze rechten. Dus dit krijg je dus mee. Dit is je er erf ervenis

eigenlijk als dochter van de allerhoogste God. Ja. En dan mag jij dus deze vijanden vertrappen

letterlijk. Ja. Omdat het mag van de Here Jezus. Ja. Heel onthorerend Emma. Heel mooi. En ja,

het is bizar. Ja. Nou, ook dat. Ja, maar het is ook Ja, het is het ik vind het heel ontroerend.

Ik vind het ook heel mooi dat je dus een zwaard krijgt en een helm en later nog andere dingen,

hè. Eh want je dacht eerst: "Ik bemoei mij hier allemaal verder niet mee, hè." Ja, Jezus nodig jou

dus uit om wel eh zelf ook ehm ja mee mee vechten in deze strijd, want de strijd ging over mijn

ziel. Ik denk ik maar ik ben verantwoordelijk van mijn eigen ziel. En het is leuk als mensen naast

je meebidden. Zeker. Heb je soms hartstikke hard nodig. Jazeker. Ja. Maar je bent verantwoordelijk

voor je eigen ziel en voor alle pijn en alle narigheid wat daarin is. En op een avond hadden

wij een eh een sessie en op die avond kwam die demon weer, weer die verwoester en hij begon mij

weer te belagen. En ik wist waar het over ging. Dat was dat was echt heel veel zwaar verdriet. En

toen heb ik eh op een gegeven moment ben ik gaan staan. Ik zei: "En nou is het klaar." En ik heb

hem letterlijk aan mijn zwaard geregen. Ik heb hem echt aan mijn zwaard. En ik heb hem zo die afgrond

ingedrukt. Oh ja, want dit wil ik niet meer horen. Ja, want weet je, een demon zit eh komt niet

zomaar. Een demon zit in je pijn. Die zit in in alles waar je bang voor bent. In eh die vrute zich

daar eigenlijk helemaal hè. Dat is hun grond. Ja. En eh natuurlijk is het allemaal bij mij ingelegd.

Ik heb het niet eh uitgenodigd ofzo. Of eh het is natuurlijk allemaal in de ja in in de feest

en alles eh in het verliezen van van de kinderen is dat allemaal in mij gelegd hè. En allerlei

bloedverbonden weet ik allemaal wat. En daar gaan zij op. Ja. Ze beschuldigen je van van deelname.

Ze beschuldigen jou van moord. Ze al die dingen. Je bent zo onrein. Je bent zo goi. Je bent zo

duister. Hè waar we het laatst over gehad hebben. Dat doen zij ook. Zij beschuldigen jou daarvan.

Ja. En hebben ze gelijk: "Ja, ik was aanwezig." En daarna stopt het ook, hè? En daar mag je ze mee

afrekenen. Ja. Ja. Ja. Want ze hebben geen gelijk, hè? Jij dat het is jou aangedaan. Ja. Ja. Ja. En

dat was wel eh dat was een hele grote hele grote stap. Ja. Want toen merkte ik dus dat als ik het

zei Hm hm. En ik de verantwoordelijkheid en de autoriteit dus ook tegelijk over mijn leven nam,

precies. Ging het 100 keer zo snel. Ja. Ja, ik denk maar dit vind ik wel wat. Kan de strijderen

jou naar boven hebben? Kan wel de strijder in mijn boven, maar ook gewoon eh ja, de heel groot stuk

verantwoordelijkheid over mijn eigen leven. Ja. Ja, precies. Maar dit gaat over mij. Dit

gaat over mijn ziel. Precies. Ga je dingen blijven ondergaan of ga jezelf opstaan en meestrijden? Hè,

en dit is echt zo ook mijn ervaring dat op het moment dat mensen zelf als het ware hun zwaard

ook gaan oppakken ehm en voor zichzelf gaan staan en strijden dat nou ja, dat het dan zoveel sneller

en makkelijker ook gaat, hè. Dat is echt Ja, dat merkte ik toen heel erg. Ja. En eh nou, we hebben

er echt een feestje om gevierd. Ja. Ja. Het is een heel rauw feestje, hè? Tuurlijk. Het is eh

ik heb het vaak vergeleken met een een of andere ja battle ergens op een op een strijdveld, weet

je wel. Je staat midden in de oorlog en en daarna en je bent daar met mensen die je goed kent. Ja.

En daarna je je hebt je overwint het, dat weet je. Ja. Maar de de chaos en de ellen om je heen

als je rondkijkt, de wonden in jezelf, weet je wel, precies. Dat is wel hoe je staat en eh ja,

je hebt gewonnen. Maar die overwinningsroes, ja, die kan ik nog steeds niet goed vinden hoor, omdat

de de schade en alles ehm is zo groot. Nou ja, dat is ook zo. Je hebt een overwinning geboekt,

dat is zo hè. En je bent ergens van bevrijd, dat is dat is zo. Maar ja, de pijn en en eh de ellende

die daaronder ligt, die is er ook, hè. En eh ja, dat gaat heel diep. Ja, dat gaat heel erg diep.

En eh ja, dat dat eh ik denk de vreugde zit hem denk ik in dat je kan voelen dat je samen met de

Here Jezus sterker bent dan die duisternis. Juist. En dat je stappen hebt gezet om om te groeien en

om sterker te worden en dit niet meer te laten gebeuren in je leven. Daar zit de vreugde. Ja,

daar zit de vreugde. Maar de pijn en het verlies en het verdriet, dat zit dat is daar en de wonden.

Inderdaad, want op een slagveld heb je dat er komt niemand ongedeerd uit. Nee, precies. Nee, absoluut

niet. Nee. Dus ja, dat was eh een een enorme leer ehweg eh te gaan, maar ook een hele enorme duw in

de rug. Ja. Ja. Van hoe werkt dit nou eigenlijk? Nou, dat heb ik dus gewoon gezien. En ehm ja,

ik moet echt wel denken aan eh dat ergens in de psalmen ook staat volgens mij hè, dat God eh je

de strijd leert. Ja. Hij God leert ons de strijd zeg maar hè, hoe we dat moeten doen. Ja. En dat

vind ik zelf altijd wel heel mooi. Ik heb dat zelf ook ervaren. Daar gaan we later misschien nog wel

eens over hebben. Maar ja, in die tijd heb ik echt anders leren bidden. Niet van wilt u mij, maar ik

wil dat of ik wil dat. En dat je het veel actiever gaat doen, want ja, hij wil me dat zeker geven,

maar hij wil het mij ook leren, hè. Ja, precies. Dus dat betekent dus ook dat ik aan de gang moet

gaan met dingen. En dat is iets heel anders dan dat je die afwachtende houding hebt van nou,

God gaat het wel geven. Heb ik later ook wel. Ja, ik bid God tevoren om mij daarvan te bevrijden. Ik

denk nou, je hebt zelf een hele grote rol daarin te spelen. Hm hm. Om ook die bevrijding zelf eh

aan te gaan. Dus dat hoef je niet allemaal eh achteruit op je stoel eh in ieder geval dat heb

ik nog nooit meegemaakt dat ik achteruit op mijn stoel eh dat eventjes liet gebeuren ofzo. Je bent

zelf een heel actief. Ja. En dat zag ik dus ook gebeuren. Ja. Ja. Nou, maar dat is het denk ik

ook. God wilt samen met je doen, hè. Ja. H niet dat jij achterover leunt en dat God het wel soort

van voor je eh even regelt, maar ja. Nee, want daar leren wij niks van. Wel ik niet. Misschien

andere mensen wel. Nou ja, weet je, het is natuurlijk het blijft ook een pijnlijke zaak dat

jij in een strijd zit waar je jezelf nooit om hebt gevraagd. Dus dat dat je ook kan voelen van nou,

ik heb hier allemaal helemaal niet om gevraagd. Ik wil dit allemaal helemaal niet. Eh do regelt u het

maar. Dat is natuurlijk ontzettend begrijpelijk en dat zullen heel veel survivors herkennen,

hè. Daar zit weer dat stuk onrecht in van ik moet nu een strijd aangaan waar ik zelf totaal niet om

gevraagd heb. Ja. Maar de kracht die daarin zit en de Ja als het ware dus de beloning van dat je

als je wel zelf je zwaard oppakt. Ja. Dat ik denk dat dat gewoon heel mooi is en heel krachtig. En

ehm ja, dat je dan ook zoveel win terugwint van wat ze van je hebben geprobeerd af te pakken. Ja,

dat is het hè. Op een gegeven moment ga je dus echt eh terughalen wat van jou is eh en en en

wegdoen wat niet meer van jou is. En en dat is een hele goede goede manier om eh precies om

in je systeem ook te werken. Ruim steeds meer ruimte te maken ook voor jongens en

meiden om te om te vertellen. Zij worden ook bedreigd door Demon om niet te vertellen hè.

Daar worden aangestuurd om eh programma's te laten draaien. Ja, precies. Als je dat tackkelt,

als je dat eruit gooit uit het systeem, eh geef je hun ruimte en en en lucht. Ja, precies. En

laat jij dus ook zien aan de binnenwereld van: "Hey, ik ga voorop samen met de Here Jezus."

Ja. Ehm eh zorg ik eh dat we op veilige terrein terechtkomen en dat de weg die we lopen precies

eh dat het uiteindelijk eh een goede eh dat is een goede weg. Dat voelen we niet heel vaak zo,

maar het is wel de goede weg. Hm hm. Maar dat het ook een weg gaat brengen naar meer rust en

vrede. En eh dat laat je dus ook zien. En eh ja, ik denk mijn strijdbaarheid daarin eh heeft heel

veel jongens en meisjes die niet die niks met God te maken wilden hebben. Hm hm. Eh hem laten

zien als betrouwbaar. Ja. Ja. En dat is eh heel groot gewin geweest in eh in mijn proces. Ja. Ja.

Nou ja, ik heb natuurlijk al een keer verteld van denk ik dat ik zei: "Ik kies elke dag voor het

leven." Toen had ik de helf verteld eigenlijk. Oké. De rest komt nu. Ja. Elke dag koos ik dus

in die tijd eh voor het leven omdat er heel veel dood eh bij mij aanwezig was. En ik zei: "Ik kies

voor het leven en ik kies voor onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan God." Oké. Ja. Ja, die kon ik

de eer maanden niet uit mijn strot krijgen. Oh ja, gehoorzaamheid sowieso dat was Ja, dat

is nogal een woord. Dat is nogal een woord. Ja. Eh onvoorwaardelijk is zschuwelijk. Ja. Ja. Ja.

Ja. Maar ik heb het elke keer gezegd en ik voelde alles in mij trillen en rillen en en en misselijk

worden. Maar ik denk dit is niet gaat niet over mijn vader. Dit gaat niet over mijn moeder. Dit

gaat niet over mijn familie. Dit gaat niet over cultleden. Dit gaat dus over een God waar ik

onvoorwaardelijk gehoorzaam aan wil zijn. Oké. Ja, dat is anders. Ja. Ja, dat is zeker anders. Ja,

dat is een vrije keus aan jou. Ja. Ja. Ja. Want ik had ook wel zoiets van dit is heel heftig. Ik heb

iemand nodig die dit kent. Ja. Ja. Ja. En omdat ik hem daar nog al wel eens gezien heb, dacht ik dan

moet hij eh moet ik me daar aan vast gaan klampen. Ja. En tuurlijk heb ik mij aan mijn begeleiders

vastgeklamt in die tijd, maar het zijn mensen hè, er zit beperkt tijd op. Maar God is er altijd. Die

denk ik als ik wakker ben 's nachts kan ik me aan hem vast klampen. Letterlijk. Ja. Dus dat eh dat

was een zin die ik elke dag uitsprak. En dat heeft heel veel reuring van binnen veroorzaakt. Nou ja,

maar het heeft me ook heel ver gebracht. Ja. En eh nou ja, als een medicijn eigenlijk hè. Ja,

dat zo noemde je dat hè. Ja. Als een dagelijks medicijn wat je eigenlijk tot je nam. Ja. Ja. Ja,

klopt. En in die tijd ging ik ook echt nog wel regelmatig naar een kerk. Nou,

en ik heb natuurlijk in de aflevering eh de cult in de kerk heb ik al verteld dat het gewoon heel

erg triggerend is. Er kwamen bij mij echt verhalen boven over kinderoffers, over opdragen, over alles

wat wat nou ja ook in een kerk gebeurt. Ja. En ik kreeg het niet meer met elkaar gerijmd in eh dat

ik de binnenboel rustig kan ik kon houden. Ik ging 's morgens of 's middags naar een dienst

en ik was drie dagen gewoon compleet van slag. Ja. Ik denk dit is het niet waard. Hm hm. Om daar tijd

eh en aandacht aan te besteden. Want weet je wat ook gewoon heel erg eh gebeurde is dat er tijd

geroofd werd. letterlijk eh aandacht geroofd werd op hele kleine onnodige dingen. Ja. Zodat je niet

meer gefocust bent op je proces. Ja. Eh zodat je eh niet gefocust bent eh op God of wat je moet

doen. Eh en dat je daarna dan voel je je wiebelig worden en dan ga en dan gaan er anderen sturen.

Ja. Ja. Ja. van binnen. Eh en dat merkte ik dat daar gebeurde. Ik was zo druk bezig met weer het

zussen van alles en dat dat roofde alle tijd die ik eigenlijk moest besteden aan mijn proces. Ja,

precies. Allemaal eigenlijk triggers die jou helemaal eh onderste boven haalden. Ja. Terwijl

het dan niet ergens toe het leidde nergens toe toe eh toe. En ik dacht eh ik ik ga stoppen met

naar de kerk gaan. En die tijd eh dat mijn gezin wel naar de kerk ging eh heb ik besteed om om God

te leren kennen. Oh ja, want ik dacht als wij eh hier ingaan en iemand van mijn begeleiders

toen had gezegd: "Die demon in jouw die demonen in jouw leven, dat is peanuts met wat er van de rest

allemaal nog gaat komen." Hm hm. Ja. En toen dacht ik: "Oh [ __ ] ja, wat gaat er dan allemaal nog

komen? Ja, precies. Ja, maar de urgentie waarmee eh hij dat zei maakte me zo alert dat ik dacht:

"Ik moet iemand hebben waar ik echt op terug kan vallen. Die ik echt kan vertrouwen en die echt

naast mij strijdt en me niet in de steek laat of een dolk achterin mijn rug drukt of halverwege de

strijd eh wegrent of weet ik veel wat. Ik moet een betrouwbaar iemand hebben." En dat moet dan

maar God zijn. Ja. Maar ik ken hem niet, want ik heb hem natuurlijk gezien. Ik ik heb meegemaakt,

maar het was ook heel vaak de Here Jezus. Ah, je hebt dat Here Jezus. De Here Jezus kende ik

wel. Ja, die was die was lief en aardig en ik heb hem natuurlijk in die strijd wel gezien, maar God

de God Ja, ik was doodsbang voor hem. Ah ja. Ja. Ja, precies. Ik was zo bang. Eh er zijn natuurlijk

heel veel leugens over hem verteld. Ja. En ouders gelooft ook weer God. Ik denk nou eh ja. Ja. Nou,

daar hebben we onze vraagtekens bij. Ja, maar ehm wie was hij? Ja. En is hij wel wie hij is? En

is hij wie jij zegt dat hij is? Ja, precies. Dus ik denk ik moet hem gaan leren leren kennen. Ja,

want ik was de dood dat als ik te dichtbij kwam dat die meneer zou bliksemen. Want ik was toch

duister? Ik had toch ik was toch overal geweest op plekken waar je helemaal niet mag zijn. Hij was zo

heilig en groot en ik was smerig eh en heel goor en onrein en zonde, al die dingen. Weet je wat

dat? Ja. Ja. Je kon niet bij me in de buurt komen voor jij denk ik. Ik ik denk ik ben aan de buurt

als ik als ik in de buurt kom. Ja. En de Here Jezus kende jij natuurlijk al van kinds af aan

als jouw veilige plek. Dus dat was toch een heel ander beeld. Precies. Ja. Ja. En en dat beeld

waarvan je zei van toen je een babytje was, had je dat toen al gehad of had je dat was dat Nee,

dat had ik toen nog niet gehad. Nee, dat had ik toen nog niet gehad. Dus oké. Dus dat kwam later.

Ik eh ik zag God echt als een eh een eh als een vader. Ik denk daar heb ik er echt één van en dat

is echt meer dan zat. Ja, die wilde je niet nog eentje wild niet nog eentje van te hebben. Ik denk

daar moet zo'n drang in mij. Hij moet een manier zijn om hem op zijn echte manier te leren kennen

eigenlijk. Oh ja. Ja. En dat ga ik niet leren in de kerk nu. Hm. Dat had ik wel bedacht. Ja,

dat daar ga ik mezelf alleen maar mee vermoeien en afleiden en maar ik moet hem leren kennen,

want er gaat nog dingen in mijn leven gebeuren die onvoorstelbaar groot zijn en onvoorstelbaar

verdrietig. Ja. Maar dus ik dacht, ik moet hem leren kennen. Nou, in die tijd heb ik heel veel

muziek geluisterd. Ja, echt een aantal lieden heb ik uitgekozen van dit brengt mij dicht bij

God. Dit laat dit vertelt hoe hij is. Dit dit maakt de weg naar hem open voor mij. Nou, die

heb ik eindeloos gedraaid. Als ik nu dat opnieuw draai, dan denk ik: "Oh ja, dat was die tijd." Ja,

gegrift in mij. Ja. Ja. Ja. En ik heb eindeloos met hem gepraat, want ik kon dus schijnbaar met

hem net zo makkelijk praten als met de Here Jezus. Dat dat was dan wel weer handig. Ja. Ja. Eh en zo

durfde ik eigenlijk stapje bij stapje dichter bij hem te komen. Want elke keer als ik dus merkte dat

ik bij hem kwam, dat ik hem ging bevragen over dingen of ging voelen hoe die was, zeg maar, dat

hij altijd stond: "Kom maar." Oh ja, altijd stond hij met zijn armen open. Hij stuurde je nooit weg

of bliksemde je niet meer. En daar was ik dus heel bang voor, hè. Dus dat gebeurde maar steeds niet.

Nee, totdat ik dus op een gegeven moment ehm in een fase kwam dat er ook heel veel boosheid naar

bij mij naar boven kwam van eh Ja. Ja. En dat ik eh dacht eh eh dat ga ik dus ook daar maar

neer eh knallen dan. H ja. Ja. Dus ik heb de hemel letterlijk bestormd. Ja. Eh met mijn boosheid. Ja.

En eh dat ik echt zei: "En als u dan zo machtig en zo groot bent, waarom heeft hij heel die schuur

dan niet in de fik gezet?" waar ik dus altijd werd getraind. Waarom heeft u al die mensen mij niet

gewoon neergemaaid? U bent toch zo groot, u bent toch zo machtig. H ja, waarom? Waarom niet? En als

ik dat gezegd had, denk ik nou ja, ga ik dood, ga ik dood. Zo ging ik er een beetje heen, hè.

Het maakt me ook niet meer uit. Nee, nee. En als ik het dan als ik dat gezegd had, oh, dan moest

ik zo verschrikkelijk huilen. Ja, want ik heb altijd maar een heel la klein laagje boosheid en

daaronder zit heel veel verdriet. Ja. En dan zei hij had: "Kom maar." Ja. En eigenlijk had ik ook

gewoon helemaal geen antwoorden meer nodig daar op dat moment had ik gewoon alleen maar nodig had dat

hij mij heel stevig vasthield en dat ik er mocht zijn. Ja. En ik heb zo geleerd dat ik daar gewoon

recht in zijn gezicht onder zijn neus letterlijk zo boos mocht zijn. Hm. Dat ik altijd eerlijk

mocht zijn. Ja. Hè ja. Weet je, ik denk ja, hij weet toch alles allemaal voor mij. Dus nou,

waarom zou ik het dan maar niet gewoon zeggen, weet je wel. Ja, dus dat was ook wel een hele

nuchtere manier van van ehm Hm hm. Nou ja, doe dan maar, weet je wel. Ik hoef ook geen potje te gaan

staan liegen of mezelf op te poetsen, want ja, dat weet hij toch wel. Ja, dus dat was ehm een hele

open weg die steeds opener werd om in te gaan. Ja. En ik heb daar geleerd ehm is dat mijn eerste

reflex die ik altijd had als er dus wat gebeurd en dat als ik bang werd dat ik me verstopte en

isoleerde. Oh ja. Ja. En ik heb daar gevraagd: "Mag mij alsjeblieft mijn eerste reflex dan worden

dat ik bij u en uw armen ren." Oh ja. Ja. En dat is vanaf die tijd is dat gebeurd. Dat dat was zo

krachtig en zo waardevol, want dat hielp mij om niet de weg te gaan rennen voor alle verdriet. Hm

hm. Voor alle pijn die zou gaan komen. Maar dat ik Lidia recta dus in de armen van van God eh rende.

Ja. dat je echt een toevlucht had letterlijk met alles wat er gebeurde en wat je voelde. Dat En ik

heb hem ik heb hem geleerd ik heb hem leren kennen daar als een als een als een God die regeert over

alles. Dus letterlijk Hm hm. heel groot. Ik heb hem leren kennen als als een iemand die

heel streng Hij heeft mij echt opgevoed. Hij is echt heel streng geweest voor mij. Ja. Ja. Ja,

ik ben niet opgevoed. Ja, dat nou ja, dat is zo. Ja, hij heeft mij echt opgevoed. Ja, hij heeft mij

echt steeds gezegd: "Dit moet je doen, dat moet je doen, zo moet je doen, tus moet je doen." Ik

heb het gedaan eh met ja echt eh protest onderlid protest eindeloos. Je hebt dat je hebt dat plaatje

met van die voetstapjes weet je, op het strand. Er is nog een plaatje naast die is uitgekomen. En

eh dan zie je dus de Here Jezus lopen of God en dan heel diep groef groep in het spoor in

het zand. Ja. Nou als hij mij dus nou dan trok hij me letterlijk ook schoppend en schreeuwend

achter zich aan. Nou zo voelde ik mij heel vaak. Maar het was eerlijk. Ja, dat is het. Ja, ik was

zo eerlijk daar, want ik ik kon niet meer anders. Wat moest ik anders? Ik moest iemand hebben waar

ik veilig kon zijn en waar ik dus alles mee kon kon kon delen. Ja. En kon zeggen. En ehm hij heeft

mij dus in heel veel facetten van zijn van zijn wie hij is heeft hij mij mij laten zien wie hij

was. En eh als koning als als God, als opvoeder, maar het is ook als papa. Oh ja. En ik dacht ik ga

nooit meer een papa hebben. En eentje heb ik meer dan zat. Maar ja, in hem leerde ik een papa kennen

die ik nog nooit had gehad. Nee. Zoveel mooie eigenschappen eh die ik in hem ontdekte als papa

waar ik van het bestaan letterlijk niet van wist. Nee, je vader was ook geen papa natuurlijk. Nee,

nee, maar het was wel een voorbeeld voor mij als hoe een vader was. Precies. Ja. Ja. Dus dat is eh

vanaf die tijd zag ik toen zag ik dus ook dat beeld eh van toen ik geboren was. Ja. En vanaf

die tijd noem ik hem papa God. Oh ja. Ja. Als ik nu hè ik heb nu steeds over God gehad. Dat voelt

voor mij ver weg. En papa God is dichtbij. Dat is mijn papa. Ja. Dus dat is daar smelt ik in. Ja.

Dus dat is eh Vanaf nu aan praat ik over Papa God. Mooi. Mijn papa. Mooi. Emma. Ja. In die tijd heb

ik heel veel geluisterd naar eh een lied en dat is van Delirious en dat heet Investigate. En ik wil

de eerste zinnen eh aan jullie voorlezen, want ik kan hem helaas niet in deze podcast eh zetten. Het

lied. Ehm in de beschrijving eh van deze podcast staat hij als link. Dus dan kan je me alsnog even

luisteren. Dat zal ik je aanraden. Is erg eh erg goed lied. Een aantal zinnen uit die eh tekst

raakte me heel erg en hebben me erg geholpen om eh eh mijn proces aan te gaan. [Muziek] Investigate

my life and make me clean. Shine upon the darkest place in me. Do you my life is an open book.

Turn the page and take a look upon the life youve made. Fly away when heaven calls my name. Fly away

I will never be the same. Investigate my life and take me through. Shine upon the road that leads to

you. [Muziek] Nou, het het lied wat hij eigenlijk eh daarin zegt van eh hè ehm eh onderzoek mijn

leven en maak daarin schoon. Ja. Nou en ik wist dat er natuurlijk heel veel duisternis was. Ik had

natuurlijk al eindeloos veel duisternis ontmoet. Eh en ik wist dat er nog veel meer zou komen. Ehm

en ik heb hem eigenlijk met dat lied of eh ja heb ik hem toestemming gegeven om mijn leven te gaan

onderzoeken en om het schoon te maken om samen op weg te gaan. En dat heeft bij mij heel veel

indruk gemaakt omdat het eh ik wist dat er hele grote dingen aan zaten te komen en ik wist dat

mijn familie hiermee betrokken was. Ja, dat dat hun een heel groot heel groot aandeel hadden in

in mijn leven, in alles wat ermee gebeurd was. Eh ik wist in ondertussen ook dat mijn kinderen ook

niet bespaard waren gebleven. En dat maakte dat ik in die tijd eh een keuze moest gaan maken om

eh afscheid van mijn familie te gaan nemen, om het te gaan verbreken, het contact. Ja. En ehm wat hij

zingt in fly away and I will never be the same. Hm hm. Ja. Dat gaf zo'n beeld van ik moet weg uit dat

uit dat dat nest uit dat nest van die familie. Dat dat bevilde duistere nest. Ik moet daaruit

weg. En ik zag mijzelf letterlijk als een soort van gehavende duif eh helemaal kapot eh de helft

van de vleugels. Ik kon amper fladderen, weet je wel. Maar ik moest uit dat nest. Dat nestat

vol slangen. Dat was vies. Ik moest daaruit weg en papa God gaf mij de kans om daaruit te gaan.

Hij zei: "Kom achter mij aan. De de hemel roept je hè. De hemel roept je naam." Eh en en ehm dus ik

ik heb dat gedaan. Ik heb het contact met mijn familie verbroken. Ehm en het was zo moeilijk,

want eh je je je fladdert uit dat nest. Je kunt amper blijven vliegen en je gaat een totaal

onbekende wereld tegemoet, hè, een onbekend pad. Je hebt geen idee nee hoe dat is. Eh een onbekend

gebied. Eh want er was niks buiten de familie. En dat was ik al wel wat los aan het loslaten

in de in mijn gewone leven ook al. Hm hm. Eh maar familie was heel belangrijk nog steeds. En eh het

loslaten daarvan, de banden daarmee breken is dat je compleet in een nieuw land stapt.

Ja. waarvan je de regels niet weet, waarvan je alleen compleet alleen instapt. En dat was dood en

dood eng. En dat papa God zegt: "Vlieg daaruit weg en want hij hemel roept jouw naam en volg het pad,

volg het koord wat ik jou wijs, want daar ben ik." En dat dat zie ik zo voor me dan. Ehm en zo heb ik

echt mijn proces ook gelopen als een weg waarin hij eh papa God liep voorop. Ja. En de Heer Jezus

en ik liepen er samen achteraan. Achteraan. Ja. En ehm eh maar het was verschrikkelijk moeilijk, want

elke stap zet je eigenlijk Ja, het voelt alsof je dat in in de mist zet. Want je kent het land niet.

Je weet niet waar je heen moet. Je weet alleen maar dat licht. Je moet achter het licht aan. Ja.

En elke stap is een stap in het onbekende. En dat is doodbang van als ik die stap zet, zit daar dan

nog iets onder of zak ik weg, weet je wel. Ja. Ja. Dus dat was heel eng. Heel eng en heel verdrietig.

Ik heb alles bij elkaar gehuild, gekriist, geschreeuwd. Ja. Ja. Ja. Het is afschuwelijk om

mensen los te laten, ook al zijn het geen goede mensen. En eh maar het is bekend. Het Ja, dat

precies. Het is bekend en dat moet je ook loslaten en dat is zo ontzettend moeilijk. Ja. Ja. Ja. En

het moet ook zo eng zijn als je inderdaad alleen maar eh mist voor je ziet en ook tegelijk voelt

dat er zo ontzettend veel zwaarte en verdriet is wat nog ontdekt moet worden eigenlijk. Maar je

voelt dat wel dat dat eraankomt zeg maar. Ja. Ja. Hè? Dat lijkt me zo ehm Ja. Overweldigend ook. Ja,

absoluut. Hè? En dat gevoel dat je ook helemaal in een onbekend land stapt of dat je een soort

uit een andere wereld komt of een soort alien bent ofzo. Dat is natuurlijk heel bekend voor ja, voor

survivors hè. Het is ook een hele andere wereld. Het is echt een hele andere wereld. En onderweg is

er zoveel ja gevaar wat je neer wil halen. Wat wil zorgen dat je niet op het eindbestemming aankomt.

Nou, er zijn zoveel redenen voor om om om het op te geven om niet meer te willen. Eh er zijn

zoveel mensen die eigenlijk ja toch wel je naar het leven staan. Hm. Ja. Omdat je eruit stapt,

omdat je aan het praten bent, omdat je dit verhaal openbaar gaat maken. Ja. Ja. Dat eh ja,

dat is eigenlijk letterlijk levensgevaarlijk. En eh dat heb ik toen echt wel heel erg ervaren.

Klopt. En de angst voor het onbekende, maar ook gewoon dit is een hele gevaarlijke weg die ik ga.

Ja. Ja. Ja. En dan nog wat je in jezelf dus tegen gaat komen waarvan je voelt dat is natuurlijk heel

heftig en eh dat dat weet je wat zit er allemaal nog verborgen hè? Ja, precies. Ja, dat was echt

vreselijk. Ja. Ja. En eh ja, ook gewoon het contact met niemand meer hè. Geen appjes,

geen vriendschapverzoeken meer. Dat is heel veel gebeurd of via andere accounts nog. Of en denk ik

de vragen waarom eh waarom wij hebben toch niks gedaan, weet je wel, andere familieleden. Ik denk

nee, je hebt niks gedaan, maar je zorgt er wel voor dat ik dus niet weg kan uit de familie. En

dat betekent dus dat je dat je het mede in stand houdt, hè. Ja. Ja, dat is het ook. Ja. En dat is

ontzettend moeilijk. Maar ik zag het wel heel erg. Alles wat komt eh vanuit familie is ehm is ook die

afleiding. Ik had tijd nodig om te herstellen. Ik had tijd nodig voor mijn proces. Ik had tijd nodig

voor mijn kinderen. Ehm dat was dat was mijn hoofd eh hoofddoel eigenlijk. En alles wat daar omheen

kwam. Ja was afleiding. Ja. En zeker vanuit die hoek, want ze wilden me toch alleen maar

terugbrengen. Ja. En ik vond het al zo moeilijk om het allemaal te geloven wat er dus allemaal naar

boven kwam en van mijn delen en alle herinneringen van is dit echt gebeurd? En dan hoor je dus van

hun kan natuurlijk is dit niet gebeurd. Wat denk je? Wat denk je zelf? Weet je wel eh je zit het

allemaal te verzinnen. Dus dat helpt niet om nee geloofwaardig naar jezelf te zijn. Nee, want

mijn buikpijn gaf wel aan dat het klopte wat ik allemaal eh boven kreeg. Maar hun eh ja saboteren

dan eigenlijk de waarheid weer en zorgen ervoor dat dat niet eh niet verder uitgewerkt wordt. Dus

daar moest echt radio stilte komen en dat was heel moeilijk eh ook voor hun om te accepteren. Dat was

ook heel frustrerend, want op een gegeven moment dacht ik: "Ja, welk stukje van nee begrijp je

niet?" Ja. Ja, precies. Hou op. Weet je wel dat eh ja, ik snap aan de andere kant ook wel dat er heel

veel vragen zijn, maar ik denk ja, jullie zijn daar met meerdere. Gaar maar ondervragen. Ja. Ja,

dat wer natuurlijk dat werd natuurlijk ook niet gedaan. Nee, nee, maar dat is natuurlijk het

grote verschil dat dat ehm misschien de mensen die niet per se iets gedaan hebben wel de leugen

in stand houden en de ontkenning en jij bent het pad van de waarheid aan het lopen. Ja. Hè,

dus dat kan ook niet samengaan. Dat is zolang die input er nog is, trekt het je elke keer terug of

laat het weer aan jezelf twijfelen. Hè? Ja, klopt. En dat ja, dat was gewoon heel moeilijk. En je

staat er ontzettend alleen voor en je hebt heus al mensen om je heen. Ja. Maar je bent ja, familie

kwijt. Dat is dat is een heel groot ding. Ja. En dan hoor je mensen zeggen: "Nou, ben je toch ook

wel blij dat je dan van die familie eindelijk af bent?" Nou ja en nee. Weet je, het gaat zo,

het is zo dubbel gevoel. Ja. Eh maar je weet ook gewoon dat het ook niet meer goed gaat komen.

In ieder geval voor heel veel lange jaren ga je gewoon geen contact meer hebben. Het is niet een

beslissing van nou ja, overmorgen spreek ik je wel weer een keer. Dit is dit is ernstig. Ja. Mensen

gaan ernaar vragen. Hoezo heb je geen contact meer met je familie? Dit is ernstig. Ja. Ja. En eh dat

is echt het het was ontzettend eenzaam die tijd. Dat weet ik. Ja. Nou en ik heb daar een stukje

van geschreven. En dat wil ik ook nog laten horen aan jullie. En ik heb het eigenlijk jaren geleden

geschreven en dat heeft dat omschrijft eigenlijk wel heel erg hoe ik me toen voelde. Hm hm. En ehm

de lijn in mijn verhaal. Nou, dat is natuurlijk papa God en de Here Jezus, maar ook de Here Jezus

die elke keer zegt: "Kom, we gaan." Hm. Hè, we gaan we gaan weer verder. We moeten verder

op deze weg. Ja. En ehm die komt daar zo in mooi in voor. Want het is tot aan de dag van vandaag.

Alles wat ik nu meemaak is het heel vaak de Here Jezus zegt: "Kom, kom, we gaan." Ja. En eh ik wil

hem laten horen aan jullie. Helaas kon ik het origineel niet plaatsen op deze podcast. Daarom

heb ik hem aangepast, zodat hij hier wel geplaatst kon worden. Maar het origineel is op de site van

Virtu Wing te vinden onder het kopje podcast. En ik zal hem zeker daar nog even luisteren.

[Muziek] Bloedend sta ik op de dorrevlakte. Door en dood. Alles om mij heen. Helemaal

alleen. Totaal verlaten. Achtergelaten in een niemandsland. Een land waar niemand is. De wonden

in mijn borstkast zijn levensgroot. Mijn botten en mijn ziel liggen bloot. Rau vlees afgescheurd

door de klauwen van de duisternis. Gekleurd als zwarte pack zijn de wonden door het gif

van de verwoester. Het vlees is afgestorven en dan zou het ooit herstellen, dan zouden er ruwe

diepe littekens achter blijven. [Muziek] Mijn ademhaling raspt en heigt bij elke ademteug.

Hoe kan ik blijven staan? Hoe kan ik blijven leven?

De kracht zakt uit mijn benen. Mijn voeten en kuiten kapot geslagen. Weinig leven meer

in zich om mijn gewicht te dragen. Mijn armen hangen langs mijn lichaam. Spieren branden en

gewrichten ontzet door de vele martelingen. Ik sta daar op de vlakte uitzichtloos.

En de duisternis verzamelt zich als een groep hy's om mij heen. Ik voel

hun duistere ogen branden op mijn rug. Ik voel hun adem in mijn nek.

Gedreun en gegrom als voetstappen van een leeuw om mij heen. Klaar om mij te

vernietigen. Klaar om mij het kapot te scheuren. Hun klauwen in mij te zetten en het werk wat de

verwoeste ooit begonnen is af te maken. Ik hoorde hyena's janken van vreugde over mijn

ondergang en mijn verlies. En ik hoorde leeuw grommen om mijn intense verdriet.

Ik ben bang, maar ik berust mij in mijn ondergang.

Maar dan voel ik de wind opkomen. Hij steekt op vanover de bergen. Hij komt

over de vlakte naar mij toe. Hij aait mij door mijn haren en over mijn gezicht.

koesterend over mijn verwoeste huid. En ik kijk op en ik zie de handen komen. De handen

die mij komen helpen. Ze laten me staan zodat ik niet val. Ze ondersteunen mij zodat ik niet

in elkaar zak en de grond raak en als een prooi verslonden wordt. En daar is hij vlak voor me.

Hij steekt zijn handen naar mij uit en onze ogen zoeken elkaar. Mijn lippen zijn gebarsten van het

leven achter mij en kunnen niet meer praten. Mijn ziel vertelt en huilt en hij hoort het.

En dan kijkt hij door mij heen en de kleur in zijn ogen verandert. Hij spreekt de leeuw en

de spiedende ogen gebiedend toe. Sedende ogen en de leeuw worden opgejaagd door het geluid

van zijn stem. Jankend en verblind vluchten ze weg en verstoppen zich in de schaduwen van de

bergen. En dan wordt het weer stil. Alleen een troostende warme zachte Pries blijft achter.

En ik kijk naar hem en hij kijkt naar mij. Kom, zegt hij, we gaan. En ik pak zijn hand

en we gaan.

Ja, ik eh ben altijd heel ontroerd als ik het gehoord heb. En eh het is echt ja, ik heb hem

genoemd als eh psalm van Emma omdat ik eh ja, mij heel erg ik vind psalmen heel mooi hè. Daar wordt

ook heel vaak alle emoties liggen daarin. En dat vond ik met dit ook. En eh uiteindelijk is het eh

ja ehm de pijn eh kan verzacht worden. De pijn gaat niet weg. Nee. Hè, maar de Here Jezus komt

en zegt: "Kom, we gaan." En dat maakt bij mij altijd weer dat ik in mijn benen kan komen en

dat ik rechtop kan gaan staan. En dan hou ik hem maar weer vast en dan betreden we het volgende Ja.

Het volgende stuk pad of land. Ja. Wat voor mij ja, onbekend en onzichtbaar is. Hm. Ja, maar ja,

we moeten toch verder en dat is eh ja eh echt een levensstuk in mijn Ja. levenslijn eigenlijk

in mijn in mijn in mijn verhaal, in mijn leven. Ja. Ja. Ja. Heel indrukwekkend en hoor. Echt heel

indrukwekkend en ontroerend. Ja. Ja. Ehm nou, in die tijd eh zijn we ook nog verhuisd. Heel

groot heel groot oud huis gekocht. We zijn eh heel flinke verbouwing hebben gegaan en het was

eigenlijk gekke werk. Ik zat midden in mijn proces met een verbouwing en een eh verhuizing. Ja,

maar de verbouwing heeft eh we hebben heel veel zelf gedaan. Ik heb eigenlijk alles geleerd aan

eh eh hoe je moet metselen stuken eh kan eigenlijk alles. Een grote klus. Het heeft heel veel eh in

mij omhoog gebracht. eh ook delen eh die heel handig waren en heel heel heel leuk. Heel veel

heel veel ontwikkeling zit erin. Oh ja, maar wat ik daar heel erg leerde is ehm dat ik een huis

kreeg van mijn papa God. Oh ja. Ja, dat huis was voor ons bedoeld. Voor mij was het veel te

vroeg. Ik had echt een paar jaar later dat moeten hebben, dacht ik. Hm hm. Maar we kregen ruimte,

we kregen een plek en ik kreeg een huis, een eigen huis om in te wonen. Ik kreeg een Ik had een huis,

ik had een plek bij hem. Mijn thuis was bij papa God, maar hij gaf mij een thuis om in te wonen.

Letterlijk echt voor mij. Ja. Ja. En ik heb we hebben hem vanaf ja eh vanaf het fundament

opnieuw moeten opbouwen. Nou, dat voelde ook al in die tijd heel erg voor mij. Eh er moesten stukken

weggebroken worden, moesten nieuw opnieuw worden opgebouwd. Ehm ik heb ontzettend veel muziek

gedraaid in die tijd. Ik heb ontzettend geprocess in die tijd. Onder het verven, onder het behangen.

Ik heb eindeloos veel klussen waar je helemaal niet hoeft met nadenken, hoef te denken. Dus toen

kon ik processen. Ik kon met jongens en meiden kon ik eh praten. Eh en wat ik ook eh heel erg mee heb

gemaakt in die tijd, we hadden natuurlijk echt veel gereedschap ook eh beschikbaar. Hm hm. En

er draaiden heel veel zelfmoordprogramma's nog. En het was soms echt gevaarlijk. Oh ja. Eh met zagen

bijvoorbeeld. Eh en daar worstel ik best wel heel erg mee. Ehm alles was veranden om mij daar gewoon

van kant te maken. Dat was niet zo moeilijk. Nee. En dat ik ook jongens hadden die daar heel

erg tegenaan zaten elke keer. En ik weet nog heel goed dat we op een gegeven moment aan het zagen

waren en dat er heel erg naar die afkort zag werd gekeken om daar ons hand onder de om de pols onder

te leggen, weet je wel. Ja. Ja, want dan zou het in een minuut ja 2 drie minuten is het gebeurd,

weet je wel. Dan zijn we van alles af. Ja. Ja. Hè? Want ik leed niet. Hun leden ook. Weet je wel,

iedereen van binnen leed. Ja, tuurlijk. Eh voor om het onrecht, om het kwaad. Iedere ieder verhaal

kwam naar boven en er kwam zoveel pijn en zoveel ellende, maar ook zoveel ehm verdriet van hoe zijn

we erin geluist. Ze hadden toch dit beloofd en we hebben dat gekregen. Er was geen weg uit. Wat

we ook en vooral die jongens eh van we hebben ons verzet, maar het heeft niks geholpen, hè. Dat is

zo frustrerend, zo erg om om om er zo ingeluist te zijn. Dat gevoel kwam heel erg naar boven en dat

was best heel bepalend in die tijd. En dat ik op een gegeven moment echt gewaarschuwd werd op Abot.

Hij zegt: "Het lijkt me beter om vanmiddag maar niet eh met de kettingzaag aan de gang te gaan,

maar even echt bij mij te gaan schuilen." En dat heb ik toen gedaan. En dat ik denk dat het zulke

dingen echt mijn leven hebben gered op zo'n eh op zo'n moment. Ja, want het lag heel erg op de op de

loer. Ja. En het was allemaal voor handen. Dan is het heel dichtbij, hè. Ja. Het was heel dichtbij

en eh heel veel mogelijkheden om zo te zeggen. Ja. Ja. En dat was ehm ook heel mooi dat hij dus

zo over mij waakte eigenlijk. Ja, dat wou ik net zeggen. Je bent zo beschermd dan ook. Je leven is

zo beschermd. Ja. Ja. Ja. Ja, dat was en dat was ook heel erg nodig. Ja. Ehm het was in een jaar

dat net eh een paar dagen voor de kerst toen ik had een eh paar jaar nadat ik besloot had om eh

afscheid te nemen van familie, het contact te verbreken. Ik heb mijn eh mijn ouders een brief

gestuurd met waarom ik dat deed met een aantal details er ook in die hij en zij en ik eh wisten

en waar verder ook niemand wat mee te maken had. Maar dat eh dat was eh ik vond dat belangrijk

om te zeggen. Hmm. dat het eh het spreekverbod was opgeheven. En dat vond ik belangrijk om te

zeggen. Ja, je hebt je spreekrecht gebruikt. Ja. Ja. En eh die aantal dagen voor de kerst stonden

er opeens twee agenten bij mij op de stoep en die kwamen een brief afleveren, want er was een

aangifte tegen mij gedaan door eh mijn familie eh wegens eh laster en leugen. Laster en smaat

waarschijnlijk. Ja, laster en smaat. Ja, ik dus eh onstelbaar gezegd had dat dus eh dat ik dus eh

door hun misbruikt ben en daarom het eh contact had verbroken. En toen werd jij aangeklaagd. Ja,

ik werd aangeklaagd. Ja, dus in de brief stond dat ik eh mij moest melden bij de reisseur die

dus die aangifakt en eh het was drie dagen voor voor kerst. Ik was me rot geschrokken.

Zeker sowieso al twee agenten voor de deur. Ja, want het was makkelijker om die brieven

even af te geven, dan kon het afgewikkeld worden allemaal net even voor de kerst,

want anders was het zo belastend voor mij. Oh ja, dus nou ongelofelijk hè. Ik heb letterlijk

gewoon niet meer geslapen die dagen. Ik had slaapen van de dokter gehad. Dat heeft niet

geholpen. Ik was echt in alle staten. Ja. Eh ook de angst van wat wat hangt boven je hoofd, hè? Ja,

je heb geen idee. Dus ik heb eh met een begeleider hebben we contact gezoekt met de agent van heyé,

hoe werken deze procedures? Hoe werkt het als je dus een ja aangifte tegen wordt a gedaan? En

ja. Ja. Nou bleek dus wel dat ik dus daar eh op in moest gaan eh dat ik mijn verhaal moest gaan

doen daar. Dus we hebben alles tot in de puntjes besproken wat er dus zou kunnen gaan gebeuren.

Hm hm. Ja. En ik ben daarheen gegaan met iemand anders. Eh er mocht niemand bij zijn, dat gesprek,

dat was al heel raar. Maar diegene die bij mij was, hij zegt: "Ik ben hier. Je geeft me één kik

en ik trap die deur in." Oh ja. Ja. Nou, dat vond ik al heel fijn. Ja. Ik was doodsbang. Ja. Alles

in mij was doodsbang. Wat ging hier gebeuren? Weet je wel. Ja. Ja. En het eh en kenden wij

deze agent of niet? Het alles gaat gaat en en gaat door je heen. Ehm ja. Eh ik heb een gesprek met

deze agent gehad. Eh die heeft een gesprek met mijn ouders gehad en andere familieleden. En eh

ze wilden niet meer dat ik een brief zou sturen naar hun. Toen dacht ik: "Ja, maar dat heb ik

toch ook geschreven onderin dat je dat niet heb dat dat dat was mijn laatste brief. Dat was het

laatste wat van mij hoorde. Dus dat vond ik al een beetje apart. Ehm en of er een eh gesprek kon

komen waar hij nog in ging bemiddelen deze agent dus. En want het was heel naar alle familiezaken

met eh zulke erge dingen en dat snapte die heus wel. En eh hij was zelf eh opa en hij begon een

heel emotioneel verhaal eigenlijk. Hij trok er eigenlijk alles bij. Ja. Waarvan ik dacht van hè

om jou onder druk te zetten eigenlijk. Ja. Ja. Ja. Ook om om mij ertoe te leiden dat we dus nog een

gesprek gingen krijgen. Ja. Totdat ik een beetje buitijn van binnen gek was ik was heel rustig.

Ik stapte daar met alle zenuwen binnen en ik ging zitten en ik was zo rustig en ik was zo

helder. Ik was zo scherp. Ja. Tot ik van binnen voelde van heyé die agent die is bekend. Oh ja.

Ja. Denk oh wacht eventjes. Dat dat dat is goed om te weten. Dus op een gegeven moment eh ehm nou dat

gesprek doorgegaan. Eh hij zegt: "Heb je belang bij een gesprek?" Ik zei: "Absoluut niet." Hm.

Ehm wil je verder nog iets? Ik zei: "Nee, ik wil helemaal niks met mijn familie." Maar dat heb ik

toch echt wel duidelijk gemaakt. En op dat moment stond ik opnieuw voor zo'n grote keus van als ik

nu dus zeg dat ik niks meer met hun wil, ook tegen zo'n agent, is het daadwerkelijk een keuze. Hm hm.

Valt het doek familie zijn voor mij compleet. Ja. Betekent dus ook dat ik dus niet meer naar

begrafenissen ga. Als één van mijn zussen, broers, eh familieleden komt te overlijden,

kan ik niet bij aanwezig zijn. Wordt er nog een nichtje neefje geboren, kan ik niet bij aanwezig

zijn. Ik word compleet uit de familie gezet. Hm. Ja, want ik moet een keuze maken daar,

hè. Eh een definitieve keuze eigenlijk. Er werd mij gezegd: "Jij maakt de keuze." Nee,

ik moet reageren op een keuze op dingen die jullie gedaan hebben. Ja, precies. Hè, dus ik moet daar

een keuze maken voor de veiligheid van mezelf, voor veiligheid van mijn gezin. Ja. En dat was dat

was zo'n moment waar je in slowmotion soort van gaat denken, hè. Denk als ik daar dus voor kies,

dan is het echt klaar. Hm hm. Ja. En eh toen vroeg hij het nog een keer. Wil je wil je nog

een gesprek met familie? Ik zei: "Nee, ik wil geen gesprek meer. Ik wil geen contact meer familie."

Dus je belooft dat je geen brieven meer schrijft. Ik zei: "Ik beloof dat ik geen brieven meer

schrijf." Ga jij dan ook even tegen hun allemaal zeggen dat zij moeten stoppen met appjes sturen

en vriendschap verzoeken en weet ik veel wat voor soort contact ook met mij opnemen? Want dat doen

zij dus nog steeds met mij. Ja. Zo wat f ik denk dan geef ik hem even terug. Ja, precies. Ja. Nou,

dat verzoek heb ik nog de la komende jaren nog een aantal keren moeten herhalen, want ik wil geen

contact meer. Ja, is heel moeilijk te begrijpen. Dus ze blijven drammen. En dat is wel iets wat ik

ook mee wil geven. Ze laten niet zomaar los. Als jij nee zegt, dan gaan ze nog 100 keer overheen,

want zij kunnen geen grenzenlijk respecteren. Nee, dat klopt. Dus ik denk ik geef hem terug

aan jou. Eh geef dit maar door aan de familie. En ik toen dacht ik, dan heb ik direct een contact

iemand die niet veilig is, maar ik heb wel een contact iemand. Als er dus weer appjes komen,

ga ik hem direct mailen of appen van: "Nou, doe er maar wat aan. Ga jij het nog maar een keer zeggen

van mij eh nemen ze het niet aan." Zo zeg, ik was zo scherp daar. Ik denk nou, ik weet niet wat mij

overkomt, want ik zit te trillen als een rietje. Ja. Er kwam halverwege nog iemand binnen stormen.

Ik zei: "Nou, kijk, dit is dus precies wat er gebeurt, hè. Je gaat compleet over mijn grenzen

heen. Iemand komt in binnenstorm en kijk ik heb ik heb posttraumatisch stressyndroom. Komt iemand

die camera hier ik zit hier helemaal geschokt te zijn. Dus ik denk ik ga het ook gewoon nog op die

manier even zeggen. Zo zeg. Ik zei en dan moet ik met mijn met mijn ouders of familie nog een

gesprek aan. Ik zei wat wat wat dacht je zelf dat het helend was voor mij? Oh, ik wist niet dat ik

dat ik dat kon dat je dat in je had, hè? Ja, echt. Maar ik was echt heel scherp en ik ben daar echt

gestuurd en ik ben daar echt eh gezet eh en mijn gedachten waren glashelder en ik kon doorzien wat

hier gebeurde. En dat was zo'n redding. Eh want er werd zo op mijn emoties gespeeld. Ja. Hè en

dat was dat was funest geweest als ik dat niet eh had eh had kunnen doorzien. Ja, precies. Wat

hier gespeeld werd. Ja. zijn weggegaan en eh eh ik heb niets hoeven ondertekenen. Er is geen document

opgesteld. Er is geen rapport over opgezet. Ik is niks niks was volgens de regels zoals ik hoorde

hoe een procedure moet lopen. Word hoe het hoort te gaan. Ja, ikoneer de boel wel zei die toen

ik wegging. Ik zei: "Dat lijkt mij een heel goed idee." Bizar. Het was bizar. Ja, dat is inderdaad

bizar. Ja, maar die aanklacht is natuurlijk eigenlijk al bizar. Ja, want je schrijft een

brief aan hun. Je maakt niets publiekelijk of wat? Hun hebben het publiekelijk gemaakt. Ja,

ze hebben mijn brief gekopieerd en verspreid onder iedereen die mij ook nog kende van vroeger. Dus ik

ben publiekelijk te schande gezet en zij hebben een groep mensen om zich heen gecreëerd eh die

zij nodig hadden om mij zwart te maken. Maar ook eh ze hebben eh bij iedereen die brief onder de

neus geduld of ze het nou wilden of niet. Ja, dat is natuurlijk dat is precies zoals het doen. Ze

kennen totaal geen enige vorm van eh van grenzen of eh het gaat alleen maar over wij willen dit,

dus wij drukken dit in je strot letterlijk. Ja, precies. Ja, dus dat maakte het maakte de lijnen

heel duidelijk van ja, jullie spelen dit spel zo. En dat was eh ze lieten zich ontzettend in hun

kaarten kijken daar. En daar heb ik heel veel baat bij gehad eigenlijk, hè. ook om vol te houden van

ja, maar ik ga echt dus niet meer terug hierin. Nee, nee, nee. Dat is dan echt zo'n bepalende

keuze die je dan maakt, hè. Maar ook omdat je ziet wat er gebeurt. Eh doe jij niet meer mee?

Ik doe niet meer mee aan dit. Eh maar het heeft me echt dat heeft me echt gesloopt. Precies. Ja. Nou,

want het is ontzettend eng beangstigend zoiets. Ja. En ook zo van dus dit doen ze met mij. Ja.

Ja. Heel toen zijn ze in staat. Heel confronterend eigenlijk, hè? We missen onze dochters zo en eh we

missen onze kleinkinderen zo. Oh, we doen ook een aangifte. Waar zitten waar waar klopt dat dan met

elkaar dat je zoveel van me houdt en ook wil geven eraan bij de politie? Hoe dan? Ja. Ja, precies.

Dan denk je wat een gekte wat een complete gekte. Ja. Is hier gaande. Waar ben je ook in opgegroeid?

Ja, dat is dan heel confronterend voor waar je uitkomt, hè. Ja. Ja. Ja. En dat maakt natuurlijk

helemaal dat het eh dat het klaar echt klaar was. Ja. En dat je dus ook gewoon niks goeds daar kan

van verwachten, hè. Want dat hoop je natuurlijk, hè, dat er nog iemand komt die zegt van: "Hey,

Emma, ik hoor dit en dat. Eh wil jij er iets over zeggen?" Niemand. Niemand geweest? Nee.

Nee. Het is zo ehm tekenend eigenlijk voor hoe dit werkt en hoe dit zit. Echt. Ja. Ja. Ja. Ja,

dus dat eh nou dat was eh heel heftig en eh dat kostte echt een een een poos om dat eh om dat

te processen. En op een gegeven moment eh ben ik daar met papa over gaan praten, met papa God over

gaan praten. En eh hij zegt: "Wil je nog zien wat daar wat daar echt gebeurde weer in die in

die tweede dimensie zeg maar in die in die hè dat carbonpietje erop? Wil je dat nog zien?"

Oh ja. Ik denk ja, nou eigenlijk wel. Eigenlijk wil ik wel zien wat er gebeurd was. Oh ja. Ja. En

hij liet me zien het moment dat ik op die stoel zat, dat ik zo voelde dat ik het zo rustig werd,

zag ik gewoon echt een scheidslijn over het bureau heen lopen. Hij zat aan de ene kant van bureau en

ik zat aan de andere kant van het bureau. Ja. Ik zag een scheidslijn daaroverheen lopen en

dat was gewoon een hemelse scheidslijn. En daar kwam niets overheen. Oh ja. Ja. Zijn hand niet,

zijn woorden niet, niets. Nee. En achter mij stond het vol. met engelen. Allemaal weer van

diezelfde krijgers. En het mooiste was dat er twee naast me stonden zo met hun hand op mijn schouder,

weet je wel. Dus dat zorgde ook dat ik stopte met trillen en dat ik heel helder en heel gefocust

was. Ja. En want weet je, dit is dus weer zo'n zo'n geestelijke confrontatie natuurlijk hè. Ja,

dat is het. Ja, want het gaat u eindelijk helemaal niet over hem en mij. Nee, het gaat ook helemaal

niet dat het goed komt tussen mijn familie en mij. Het gaat over eh leven of vernietiging

natlijk. Ja, precies hè. leven en dood. De de duisternis die weer een aanval op je doet,

hè. Ja, want dit had er goed kunnen toeleiden dat ik dacht van nou eh oh ik iedereen haast me

en iedereen heeft een hekel aan me en eh ik maak er een eind aan. Wel dat Ja. Ja,

dat kan dat kan makkelijk gebeuren. Ja. Ehm dat moest vanuit ellende en verdriet natuurlijk hè

dat je zulke beslissingen dan neemt. Ja. Eh dus ik was eh ik ik vond het mooi om te zien. Ja.

Dat ik dat zo zag staan. To denk ik. Ja. Hij laat me daarin ook niet alleen. En ik voelde dat wel,

maar toen ik het zag dacht ik: "Wow, die scheidlijn was zo duidelijk." Want die man is

daar niet overheen geweest. Letterlijk niet. Nee. Nee. Zo wat mooi. Terwijl die constant heen en

weer liep te drelen en te doen. Ga het makkelijk. Ja. Naar jouw kant kunnen komen, maar dat kon dus

niet eigenlijk. Nee, dat het Ik denk dat het hem gewoon niet lukte. Nee, dat lukte niet. Nee. Nou,

wat een bijzondere ervaring dan ook weer, hè. Ja. Ja, dat dat was echt eh verbijsterend van oh hier

zijn ze toe in staat. Ja. En verbijsterend hoe helder ik op zo'n moment dan toch kan zijn en en

het kan doorzien. Ik denk dat het heeft me heel erg geholpen om dingen te doorzien. Ja. Zodat je

dingen ook niet meer zomaar overkomen ofzo, hè. Ja. Ja, precies. En het was wel in de tijd dat

ik gewoon ook heel bang was. Ik was heel bang dat eh familieleden zouden komen. Ze hebben echt heel

vaak gezegd: "We maken je vermoorden je als jij begint te praten. We maken je af." Ja. Snijden

je stukken alles, weet je wel. En ik zag dat ook gewoon allemaal voor me, hè. Ja. Dus eh ik was

daar ik was daar nog heel heel erg bang voor in die tijd. En zeker na zoiets denk ik: "Waar wat

wat is het volgende?" Ja. Waartoe zijn ze allemaal in staat? Ja. Ja. Ja. En en eh hè in de Bijbel

staat eh een tekst van eh wees niet bang, want ik ben bij je, hè. Kijk niet angstig om je heen,

want ik ben je god. Ik denk ja eh ik kijk ik kijk heel veel angstig om me heen. Ik durf niet alleen

in in de in de achtertuin te zitten, want ik ben bang dat ik daar gepakt word, weet je wel, of eh

of dergelijks of dat ik in de voortuin loop en en dat er iemand van de straat naar mij toe komt. Ja.

Eh ze hebben het vaak gezegd en die mensen zijn tot alles toe in staat. Dat klopt. Ja. En eh eh

dat ik heel erg geworsteld heb met die tekst van wees niet bang, want ik ben bij ik zeg tegen Bob

God. En hoe werkt het dan? Want ik ben wel bang. Ja, tuurlijk. Ja. Bent u dan niet bij me? Nou ja,

dat Ja, dus ik heb daar heel erg mee geworsteld. Ja. Ja. En eh dat ik eh een post later hoor ik

van een eh een eh een eh een kennis eh die was eh bij mijn familie geweest en ze eh daar werd

echt gezegd van we gaan er we gaan er opzoeken, we maken er af. Eh het was serieus een bedreiging

eh en vanal van één iemand en eh die was die haat die haatte mij zo die haatte zo het licht

in mijn ogen. Hij heeft letterlijk mij eh eh op een avond op zo'n kuldavond heeft hij mij

willen laten knielen. Nou ja, het licht van God in mij willen laten knielen voor hem.

Hij was hij was eh hij was zo vol van zichzelf ook hè en vol van de duisternis in zichzelf dat hij

dacht dat dat gaat gebeuren. Hm. Hij gebruikte mij daarvoor natuurlijk. Eh het ging over mijn

hoofd heen zeg maar hè. Ja. Ja. Precies. En hij sloeg mij op mijn benen met takkenbossen. Dat deed

echt ontzettend zeer. Ja. En eh hij wilde dat ik zou knielen en hem zou kussen op zijn voeten. En

engelen hebben mij recht op gehouden, zodat dat niet zou gebeuren. En dan denk ik weer zo'n zo'n

geestelijke strijd die daar plaatsvindt over mijn hoofd heen. Ja. Want hij zegt: "Ik dat dat licht

van die God van jou die gra ik doven." En het is niet gelukt. Nee, maar hij wist heel goed dat hij

daar zat. En hij die diepe haat zat er toen ook in. Ja. Zij gaat dood. ga ik voor zorgen. En eh

ik wist eh van diegene die dat mij verteld had eh eh dat hij dat had gezegd en ik was echt bang. Ja,

tuurlijk. Ik denk: "Ja, jij bent zo gek in je kop." Ja. Ja, dat ga jij doen. En eh ik

was eh ik was in een gesprek met één van mijn begeleiders en ik had het daarover. Ik zeg:

"Ik ben zo bang dat hij komt." En eh nou, ik moest halverwege een keer naar de wc. Dus ik kwam terug

en eh deze persoon die zat de grijns. Ik zei: "Wat heb jij dan?" Nou, zegt hij: "Ik krijg

net een appje van eh van eh van die kennis van jou en die zegt eh nou, je hoeft eh je kunt wel tegen

Emma zeggen dat ze niet meer bang hoeft te zijn hoor dat hij komt." Ik zeg: "Wat dan? Hoe dan?"

Nou, zegt diegene die dat gezegd heeft tegen jou, die eh was in de winkel in de supermarkt en die is

zonder enig aanwijsbare reden stijl achterover geslagen. Is op zijn rug terecht gekomen,

is met zijn hoofd tegen een een zo'n schap, zo'n boodschappenschap nog terechtgekomen. Heeft een

Jaap van weet ik hoeveel centimeter in zijn hoofd is buiten bewustzijn geraakt. Een uur

buiten bewustzijn geweest. Eh met de ambulance afgevoerd. Eh meegenomen naar het ziekenhuis.

allerlei onderzoeken gedaan. Wisten niet waar eh hij eh later vertelde deze dat hij een lichtflits

zag en vanuit die lichtflits is hij achterover geklapt. Eh als jij stijl achterover naar beneden

klapt, dan ehm gaat het in ieder geval niet goed met je. Hij had dus ook zijn rug gebroken. Hij

was dus eh kreupel geslagen letterlijk. Ja. En ik stond echt eh en deze man was uitgeschakeld.

Ja. Ja. En toen dacht ik: "Oké, wees niet bang, want ik ben bij u. Kijk niet angstig in het rond,

want ik ben je god." Hij slaat gewoon mensen neer. Ik denk hij is tegen een engel aangelopen. Ja,

hij heeft eh de de haat naar God, de haat naar mij. Ja. Was zo groot. Ik denk dat dat papa

God is maar eens eventjes wat stiller. Ja. Ja. Fantastisch. Zeker niet de bedoeling dat je naar

haartoe gaat. Nee. Ja, ik was echt ik was echt met stom ik was met stom geslaagd. Ik denk wauw. Ja ja

ja wauw. Deze man is uitgeschakeld. Ja joh. En ik weet dat er meer van deze verhalen zijn van andere

survivors. Dat mensen die in de auto stappen om naar een slachtoffer toe te gaan om het om

het kwijtje af te maken zeg maar hardanvallen krijgen. Met blindheid worden geslagen. Ja.

Ik vind het groots. Ik vind het Dit zijn echt grootste verhalen die in deze tijd gewoon dus

nog gebeuren, hè. Het zijn geen bijbelverhalen van vroeger ooit een keer gebeurd. Er gebeurt

nu. Ja. En het zijn de grootste verhalen die die eigenlijk in de Bijbel thuis horen eigenlijk een

soort van Ja, eigenlijk wel hè. Ja, ik ken ook wel deze verhalen hoor. Echt zo'n mensen nog wel

op de stoep bij de survivor gewoon voor de deur eh hartaanval. Ja. Weg. Ja. Het is bizar. Ja,

dat uiteindelijk kun je niet tegen God opstaan zo dat dat eh zo werkt dat niet. Nee, dan word je

echt letterlijk stilgezet en eh het was een enorme opluchting van mij. Nou ja, maar God komt dan dus

ook zo voor jou op, hè, als survivor. Ja, dat was ik ik voelde me zeer bevoorrecht. Ja. Om dit eh

dat hij zo eh laat zien als een papa. Ja. Ja. En een papa die beschermt Ja. over zijn dochter

waakt. Ja, precies. Hè, dat kende ik helemaal niet dit. Nee, natuurlijk niet. Dat is allemaal nieuw.

Ja. Ja. En eh letterlijk eh ja iemand neerhaalt om om mij te beschermen. Dat kende ik ook niet. Dat

is niemand voor mij opgekomen. Nee, nee, nee. Het was dat was een hele grote stap ook voor binnen om

te zien van wauw, deze papa is echt echt cool en oké, weet je. Ja. Ja. Ja, zo echt. Nou ja, het is

een heel indrukwekkend verhaal weer, Emma. Ja. Ja, dit is het houdt me niet op, hè. Nee, ik vind het

altijd zo ontzettend mooi en in groots inderdaad en prachtig als God zich even zo laat zien eh en

zichzelf even zo zichtbaar maakt en ook zegt van hier stopt dit gewoon met die duisternis of met

die aanval op jou, hè. En dat dat vind ik echt machtig mooie verhalen. Ja. Ja. En je bid daar

vaak voor. Mag ik alsjeblieft mag dit stoppen? Weet je wel dat die angst gaat wijken. Want het

is niet het leven zo op deze manier. Want ik kan niet constant achterom kijken. Dat kan niet. Nee.

En nu belooft dat u me beschermen. Eh laat het dan ook zien. Laat het maak ik het zichtbaar voor mij.

Want ik heb niet alleen maar ik heb niet alleen woorden nodig. Ik moet het zien. Want ik heb

zoveel woorden gehad die niks waard waren. En dat weet hij. Ja, dat is ook zo. En daarom laat hij

het ook zo duidelijk zien, denk ik. Ja. Ja. omdat hij weet dat ik dat nodig heb om om Hij doet alles

om om mij door te laten gaan, om te laten leven en om om vrij te worden. En hij zet nou werkelijk

alles in wat hij heeft om om mij dat te laten begrijpen op de manier waarop ik het begrijp.

Ja. En dat vind ik heel wonderlijk. Ja, dat is ook heel wonderlijk. En wat je zegt, woorden

betekenen eigenlijk heel weinig, hè. Als zeker als je uit deze achtergrond komt. Woorden zeggen niks.

Nee. Hè? Dus ehm ja, je hebt het nodig dat je het ervaart op é of andere manier. Ja. Ja, ik moet het

ik moet het ervaren. Maar dat is op een grootste manier gebeurd. Nou, zeker. Ja. Ja. Ja. Het was

eh ja, dit het was een weg die moeilijk was en eh die we zijn gegaan, die ik samen met de Jezus ben

gegaan. Ja. En ergens in mijn buik voelde dat er nog een heel groot ding moest komen. En dat dat

wist ik eigenlijk ook op een gegeven moment wel. Ja. dat dat al mijn verloren kinderen zijn. Die

verhalen die moesten gaan komen. Ehm ik voelde het in mijn buik. Ja. Eh dat dat daar zat. En ehm ja,

we hebben het even gehad over verschillende groepen hè. De ene besteed daar heel veel

aandacht aan de andere besteed daar. En maar ik heb al gezegd, mijn groep heeft overal wat aan

meegedaan. Dus ik ken van heel veel trainingen ken ik een stuk. En mijn rol in de groep was eigenlijk

het ja, het baren van kinderen. Ja. en het het inbrengen van de offers eigenlijk. En eh ja eh ja,

ik werd ook wel ingezet voor de voor seks eh ook voor de trafficking en eh misbruik enzo,

maar het was vooral eh zeker vanaf mijn 12e was het eh ja, zwanger zijn. Hm hm. Ja. En en en ja,

de inbreng, de aanwas van van baby's. En ik heb heel veel kinderen verloren. En eh ik heb er

iemand wel zorgen zeggen: "Nou, en hoeveel dan?" denk ik: "Dat gaat je gewoon helemaal niet aan,

toch?" Nee, nee, dat lijkt mij ook niet. Wat is dat voor een onbeammhartige vraag? Ja. Ja.

Elk kind is er één teveel, toch? Elk is er eentje teveel. En eh Ja. Ja. Eh toen toen ik hier kwam en

deze delen kwamen, ja, ik was echt soms echt een einde raad. Ja. Eh omdat ik ook eigen kinderen,

levende kinderen had. En dus ja, dat je gaat beseffen. Ik heb dus nog veel en veel meer

kinderen, maar die zijn dus niet bij mij. Ja. En eh voor binnen was het ook heel moeilijk omdat

daar de eh vooral de abortussen eh herinneringen zaten. De de herinneringen van hoe met hoeveel

geweld de kinderen uit mij of uit hun hè de de hele moeders ja werd getrokken en gehaald. Hoe

de feest werd gevierd over het leven van eh van het kind geofferd werd. H ja. En eh dat ze dood

waren. Hm. Ik kon ik kon ergens bedenken. Ja, maar als ze eh ze zijn niet echt dood, want ze zijn bij

papa God. Hm hm. Maar voor heel veel delen was dat was dat niet aan de orde. Ze zijn dood. We zijn ze

kwijt. Eh ja. En voor beschermeners ook. We zijn ze kwijtgeraakt. Ik heb mijn best niet gedaan.

Weet je wel. D dat was enorme last. Ja. Die daar gedragen werd. En eh wat ontzettend verdrietig,

hè? Ja. Het was het was een tijd dat ik echt eh heel veel tijd heb genomen om alleen te zijn. Hm

hm. Om om dit eh plek te geven om hier met papa God over te praten. En uiteindelijk wist ik dat

ik er bijna was. Ik zei: "Oh, alstublieft papa God, hoeveel nog?" Ja, hoeveel nog? Want ik had

al zoveel. En toen zei die: "Dit zijn de laatste drie." En toen dacht ik: "Ja, moet het echt zo

zijn of komen er nog meer?" Weet je wel? Ja. Ja, maar ik ben gewoon echt van mijn 12e tot aan ja,

ruim 20 ben ik eh alleen maar zwanger geweest. Ja, dat is natuurlijk ja, verschrikkelijk van

prematuurtjes tot echt aan aan kinderen die nog ademhaalden toen ze leefden. Ja. En eh ja, mijn

hart, mijn moeder doet het zo zeer. Oh, tuurlijk. Ja, onvoorstelbaar. Vreselijk, Emma. Ja. En ik ik

voelde alles shaken in mij toen naar boven kwam. En ik voelde de grond onder me trillen. En ik heb

letterlijk uitgeschreuw naar de hemel. Ik denk als je me nu niet vasthoudt ga ik gewoon echt

dood. Ga ik echt dood. Ja. Er zijn mensen die al doodgaan van één keer tot ze verliezen. Laat staan

deze hele rij met met kinderen. Ja. Da daar ga je toch niet overheen kunnen komen. Dat dat hoe

moet ik hiermee verder leven? Hoe? Ja, hoe en hoe moet ik hier vrede over krijgen dat dit gebeurd

is? Ja. En het was echt een afschuwelijke tijd. Ja. Ja. En ik heb heel veel tijd doorgebracht met

papa God. Ik heb eindeloos met hem gewandeld en en over gehuild, over geschreeuwd en dat hij me

echt hielp ook nog even. We zijn er bijna door, weet je wel. En samen met hem de namen eh bedacht

ook om aan de kinderen te geven. Ja. En ehm wat hij daar ook deed bij mij en dat was dat was

echt levensreddend, want ik heb echt een aantal keer gedacht: "Ik ga dit gewoon niet overleven.

Ik ga hier niet doorheen kunnen komen. Dit scheurt alles in mij kapot." Ja. En eh ik heb hem echt eh

heel stevig bij hem bij hem gekropen. En op een avond vroeg hij ehm mag ik je meenemen? Ik zei:

"Waarheen dan?" En naar de hemel. Ja, dat mag wel. Ik wist niet zo goed hoe dat werkte. Nee,

maar ik denk nou ja, ik ga wel mee. En hij nam mij mee en hij heeft mij gebracht in op een plek waar

ik in de hemel was en waar mijn kinderen waren. Hm hm. Ja. En op die plek heb ik mijn kinderen

mogen vasthouden. Heb ik ze mogen aanraken. Heb ik ze mogen zien. Ja, ik kende al hun namen. Ik

wist wie het. Ja, het was zo ehm familiar fam. Ja, hoe heet dat? Eh vertrouwd. Vertrouwd. Het waren

mijn kinderen. Het waren mijn kinderen zoals ze op dat moment voor mij er zouden uitzien. H ja.

En het was zo ontroerend. Ja. En in mijn diepste pijn ehm en nood vroeg hij of of ik ze wilde zien.

Ja. En ik voelde me zo ontzettend geliefd omdat dit had helemaal niet gehoeven. Hij had mij

gerust kunnen laten pijn hebben en strukkelen. En misschien was ik er vast wel doorheen gekomen,

maar dit gaf hij mij ehm om zijn liefde voor mij te laten zien, zijn troost. En hij kan 100 keer

zeggen: "Ik troost je. Je kom mij halen." Maar dit was zo'n grote troost dat ik ze mocht zien. Ja.

En mijn binnenwereld zei: "Oh, ze leven dus nog." Oh ja. Ja, precies. Dus al die last van we hebben

ons best niet gedaan. Het is onze schuld dat ze dood zijn. We hebben het laten gebeuren. Ken

allemaal van ons afvallen. Ja, want ze leefde gewoon nog. Ja, precies. Ja. En ik heb een

paar keer zo mogen ontmoeten en dat was voor mij voldoende om eh om hun een plek in mijn hart te

geven in het dagelijks leven. nu ja om over ze te kunnen praten nu en mijn tranen zijn voor hun. Ja.

Ja. Ehm maar het heeft me zoveel moed en kracht gegeven om te zeggen van ze leven nog en ze zijn

een onderdeel van mijn leven en ik mag hierover praten en ik mag blij zijn over hun en ik mag hun

leven vieren. Want ze leven nog. Ja. En ik rouw over wat er hun overkomen is. Ja, precies. Ja,

maar ze horen bij jou hè. Ze horen allemaal bij mij. En ik zag allemaal karaktereigenschappen

van mij terug in hun. En ik vond het zo bijzonder, want ik weet niet wie de verwekkers zijn. Nee, het

zijn er zoveel geweest. Maar die zag ik niet. Ik zag alleen maar mijn kinderen. En ik vond het zo

bijzonder. Ik vond het zo bijzonder. Het heeft me zoveel kracht en moed gegeven eh om door te gaan.

Want dit zijn echt punten waar in in de geestelijke wereld de zwarte diamanten worden

gelegd in de systemen. Als je daar komt eh dat zijn dat zijn echt hele hele erg heftige dingen.

Daar kan je echt het leven verliezen. Hm. Ja. En ehm daar heb ik opnieuw leven gevonden door ze te

zien. Ja. Ja. En ik vond het ik vond het heel heel kostbaar dat papa God het aan mij liet zien. Nou,

dat da is ook zo. Daar zijn ook e geen woorden voor eigenlijk, hè. Nee, het is echt levensreddend

en ik ja. Ja, als ik eraan terugdenk dan is het alleen maar goed geweest wat daar gebeurde. En eh

dat vind ik heel eh heel kostbaar. Ja. En ook voor je binnenmoeders wel heel kostbaar, hè. Want de

gedachte dat ze eigenlijk ja, dat duisternissen heeft gepakt of geroofd ofzo, die is daar, hè.

Ja. En nou ja, dat dat dus helemaal niet waar is, maar dat je kinderen gewoon nog leven in de hemel,

hè, bij God. Ja, ze zijn opgehaald door de engel. Ja. Ja. Bij de abortussen eh heb ik het gezien eh

toen ik de abortussen aan het doorwerken was om daar alle trauma en alle duisternis uit te halen,

heb ik het gezien dat daar de engel kwam die mijn leven beschermd. Ik ik ik heb heel vaak

een eenzelfde engel die ik gezien heb. Ja. Ja. En hij ehm hij kwam het kindje ophalen. Het het

de abortus was ehm eh het kindje werd uit mij getrokken, gehaald, het leefde of niet meer. Dat

dat verschilde dan. Ehm en het werd doorgegeven naar eh eh naar de duisternis om daar geofferd te

gaan worden. Hm hm. Ja. En wat wij dachten is dat hij daar het leven liet op dat rooster. Hm hm. Ach

ja. Maar de engel heeft daarvoor heeft hij het de ziel al meegenomen. Hm. En wat de duisternis

gegeven was was enkel het omhulseltje van van vlees eigenlijk. Het lichaampje werd overgegeven

aan de aan de duisternis. Maar de engel haalde mijn kindje op. Ik heb het steeds gezien. Al

mijn kinderen zijn opgehaald. De engel heeft ze tegen zijn borsten aangedrukt. Heeft mij gekust

op mijn voorhoofd. en keek mij aan van ik neem hem mee. Oh ja. En zo heeft hij het meegenomen naar de

hemel. En zo waren ze dus allemaal bij God. Ja. En de duisternis had niks in handen. Nee. Nee.

Want het was een beetje vlees. Ja. Ja. Het was het omhulseltje wat wij begraven bij wijzen van. Maar

de ziel dat is het leven. Daar zit dat is alles wat je bent. Ja, precies. En die ging dus van voor

da van tevoren eigenlijk al met de engel naar God. Ja. heeft het leven niet op het rooster gelaten.

En dat nee, dat heeft zo'n zo'n opluchting gegeven. Ja. Ja. Hè, want het het kwaad wat daar

wat daar wordt gedaan. Je hebt kinderen vermoord, je hebt het geroosterd, je hebt het geslacht,

je hebt het alles heb je gedaan. Dat is niet waar. Nee. Nee, want het was er al niet meer. En dat

dat dat zijn de dingen die het maakt dat het leven draagbaar wordt. Hm. Ja. En dat je met jezelf door

kan gaan als Hm. Ja. als in het leven gaan. Dat je jezelf kan blijven aankijken 's avonds als in

de spiegel en denk van maar dit is me aangedaan en dit heb ik meegemaakt. Maar het is anders dan dat

ik denk. Ja. Ja. Ja. God laat het dan even zien hoe het echt is gegaan eigenlijk hè. Ja. Niet wat

voor ogen is, maar wat Ja, precies. En zoals de duisternis wilde dat wij het zouden zien. Precies.

Ja. Nee, het ging anders. Ja. Ja. Zij hadden niks. Nee, want het kostbaarste was al is al weg. Ja. En

het was voor de moeders ook voor mij ook van de kus op het hoofd van ik zie jou, ik denk aan jou,

ik help jou waar ik kan. Ik ik het kostbaarste wat jij nu achterlaat nem ik mee en bewaar ik. Ja,

precies. Hè, papa God bewaart dingen. Ja. En en ik de belangrijke dingen bewaart hij

bij zich en op de als het tijd is geeft hij het terug. Ja. En dat dat is zo bijzonder. En

dat heb ik daar zo gemerkt hè. Ja. Ja. Alles wat mij ontnomen wordt aan aan waardigheid,

aan eervol. Alles wordt teruggegeven als het daar weer tijd voor is. Ja, het is niet verloren. Nee,

dat precies. Nee, heel ehm ontroerend, Emma. Ja, ik ik schiet er altijd weer vol van. Ja,

ik ook. Ja. Ja, dit zijn dit zijn hele belangrijke dingen in de leven om eh om rust en vrede over te

krijgen voor mijzelf. Ja. Ja. En om naar uit te zien, ik ga straks zoveel eh van mijzelf terugzien

daar. Die eeuwigheid straks wordt fantastisch. Ik zie er echt heel erg naar uit. Ja. Ja. Dan zie ik

e al mijn kinderen kan ik dan in mijn handen in mijn armen sluiten en we gaan en en mijn kinderen

nu weten van van mijn verloren kinderen en ze gaan straks heel veel broertjes en zusjes terugzien.

Ja, precies. En dat is wat bijzonder dat je dat ook met je levende kinderen hebt kunnen delen. Ja.

Ja. Het is ook een deel van hun leven en het is hun allemaal één moeder. Ja, dat klopt. En en ik

heb op een gegeven moment met moederdag gezegd eh ik vier deze moederdag met jullie, maar ik wil wel

heel graag dat jullie weten dat jullie meer broers en zussen hebben. Ja. Maar daar moeten we nog even

op wachten, omdat we die kunnen zien. Ja. En ik heb de namen verteld aan ze en het ontroert ze. Ze

hebben het opgeschreven. Het hangt bij hun in de in de kamer als een deel van hun. Mooi zin. Maar

zo werkt het. Het het is niet een verborgen leven meer. Het is een mijn leven is verweven in in het

leven van mijn kinderen. In het leven van mijn man in in het leven van ook dit. Ja. Zij moeten ook

ondergaan dat er geen familie meer is. Ja. Maar er is dus heel veel familie. Ja, precies. Dat is zo.

Ja. Jaeten. Dus ja, ik vind het belangrijk om ook zulke dingen te delen in de draagtkracht die hun

dan hebben natuurlijk hè. Dat snap ik. Ja, dat is dat is vanzelfsprekend. Maar ja. Ja. Ehm ja,

dat is eigenlijk wel waar je mee begon hè, dat het allemaal één leven is geworden eigenlijk hè.

Dat het allemaal geïnteerd is. Het leven van van papa God. Die lijn die van papa God die brengt

alle levens bij elkaar. Bij elkaar. En dan wordt het één geïntegreerd leven eigenlijk. Ja. En ik

denk dat dat zo hoort. Ja, dat denk ik ook. Want alles wat afgeslagen is en in het du Ja. is is

in het duister nog en is is nog in het isolement. Ja, denk ik. Maar alles wat God bij elkaar brengt,

wat God bij elkaar brengt is ik kan helen en en bij elkaar komen. Ja. Ja, precies. Ja. Ja. Joh Ja,

joh, dit raakt me altijd heel erg, dat weet je wel. Maar ja. Ja, ik vind het ook heel bijzonder

dat je dit wilt delen, hè. En zo geven we jouw kinderen ook een plek. Ja. En dat vind ik heel

En daarom is de gedenkdag ook zo mooi natuurlijk, hè. Ja, vind ik heel waardevol om te doen. Ja,

die eindeloze naam met lijst lijst met namen is het hè. Ja. Ja. Nou ja, en eh zo gaat mijn eh

mijn leven verder en het leven wordt steeds meer één. En ehm gebeuren er gewoon in het gewone leven

ook gewoon heel veel dingen. En eh sommige dingen hebben raakvlakken met vroeger en andere dingen

helemaal niet. Want dat zijn nieuwe stappen die ik maak. Ja. En ik heb ook wel eens verteld dat ik eh

delen integreer. Hm hm. Ja. En eh dat is eigenlijk gewoon eh dat ik weet dat ze hun verhaal verteld

hebben. Dat ze weet dat ze eigenlijk gewoon geen taak meer hebben. Want dat is ook wel heel erg de

bedoeling van delen. Dat ze taken hebben. Maar als dat niet meer nuttig is of niet meer ruimt met het

leven van nu Hm hm. dan zijn ze een soort van ja, wat moeten we dan nu nog doen? Zijn ze een beetje

onthand eigenlijk zo van Ja. Ja. Ja. Wat moeten we nu nog doen? En dan vraag ik: "Wat wil je dan?"

Ja, ik wil eigenlijk wel eh terug naar jou, zeggen ze dan. Oh ja. Ja, mooi. Toen ik daad

voor het eerst dacht van huh, hoe werkt dat dan en hoe moet dat dan? Dus ik heb dat tegen Jezus maar

eens gevraagd. Ja. Hij toen zei hij van nou breng ze maar bij mij en we hebben nu een plek in mij.

Ja. Dat is een plek waar eh de delen weggebracht worden. Oh ja. En dan breng ik ze bij de Here

Jezus. En hij weet eigenlijk precies altijd wie er eh geïntegreerd kunnen worden. En sommige ken

ik wel en andere helemaal niet. Ja. En dan eh breng ik ze bij de Here Jezus en dan zeg ik:

"Dan bedank ik ze wat ze voor ze wat ze voor mij gedaan hebben, wat ze voor mij gedragen hebben.

Dan bedank ik ze voor alles wat ze hebben gedaan en wie ze zijn." En heel vaak is dat allemaal

alleen maar huilenhuilen. Ja. Ja. En eh vooral met delen die heel lang die ik goed ken. Ja. Dat is

altijd een beetje een gevoel van het wordt volgens mij tijd dat die gaat integreren en dat wil ik dan

niet. Dus dan negeer ik dat gevoel, want ik vind het toch zo fijn dat ze er zijn. En ik voel me

altijd zo alleen als ze er niet meer zijn. En dat is altijd zo wennen en gemis. Maar ik ik doe hun

tekort als ik ze laat bestaan in mij. En ehm eh dan breng ik ze dan dan als ik ze bedankt heb.

En eh soms moet er nog wat duisternis af. Dat is altijd een beetje kijken. Hm hm. En dan eh breng

ik ze bij de Here Jezus en Hij neemt ze mee. En ze lopen echt letterlijk uit mijn gezicht, maar ze

lopen een plek in en dat vind ik altijd heel mooi en dat is lijkt op mijn hart. Ja. Ja. Ze komen

terug in mij. Ja, precies. Ja. Ja. En ik heb ik ik voel het altijd ik voel altijd dat ze geïntegreerd

wordt. Ik voel me altijd een beetje zo schuiven en dat dat wiebelt altijd in mij en en ik heb sommige

delen ontzettend gemist. Echt. En nog weken daarna dat ik oh ik wou dat hij weer terug was. Nee,

is beter voor hem. Dat hij voor beter voor haar oh ik mis hem zo. Nou dan kruip ik bij bij God. Ja.

En heel vaak voel ik ook de kracht van hun terug in mij komen. Oh ja. Ja. En dat is een heel mooi

proces. Ja. En ehm zo heb ik ook echt grote delen geïntegreerd die heel eh dicht langs mij leefden.

Hm hm. Ja. Ja, die van buiten en binnen wisten. En op een gegeven moment had ik bij één deel waar

ik dacht van die blijft tot het eind. Ja. Eh of helemaal niet, want we vinden het leuk met elkaar.

Blijf maar, weet je. Ja. Ja. Ja. Ja, precies. En eh dat ik voelde van het wordt tijd dat hij

dat hij eh dat hij moet gaan of dat hij wil gaan. Hij wilde al zelf al heel lang, maar ik denk nou,

het is helemaal geen tijd van je hebt nog heel veel niet verteld. Oh ja. Oh ja. En toen toen ik

zei van als je gaat vertellen dan mag je naar is je gaan vertellen. Heel veel informatie gegeven.

Heel veel waardevolle informatie. Ja, ook eh over allerlei lijnen die nog liepen en hoe de

dingen gegaan zijn die ik echt niet wist. En toen had hij een hele diepe zucht en toen zei hij:

"Dat was het." Ach ja. En eh toen is hij nog even een poosje bij me gebleven en toen is

hij geïntegreerd. En eh ik vertel dit omdat dit eigenlijk heel belangrijk is in mijn proces om

te integreren. Ja. Eh omdat ik 2 jaar geleden heb ik bezoek gehad eh zijn er twee mensen naar mij

toe gestuurd vanuit mijn familie waren ingehuurd. Ja. En die hebben mij echt fysiek veel geweld aan

gedaan. Ik ben verkracht op dat moment. Eh er is ontzettend geschoven. Eh ik hoorde dit dus

drie weken later terug. Ja, ik wist dus niet dat het gebeurd was terwijl ik al zoover ben.

Ja. Ehm gelukkig had één van mijn jongens zoveel moed gevonden om het mij te gaan vertellen. Ja,

inderdaad. Wat er gebeurde is dat eh er gevraagd werd naar een specifiek deel. Ja. En die was

loyaal aan de familie en die zorgde dus ook dat er contact bleef met de familie en die was

er niet meer. Die was dus geïntegreerd. Ja. Ja. Dus ze grepen daar mis. Ja. Ja.

En dat maakte dat het voor mij zo belangrijk was dat ik toen geluisterd heb naar mijn buikgevoel

van het wordt tijd dat deze gaat integreren. Terwijl ik daar zelf eigenlijk helemaal niet

zo heel erg aan toe was. Want ik vond het heel fijn met deze. Ja. Ja. Ja. Eh jongen. En ehm maar

dat ik daar toch naar geluisterd heb en toch weer gedacht van ja, maar het gaat niet over of ik het

fijn vind of niet of dat ik het prettig vind. Het gaat over het proces. Het proces moet doorgaan.

Ja, want de het gaat nog steeds over leven en dood. Ja. Ja, dat is zo hoe ver je ook bent.

En ehm het dat maakte het bezoek wel heel erg duidelijk dat ik ehm heel grote problemen had

gehad als deze er nog wel was. Ja. Ja, dan kon het zelfs zo zijn dat ik gewoon weer terug was

gegaan in de familie. Nu zelfs nog. Ja. Ja. Eh dat is wel heftig gegeven, hè? Emma. Heel heftig. Eh

ik heb toen ik het hoorde van één van mijn jongens dat dit dus gebeurd was, ben ik naar de huisarts

gegaan. Ik zei: "Ik ben eh verkracht. Kan ik nog een onderzoek doen?" Iets. Het is natuurlij post

geleden al. Is er nog iets? Dat kon ik dus eh bloedtesten doen nog voor eh so of hy h hypitis.

Eh ja. Nou ja, die bloedtesten zijn dus allemaal kwijtgeraakt. Heb ik dus vorige keer verteld. Ja.

Eh en later teruggevonden en waar ze van dachten van ja, er was niks aan de hand stond erbij. Denk

ja, dat kan natuurlijk alles nog betekenen dat er misschien dus wel iets aan de hand is. Dus ik

dus wel ziek word of niet. Ja, ik denk ik laat het los. Papa God dit leg ik allemaal onder uw

autoriteit, want ik kan hier niets meer mee. Nee. Nee. Dat is super frustrerend. Ja, dat lijkt mij

ook. Ja. En naar de politieagent heb ik gesproken. Ik zeg: "Wat kan ik hiermee?" Ik kan mijn jongens

kunnen het gezicht van deze mensen uittekenen. Kunnen we daar iets mee? Hm. En gesprekken over

gehad. Dus wat ik daar gedaan heb eigenlijk, ik wist dat ik niet zoveel kon, maar wat ik gedaan

heb eigenlijk is het in de openbaarheid brengen. Ja, dat klopt. Ja, ik ben naar de huisarts gegaan.

Ik ben naar het ziekenhuis gegaan voor onderzoek. Ik ben naar een agent gegaan die eh mij hier eh

heeft in kunnen adviseren van wel of niet te doen. Ik heb het in de openbaarheid gebracht.

Nee. Ja. Ja, dat is heel krachtig. Je bent er niet alleen mee gebleven, hè? Ja. Ja. En dat vond ik

heel erg belangrijk, want eh het is gebeurd en daar baalde ik heel erg van. Ik ben heel boos

op papa God geweest hier over, want u zou me toch beschermen. Ja. Ja. Ja. En er gebeurt dit. Ja. En

uiteindelijk is hij daarover stilgebleven. Hm hm. En heb ik alleen maar gehuild, gehuild gehuild,

geheld geheld hierover. Over het kwaad wat opnieuw hè in je leven komt en zo weer huish huishoudt,

hè. Ja. Ja. Terwijl je denkt: "Ik ben zo ver gekomen. Hoe Hoe bestaat dit? Dat nog steeds

gebeurt." Ja. Ja. Ehm ik heb geen antwoorden erop gekregen. Nee. Zo werkt het soms ook. Ja, dat is

Maar het is wel eh dat ik terecht kom bij hem en zijn armen waren altijd op en dat had ik het meest

nodig. Weer die bescherming van ik ben er. Ja. En ik geloof niet dat mij niks overkomt. Nee. Maar

wel dat hij er is. Ja. Ja. En dat ik hier doorheen ben gekomen en hier dus nu over kan praten. En dat

ik de moed om naar een dokter te gaan. De moed om naar een agent te gaan. Ja. Ja. Ook naar eh

een fout agentenverhaal. Nou, zeker. Ja. Zeg maar. Ja. Ehm en dat is eh dat was wel heel krachtig ook

naar binnen. En daarom vond ik zo belangrijk. Ik ik ga door met die integratie. Ik wat ik wat wij

ook wel eens zeggen in de podcast. Uiteindelijk is de veiligheid bij jezelf. Ja, klopt. Al weet

ik niet goed als ik hier had geswitcht en dat en ik dus als Emma boven was gekomen Hm hm. denk ik

dat ik het niet overleefd had. Hm. Ja, want had ik deze mensen dus echt letterlijk herkend. Ja,

precies. En dus ja, zij hebben natuurlijk wel bepaalde delen getriggerd om dit voor elkaar te

krijgen. Ja, absoluut. Absoluut. Ehm we hebben dit opgezet. Ze wisten dat ik zo zou reageren,

want zo liep het programma. Ze hebben de gok gewaagd. Ja. om daarop in te zetten. Eh eh ja,

precies. Want dat is wel een gok als je al zover in het proces ook werkt aan die programmeringen en

die triggers voor de programmeringen. Maar ze hebben natuurlijk wel andere delen eh met die

triggers naar voren geroepen, zodat jij daar ook niet bij was. Ja, klopt. Of tenminste niet bewust

bij was dan, hè. Ja. Ja. En ze hebben ook gezien dat ze dus misgrepen. En ze weten dus ook dat ik

dus een heel stuk van het ontmanteld heb en dat ze er eigenlijk gewoon geen grip meer op hebben. En

dat vind ik ook heel sterk. om door te geven. Ja. Hier naar eh naar hun toe van eh je grijpt mis,

dus Ja. Ja. Ja. Moedig van je om dit te delen, Emma, hè? Ja. Nou ja, ik denk ja, weet je, ik heb

hier wel over getwijfeld of ik dit zou vertellen, maar ja, ik denk weet je, zo werkt het dus. Ja,

zo werkt het inderdaad. Komen echt op een gegeven moment checken van waar ben je in je proces? Ja.

Ja. En dat is gewoon belangrijk om te weten. Ja. denk ik, ik weet dat dat dus gebeurt. Dan is het

handig als andere mensen het ook weten. Ja, dat je het deelt. Ja, inderdaad. Ja. Ja. En

integratie is natuurlijk een onderwerp wat nou ja, waar eh ook best wel eens op gesteigerd wordt, hè,

of waar vanuit de hulpverlening juist op wordt aangedrongen, hè. Maar ik denk dat het heel

erg ieders eigen proces is. Veiligheid zit van binnen, hè. Dus sowieso het coewustzijn dat je ja,

eh hè dat je geen tijd meer kwijt bent. Maar als er ehm verlangen komt om te integreren of wat dan

ook dat dat je dat dan aangaat maar als je nog helemaal voelt van nee dat kan nog niet. Ja, dan

is het ook nog niet de tijd. Nee, ik heb ook delen gehad waar ik dacht van nou het is wat tijd maar

dat ik echt voelde het lukt niet eens. Nee, nee, precies. Oh, er moet nog heel veel verteld worden.

Maar dat wist ik dus niet hè. Eh precies. Dus ik denk dat ik vindig het is heel gevoelsmatig,

intuïtief en en ehm eh ook een wisselwerking tussen jou en je delen natuurlijk eigenlijk,

hè. En ja, ik vind het zelf altijd heel belangrijk dat je daar uiteindelijk zelf de keuze in hebt hè,

want er is je eigen proces. Het is je eigen proces en er is zo ontzettend veel gerommeld

met je hoofd eigenlijk hè en met je systeem. En ehm ja, het is denk ik juist heel belangrijk om

hier de eigen zeggenschap te voelen. Dat je dit op je eigen manier en op je eigen tijd mag doen en

dat niemand kan bepalen dat je dat dat je dat moet doen ofzo. Ja. Nee, dat kan ook niet. Dat is jouw

eigen proces. En ik denk dat je intuïtie heel veel vertelt als je daar weer bij kan komen. Ja. Dat je

precies weet eigenlijk wel wat je wat je wanneer en wie en ja, dat denk ik ook hoor. Dat gebeurt

uiteindelijk dan. Je groeit er uiteindelijk dan een soort van zelf naartoe, hè. Ja. Ja. Ja. Ja,

klopt. En dat is dan goed om te doen en elke keer toch wel dat buikgevoel serieus te nemen daarin.

En dat bepaalde mij heel erg. Denk oh als die toen niet was geïntegreerd, hadden we echt heel

veel problemen gehad nu. Ja. Ja. Dus dat gaat zelfs verder dan eh dat het voor jou wel heel

fijn was had gevoeld als diegene was gebleven, hè. Maar dat zelfs dat het dus zelfs wel zo ver gaat

dat het nog steeds leven en dood eigenlijk is. Dat dat is zo. Ja. Ja. Ja. Absoluut. Ja. Ja. Ja. Nou,

ik ga maar eens afronden, denk ik. Eh ik wil nog één ding vertellen. Ja, dat is helemaal goed,

EBA. Ja, ik eh ik merk hè ik ben best ver in mijn proces eh aan het gaan. Ik ben nog ook erg gewoon

nog heel druk mee. Gebeurt heel veel nog. En eh soms denk ik: "Oh, ik ben nu echt gewoon aan het

struggelen met problemen die mensen zonder dis in het gewone dagelijkse leven ook mij struggelen.

Er komt eh het is niet een vrije brief van als je door zo'n proces heen gaat dat er dan niks meer

gebeurt in je leven." Nee, nee, klopt. Eh je wordt niet gespaard. Het leven gaat nog eh dwars over je

heen. Ja. En ook met kinderen, weet je, er gebeurt altijd van alles. En eh en wat ik elke keer gewoon

weer merk is dat ik terugga naar die psalm en dat de Here Jezus zegt: "Kom, we gaan." En dat hij dat

eh dat we elkaar in de ogen kijken en dat ik hem vertrouw. H ja. En eh ik heb verteld over mijn

begeleiding en ik heb heel lang met één iemand gelopen, echt jarenlang. En eh afgelopen zomer

heb ik eh eh afscheid van hem moeten nemen. Eh we hebben heel lang hetzelfde pad gelopen en hij

eh koos voor een ander pad. En ik kreeg heel erg sterk van papa God eh dat niet mijn pad was die

ik moest lopen en dat ik afscheid van hem moest gaan nemen. Ja. En dat was heel verdrietig. Ja.

En heel moeilijk. Het is ook heel vers nog. Ik wou net zeggen, het is ook heel vers. Ja. Ehm

want hij is ook echt een hechtingsfigu figuur voor mijn jongens en meiden geweest. Ja. Dat is

een vriend van mij geworden in al die jaren, hè. Je deelt lief en leed met elkaar. Ja. En dat papa

God zegt het het wordt tijd dat je afscheid gaat nemen. H en dat ik heel erg voelde dat het eh weer

over mijn veiligheid ging. Oké. Ja. En toen dacht ik: "Nee, hè?" Hm. Niet nog één. Hm. Ja. En ehm

dat ik niet weer iemand moest verliezen voor mijn veiligheid. En dat ja, heeft er echt ingehakt. Nou

ehm ik heb afscheid genomen. Ik wist ook een ene reden. Dat was voor mij voldoende om afscheid te

nemen. En daarin is papa God ook weer zo groot en overziet hij weer zo alles dat ik er nu een

maanden later achter kom van oh ja en dat was ook een goede reden en dat was ook een goede reden

en die ik toen nog helemaal niet wist. Ja. Maar het feit dat hij zegt kom we gaan. Ja, betekent

dat hij overzicht heeft ook in deze dingen en dat ik ja daarin als ik daarin gehoorzamen met

hem meega eh hij me nog weer bespaart voor heel veel andere dingen die ook niet goed waren. Hm.

Ja. En ehm maar het was ontzettend moeilijk. Ik heb ik heb geschreeuwd. Ik heb alles bij elkaar

geschreeuwd. Ja, ik heb gesmeekt dat dat dit niet hoefde. Hm. Ja, ik kon niet voorstellen

dat mijn papa zou vragen om afscheid te nemen van deze vriend. Hm hm. Voor niks. Ja. Nee,

dat dus het was echt heel moeilijk. Ehm nou ja, je hebt me gezien die dagen. Heb je me gezien

hoe ik erbij liep? Ik heb je gezien. Ja. Ja. Wat ongelooflijk pijnlijk. Dat was zo pijnlijk. Ja,

ik heb echt gedacht ik stort in. Hm. Ja. En tegelijkertijd was ik heel heel krachtig en wist

ik precies wat ik aan het doen was. Ja. Dus weer zo'n moment als zo helder en overzicht hebben. Ja.

Ja. Ehm dus dan weet je eigenlijk ook dat het dus weer zo dat goed doen dat het goed was om te doen.

Ja. Maar ook dat het dus weer zo'n geestelijk bepalend moment eigenlijk is geweest, hè. Ja,

klopt. En eh kijk wat iedereen beslist in zijn eigen leven is zijn eigen verantwoordelijkheid.

en maar ik moest daarop reageren en dat maakte weer zo dat er zoveel herinneringen boven kwamen

van het afscheid nemen van een familie. Ja. En dat was heel moeilijk. En ik heb eh ik vertel dit ook

omdat ik eh wil eh wil zeggen ehm er waren zoveel hetzelfde mechanismen die draaiden dat er zoveel

triggers eh van mijn eerst mijn afscheid met de familie boven kwamen. Ja. Ja. Zoveel zie je wel.

Ja. Ja. Ja. Zoveel ehm eh dezelfde ehm dynamieken dynamieken gingen draaien. Ja. Dat ik dacht van:

"Oh, en nou moet ik heel scherp zijn." Hm hm. Ja, want dit gaat niet over toen. Hm. Dit gaat

over nu. Hm. Ja. Eh ik moet dit echt gewoon niet landen laten landen in mijn hoofd. Ik moet dit

echt tekkelen, deze gedachtes. Want dit is duister die mij opnieuw onderuit wilt trappen. Ja. Ja,

want dit is een hechtingsfiguur. Ja, de eerste waar ik mij letterlijk aan gehecht heb,

zeg maar. En en ja, ehm de eerste kans kreeg om te hechten. En wat is er fijne voor duister

om dat kapot te maken in mijn om mij hierop onderuit te schoppen. Dit was een heel groot

ding. Ja. Eh om mij onderuit te krijgen. Ja. En ehm dus eigenlijk ook weer een poging van de

duister om jou hierop weer helemaal eh ja in te laten storten eigenlijk hè. En je weer helemaal

onderuit te halen. Absolut. Absoluut. Ja. En ik heb dat gevoel niet gehad dat ik dacht van en nu

eh kap ik er echt mee. Van binnen werd er wel eens gedacht van nou eh we maken dit heeft geen leven

heeft geen zin meer weet je wel dat Ja. Ja. Ik heb wel heel vaak gedacht en nu? Ja. Ja. Hoe moet

ik nu verder? Ja, weer dat in intense gevoel van alleen zijn, zoals ik omschrijf ook in die psalm,

dat ik stond daar weer letterlijk Ja. Ja. in een land te kijken die waarvan ik niet

wist dat dat bestond. Ja. En weer staat de Here Jezus voor mij en pakt mijn hand en zegt: "Kom,

we gaan en weer moet ik stappen zetten in het onbekende." En ja, het dat was zo moeilijk. Ja.

God. Ja. Ja. Dat ik het goed had gehoord om om om deze beslissingen te nemen. H ja. En dat ik

ehm al mijn verdriet mocht laten zien. Al mijn boosheid, al mijn tranen, al mijn frustraties,

allemaal niet snappen waarom dit nou opeens gebeurde. Ja. Ehm en en de verbijstering dat ik

dus weer moest kiezen voor veiligheid. En dat was ik eh bij hem. Ja, dat is ook niet te bevatten,

toch? Als je kiest voor veiligheid bij iemand die al slecht is, dat is gewoon nou ja, dat is

niet zo dat is niet zo moeilijk ofzo. Maar iemand die heel veilig is geweest, altijd altijd. Ik ben

hier voor niks aan iemand gehecht. Nee, precies. En dan moet je kiezen. Het is super intens en

ontzettend moeilijk. Ja. En dat doet nog steeds zeer. Ja, dat is eh natuurlijk. Ja. Dus dat is

heel vers. Dat is heel vers. Ja. En dat is gewoon het leven wat over je heen dendert dan. En je dan

moet Ja zo ontzettend jezelf in acht moet nemen om niet teruggesleurd te worden in de dynamieken van

vroeger. Ja. En in de oude overtuigingen. Oude patronen en de oude overtuigingen van zie je

niemand wil mij. Zie je iedereen gebruikt mij. Zie je dat altijd? Ik ben ook maar geboren om gebruikt

te worden. Dat dat gaat allemaal weer lopen. Dus alles gaat weer draaien. En maar te bedenken elke

keer wat heb ik geleerd in al die jaren? Wat heb ik meegekregen? Wat heb ik mezelf toegeëigend? Ja,

precies. Ik heb ook heel veel geleerd, heel veel gekregen van hem. En ik heb het altijd

naar binnen gebracht. Naar binnen gebracht. En dat was mijn redding voor nu. Want het is een

levensstijl geworden waar ik nu dus op terug kon vallen. Ja. toegeëigend is echt een mooi woord,

Emma. Dat is het hè, dat je je toeeigent en dat je het naar binnen brengt. En dan kun je er ook

mee verder. Want het was een begeleider. Ja, maar het was altijd mijn proces vanaf dag é dat nou ja,

nee, niet dag één. Vanaf de dag dat ik besloten had ik ga staan was het mijn proces. Ja. Ja,

precies. Ja. En dan is het heel goed dat de mensen meelopen, maar ik ben verantwoordelijk voor het

proces en ik ben dus ook verantwoordelijk voor wat ik naar binnen breng en wat ik ja wat ik allemaal

krijg van iedereen om mij heen om naar binnen te brengen en om daar in te helen en om daarin

te genezen. En om eigen te maken. Ja. En om daar iets mee te doen, hè. En om daar je weg in mee te

vinden eigenlijk. Ja. En dat maakt dat ik dat ik ben overeind ben gebleven. Ja. Want dit was wel

iets wat mij echt finaal had om eruit te kunnen trekken. Kunnen halen. Ja, zeker. Ja. Ja. Ja.

En hoe ben je overeind gebleven, hè, Emma? Dat is Ja. Ja. Ik voel het heel anders dan dat jij het al

heel vaak zegt. Ja. Ja. En dan krijg ik heel vaak complimenten. Je bent zo krachtig en zo sterk en

dan denk ik in voel ik me helemaal niet. Helemaal niet. Nee, precies. Nee, nee, nee. Maar ik ben wel

heel trots op je. Ja. Ja. Ja. Want het is nogal wat. En zeker als al die oude overtuigingen dan

weer gaan schreeuwen, hè. En nou ja, op andere soortige manieren gebeurt dit bij survivors,

hè. Je raakt je hulpverlener kwijt of op wat voor manier dan ook, hè. En kun je dan toch doorgaan,

hè? Kun je toch eh verder met de dingen die je wel hebt gekregen of die er wel waren of hè heb je die

van jezelf gemaakt? Ik denk dat dat heel eh Ja, want dat heb jij toen al in die tijd heb je dat

tegen mij gezegd, maar het is jouw proces. Ja. Ja. En dat heeft zo'n indruk gemaakt. Ik denk ik:

"Ja, en dat betekent dus niet dat ik nu eh bij de pakken neer ga zitten, want dat zit niet in

mijn rugzak." Nee, nee, hè. Maar het was echt soms zoek geblazen en ja, tuurlijk kon dat mezelf nou

letterlijk bij de haren erbij eh trekken van die kant gaan we absoluut niet op. Maar ja, je eigen

gedachten gewoon gijzeren. Nee, dit dit krijgt geen ruimte in mij. Ja. Ja. Ja. Ja. Dat is dat is

heel hartstikke hard werken ook gewoon. terwijl je ook kapot gaat van verdriet op zo'n moment. Want

dat is wel zo, hè? Ja. Ja. Ja. Hij was van het eerste uur erbij. Ja. Ja. En we hadden verwacht

dat we het eh hem uit zouden lopen samen. En dat gebeurt dan niet. Dat is super verdrietig. Nee.

Ja, dat is ook heel verdrietig, hè. En als persoon mis ik hem, weet je wel. Had een heel grote

invloed op mijn levens. Het was een vriend. Ja. En eh dat ben je ook allemaal kwijt. Ja. Is een heel

groot gemis. En en heel veel podcast afleveringen hebben gedaan. Ja. En denk ik: "Ja, daar was hij

bij je. Daar was hij bij je." Maar het was mijn proces. En dat is heel belangrijk om te beseffen.

En het ook niet allemaal weg te doen, te blijven bewaren. Nee. Ja. Bewaar het goede en bewaar wat

je hebt geleerd en bewaar wat je van jezelf hebt eh gemaakt, hè. Laat het niet uit je handen vallen

als er iets misgaat in je therapeutische relatie of in je begeleiding of wat dan ook. Hou het vast

wat van jou is, wat je hebt gekregen en geleerd. Ja. En eh het is van jou. Het is ook jouw proces.

Dus geef je proces ook nooit uit handen in die zin. Mensen kunnen naast jou staan, met

je meelopen, met je meedenken, met je meewerken. Ja. Maar het blijft van jou. Ja, dat heb ik toen

zo van jou dat is zo binnengedrongen. Ja. Denk ja, dat wist ik, maar nu komt het zo eh in de

spotlight te staan. Nou moet ik er dus echt op gaan reageren. Nou ja. Ja. En eh ja, poeh. Dat eh

is moeilijk. Dat is ook moeilijk. Ja. En zeker als je ook zoveel pijn hebt, hè, want dat heb je dan.

En om dan toch ook weer die hand van de Here Jezus te pakken die zegt: "Kom, we gaan." En

toch hem weer te vertrouwen, hè. En ik was er echt heel heel moedeloos van: "Dat gaan we weer." Is

er dan nergens op deze hele aarde dat er gewoon een mens kan blijven in mijn leven? Is er altijd

alleen maar een God? Weet je wel? Dat we zijn met zoveel mensen. Kom aan. Oh ja. Ja. Ja, dus dat nou

dat ik breng dat maar weer bij God en dan denk ik ja, weet je, het is ook wel heel wat om te zeggen,

want het is een God. Het is niet zomaar een God. Het is mijn papa, weet je wel. Ja. Ja, maar ik

heb ook mensen nodig. Ja, tuurlijk. De verbinding met mensen is ook zo ontzettend belangrijk. Ja,

maar verbinding is nou ja, dat is denk ik soms wel eens het ding wat altijd onder de aanval van

de duisternis staat. Ja. Hè? En waar zoveel mensen schade in hebben. Ja. Oké. Dus verbinding is Messi

zeg ik altijd, maar het is wel nodig hè om het toch weer aan te durven gaan. Ja. En elke stap die

ik nu ook zet naar nieuwe mensen, verbinden met nieuwe mensen, de uitnodiging die we krijgen ook

voor de podcast. Ja. Allemaal super spannend, maar ook weer nieuwe dingen. En dus ja, je betreedt op

nieuw ja, nieuw terj grondgebied waar ik ja, ook best wel eh heel nieuwsgierig naar ben. Ja. Ja,

precies. Eh maar ja, ik vind het ook super eng. Ja, het is weer onbekend terrein eigenlijk wat

je in mag gaan nemen, hè. Waar je over mag eh naartoe mag lopen. En dan denk ik als ik maar

heel dichtbij de Here Jezus blijf en vooral niet vooruit ga rennen, want dan maak ik echt veel

brokken. Ja. Ken mezelf een beetje Ja. achter hem aan. Ja, gewoon heel gefine tuned op hem zijn en

dan eh moet het toch ergens goed gaan. Ja. Ja. Nou eh dat gaat het ook, want je zit hier en hoe en

je vertelt je verhaal en nou ja, dat is ja, dat dat is groots, zou ik willen zeggen. Ja, dit is

mijn verhaal. Ja, dit is echt mijn En er zijn heel veel mensen die willen weten hoe dat werkt in mijn

gezin en mijn relatie. Dat ga ik allemaal niet vertellen. Dit is mijn verhaal. Ja, precies. Eh

ja, want ik ik denk dat ik daar andere mensen ook niet mee kan helpen hoe ik met mijn kinderen omga.

Iedereen heeft daar zijn eigen weg in te volgen en je vooral je eigen hart in te volgen. Ja,

zeker. Ik heb voor gekozen voor openheid. Ja. Ja. In in ieder wat ieder kan dragen. Precies.

Ja. Maar ik hou niet van geheimen. Nee. En zeker geen familiegeheimen. Daar heeft mijn buik vol

van. Nee. Ja. Zo is het. En ze mogen gerust de de rauwe waarheid weten. Liever rauwe waarheid

dat een halve leugen. Ja, dat klopt. En of mooie woordjes en er is niks van waar. Ik heb het teveel

meegemaakt en het brengt je nergens. Nee, nee. Je koopt er helemaal niks voor. Ja, ik denk wel eens

eh de realiteit onder de ogen zien hoe heftig en pijnlijk dat ook is, is waar de vrijheid is, hè.

Want op grond van die realiteit kun je je keuzes maken. Als je je realiteit niet onder ogen ziet,

kun je ook niet vrije keuzes maken. Dus ik denk dat dat zo belangrijk is. Ja, klopt. En ja,

nou ja, dat heb je ook voorgeleefd aan je gezin eigenlijk. Ja. Ja. En de ernst van laten inzien.

We doen de keuzes niet omdat we denken: "Goh, we hebben niks te doen ofzo." Maar dit zijn de

consequenties als we het niet doen. Gewoon. Ja. En dat is gewoon heel belangrijk. Ja, zeker. Want eh

er wordt getrokken aan alle kanten. Hm hm. Nog steeds. Ja. Ja. En veiligheid toch voor alles,

hè, Emma? Altijd. Ja, altijd. Ja. En het leven, kiezen voor het leven. Ja. Ja. En dat zeiden mijn

kinderen toen ik bij ze was in de hemel. "Leef mama, leef." Oh ja. En dat was ja, dat was zo

bemoedigend ook en zo moeilijk. Hoe moet ik dan leven zonder jullie? Weet je wel, leef. Elke dag

leef. En dan dacht ik aan: "Ja, ik kies voor het leven elke dag." Ja. Ja. En dat sluit allemaal zo

op elkaar aan en dan denk ik: "Het wordt zo mooi. De derde lijn past er zo bij." Oh ja. Ja. Ja. En

daarom eh wilde ik dat delen met eh met jou en met jullie allemaal. Ja. Ja. Het is heel lang

verhaal geworden. Het is inderdaad een heel lang verhaal, maar Emma, het is een heel indrukwekkend

en ontroerend verhaal. En ik hoop dat heel veel mensen er iets aan kunnen hebben over iets uit

kunnen halen wat voor hun van toepassing is of wat dan ook. Hè, ik vind het ontzettend waardevol

dat je je verhaal met ons hebt gedeeld en ook heel moedig van je. Dus heel hartelijk bedankt

voor. Ik heb een hart gegeven. Ik heb mijn tranen gegeven. Ik Ja. Ja, ik geef mezelf eh omdat ik

denk dat het goed is om te doen. Ja. Ja. Dus voor deze keer laten we het hierbij. En eh ja, nogmaals

echt heel erg bedankt dat je het wilde delen. En voor alle luisteraars heel erg bedankt voor

het luisteren en tot de volgende keer. Ja, van mij ook. Heel erg bedankt voor het luisteren. [Muziek]